آرتروز یا استئوآرتریت زانو

  • 0

آرتروز یا استئوآرتریت زانو

بررسی اجمالی

آرتروز یا استئوآرتریت (Osteoarthritis) شایعترین نوع آرتریت است که میلیون ها نفر در سراسر جهان به آن دچار هستند. آرتروز یا استئوآرتریت زمانی اتفاق می افتد که در طول زمان غضروف محافظت کننده قاعده استخوان ها از بین می رود.

اگر چه استئوآرتریت می تواند  به هر مفصلی آسیب برساند اما به طور شایعتر این بیماری بیشتر مفاصل  دست ها، زانوها، مفصل ران و ستون فقرات را درگیر می کند.

اگر چه آسیب به مفاصل برگشت ناپذیر است ولی معمولا می توان علائم آرتروز (استئوآرتریت) را کنترل کرد. داشتن فعالیت بدنی، حفظ وزن سالم و برخی درمانهای دیگر ممکن است پیشرفت بیماری را کاهش داده و به بهبود درد و عملکرد مفصل کمک کند.

با وجودی که سن عامل اصلی خطر ابتلا به آرتروز زانو است ولی جوانترها نیز ممکن است بدان مبتلا شوند. برای برخی افراد ممکن است ضمینه ارثی وجود داشته باشد اما در غالب موارد آرتروز زانو ممکن است ناشی از آسیب یا عفونت و یا حتی اضافه وزن باشد.

 

تعریف

آرتروز یا استئوآرتریت (os-tee-o-arth-ri-tus) شایع ترین نوع آرتریت (التهاب مفصل) است و زانو یکی از شایع ترین مفاصلی است که درگیر این مشکل می شود.

همه مفاصل در طول حیات خود دارای چرخه ای طبیعی از آسیب و ترمیم هستند، اما گاهی اوقات فرآیند ترمیم مفاصل بدن ما از لحاظ شکل یا ساختار خود می تواند دچار تغییر شود. وقتی این تغییرات در یک یا چند مفصل رخ دهد، تحت عنوان آرتروز یا استئوآرتریت شناخته می شود.

مفصل بخشی از بدن است که در آن دو یا چند استخوان به هم می رسند (در زانوی شما، استخوان های ران و استخوان ساق). یک استخوان کوچک در سمت جلوی زانو نیز وجود دارد که پاتلا یا کشکک نامیده می شود.

انتهای استخوان های ما توسط سطحی صاف و لغزنده پوشیده شده که تحت عنوان غضروف شناخته می شود. عضروف ها اجازه می دهند تا استخوان ها در برابر یکدیگر بدون اصطکاک حرکت کنند و از مفصل در برابر استرس های فیزیکی محافظت می نمایند.

زانو شما همچنین دارای دو حلقه از نوع دیگری ازغضروف می باشد که به نام منیسک شناخته می شود. مینیسک ها به شما کمک می کنند تا وزنتان به طور مساوی در سطح مفصل زانو تقسیم شوند.

 

علائم

علائم استئوآرتریت اغلب به آرامی شروع شده و با گذشت زمان بدتر می شود. علائم و نشانه های استئوآرتریت عبارتند از:

  • درد. مفاصل مبتلا ممکن است در طول یا بعد از حرکت صدمه ببینند.
  • سفتی. سفتی مفصل ممکن است پس از بیدار شدن یا در حین استراحت بیشتر مشهود باشد.
  • حساسیت به لمس. هنگام فشار دادن آرام مفصل یا محلی نزدیک به آن، ممکن است در مفصل درد احساس شود.
  • کاهش انعطاف پذیری. شما ممکن است قادر به حرکت دادن مفصل خود در محدوده کامل حرکتی خود نباشید.
  • احساس سایش. هنگام استفاده از مفصل ممکن است حس سایش وجود داشته باشد و شاید صدای تریک تریک شنیده شود.
  • زوائد استخوانی. این تکه های اضافی استخوانی، ممکن است مانند توده هایی سفت در اطراف مفصل مبتلا احساس شوند.
  • ورم. این ورم ممکن است به دلیل التهاب بافتهای نرم اطراف مفصل ایجاد شود.
 

 

علل

آرتروز یا استئوآرتریت زمانی اتفاق می افتد که غضروف پوشاننده انتهای استخوان های مفصل به تدریج از بین می رود. غضروف یک بافت لغزنده و محکم است که باعث می شود حرکات مفصلی تقریبا بدون اصطکاک صورت بگیرد. در نهایت، اگر غضروف به طور کامل از بین برود، استخوان ها به یکدیگر ساییده خواهند شد.

با وجودی که آرتروز یا استئوآرتریت اغلب به عنوان بیماری ساییدگی مفصل شناخته می شود، اما علاوه بر تخریب غضروف، آرتروز کل مفصل را درگیر می کند. این باعث تغییر در استخوان و تحلیل رفتن بافت های همبندی می شود که مفصل را در بر می گیرد و عضلات را به استخوان ها متصل می کند. این همچنین باعث التهاب پوشش مفصلی می گردد.

 

عوامل خطر

عواملی که خطر ابتلا به آرتروز یا استئوآرتریت را افزایش می دهند عبارتند از:

  • سن بالاتر. خطر ابتلا به آرتروز یا استئوآرتریت با بالا رفتن سن افزایش می یابد.
  • جنس. اگر چه مشخص نیست که چرا، ولی زنان به احتمال زیادتری به آرتروز یا استئوآرتریت مبتلا می شوند.
  • چاقی. داشتن اضافه وزن به طرق مختلف به ایجاد آرتروز کمک می کند و هر قدر وزن بالاتر باشد، خطر ابتلا به آرتروز بیشتر می گردد. اضافه وزن، فشار و استرس فیزیکی به مفاصل تحمل کننده وزن، مانند مفصل ران و زانو را بیشتر می کند. همچنین، بافت چربی پروتئین هایی را تولید می کند که می تواند موجب التهابی مضر در داخل و اطراف مفاصل گردد.
  • آسیب های مفصلی. آسیب های مفصلی مانند آنهایی که هنگام ورزش و یا تصادفات اتفاق می افتند، می توانند خطر ابتلا به آرتروز را افزایش دهند. حتی صدماتی که سالها پیش اتفاق افتاده و ظاهرا بهبود یافته می تواند خطر ابتلا به آرتروز (استئو آرتریت) را افزایش دهد.
  • استرس مکرر فیزیکی بر روی مفصل. اگر شغل یا ورزشی دارید که موجب وارد آمدن استرس های مکرر فیزیکی بر روی مفصل می شود، این مفصل ممکن است در نهایت دچار آرتروز (استئو آرتریت) شود.
  • ژنتیک. برخی افراد تمایل به ایجاد آرتروز (استئوآرتریت) را به ارث می برند.
  • بد شکلی های استخوانی. بعضی از افراد دچار مفاصل ناقص یا غضروف مفصلی به طور مادرزادی هستند.
  • برخی بیماری های متابولیک. این بیماری ها عبارتند از دیابت و وضعیتی که بدن دارای آهن بیش از حد می باشد (هموکروماتوز).

 

عوارض جانبی

استئوآرتریت یک بیماری تخریب کننده (دژنراتیو) است که در طول زمان بدتر می شود و اغلب باعث درد مزمن می گردد. درد و سفتی مفصلی می تواند به اندازه ای شدید باشد تا کارهای روزانه را دشوار نماید.

اختلالات افسردگی و خواب می تواند ناشی از درد و ناتوانی استئوآرتریت باشد.

 

تشخیص

در هنگام معاینه فیزیکی، پزشکتان مفصل مبتلا را از لحاظ حساسیت به لمس، تورم، قرمزی و انعطاف پذیری بررسی می نماید.

بررسی های تصویربرداری

برای داشتن تصاویری از مفصل مبتلا، پزشک ممکن است اتجام موارد زیر را تجویز نماید:

  • عکس ساده یا اشعه ایکس. غضروف در تصاویر اشعه ایکس نمایش داده نمی شود، اما از بین رفتن غضروف در این عکس ها به صورت کم شدن فضای بین استخوان های مفصلی مشهود خواهد بود. همچنین عکس های اشعه ایکس می تواند زوائد استخوانی را در اطراف مفصل نشان دهد.
  • ام آر آی MRI یا تصویربرداری رزونانس مغناطیسی. ام آر آی MRI با استفاده از امواج رادیویی و یک میدان مغناطیسی قوی برای تولید تصاویر دقیق از بافت های استخوانی و نرم، از جمله غضروف استفاده می کند. برای تشخیص آرتروز (استئوآرتریت) معمولا نیازی به انجام ام آر آی MRI نمی باشد، اما می تواند در موارد پیچیده جهت ارائه اطلاعات بیشتر کمک کننده باشد.

 

تست های آزمایشگاهی

آزمایش بر روی خون یا مایع مفصلی می تواند به تایید تشخیص کمک کند.

  • آزمایشات خونی. اگرچه هیچ آزمایش خونی برای تشخیص آرتروز (استئوآرتریت) وجود ندارد ولی آزمایشات خاصی وجود دارند که می تواند به رد علل دیگر درد مفصلی مانند روماتیسم مفصلی یا آرتریت روماتوئید کمک کند.
  • آزمایش مایع مفصل. پزشکتان ممکن است از یک سوزن برای کشیدن مایع از مفصل مبتلا استفاده کند. سپس مایع از لحاظ التهاب آزمایش می شود تا در صورتی که عامل درد به جای آرتروز، بیماری های التهابی مفصل مانند نقرس یا عفونت باشد مشخص گردد.

 

درمان

آرتروز (استئوآرتریت) برگشت ناپذیر است اما درمان ها می تواند درد را کاهش دهد و در بهبود حرکت به شما کمک کند.

داروها

داروهایی که می توانند به کاهش علائم آرتروز (استئوآرتریت)، به ویژه درد کمک کنند، عبارتند از:

  • استامینوفن. استامینوفن در برخی از افراد مبتلا به استئوآرتریت که درد خفیف تا متوسط ​​دارند کمک کننده است. مصرف بیش از دوز توصیه شده از استامینوفن باعث آسیب کبدی می شود.
  • داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs). مصرف داروهای ضد التهابی غیر استروییدی خارج از نسخه مانند ایبوپروفن و ناپروکسن با دوز توصیه شده معمولا درد آرتروز (استئوآرتریت) را کاهش می دهد. NSAID های قوی تری هم به صورت تجویز نسخه ای در دسترس هستند.

داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی می توانند موجب ناراحتی معده، مشکلات قلبی عروقی، مشکلات خونریزی دهندگی، و آسیب کبدی و کلیوی شوند. استعمال داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی به صورت ژل، بر روی پوست مفصل آسیب دیده عوارض جانبی کمتری دارد و ممکن است فقط درد را از بین ببرد.

  • دولوکستین (Duloxetine). دولوکستین به طور معمول به عنوان یک داروی ضد افسردگی استفاده می شود، این دارو برای درمان درد مزمن، از جمله درد آرتروز (استئوآرتریت) نیز تایید شده است.

تراپی ها

  • درمان فیزیکی. یک فیزیوتراپیست میتواند تمریناتی را برای تقویت عضلات اطراف مفصل به اجرا بگذارد تا انعطاف پذیری مفصلی را افزایش داده و درد را کاهش دهد. ورزش های ملایم و منظمی که خودتان انجام می دهید، مانند شنا یا پیاده روی می تواند به همان اندازه موثر باشد.
  • کار درمانی. یک درمانگر شغلی می تواند به شما در پیدا کردن راه هایی برای انجام کارهای روزمره بدون ایجاد فشار بر روی مفصلی که در حال حاضر دردناک است، کمک کند. برای مثال، اگر دچار آرتروز دست هستید، یک مسواک با یک دسته بلند می تواند دندان های شما را راحتتر مسواک کند. در صورتی که دارای آرتروز زانو هستید، استفاده از یک نیمکت در حمامتان می تواند شما را از درد در هنگام ایستادن رهایی بخشد.

 

جراحی و سایر روش ها

اگر درمان های محافظه کارانه به شما کمکی نکند، ممکن است روش های زیر توصیه شوند:

  • تزریق کورتون. تزریق داروهای کورتیکواستروئیدی (کورتون) ممکن است درد را در مفصل تان کاهش دهد. در طی این روش دکترتان ناحیه اطراف مفصل را بی حس می کند، سپس سوزن را در فضای داخل مفصل وارد می کند و دارو را تزریق می نماید. به طور کلی تعداد دفعات تزریق کورتونی که هر ساله می توانید داشته باشید به سه یا چهار تزریق محدود می شود، زیرا دارو می تواند در طول زمان آسیب مفصلی را تشدید نماید.
  • تزریق روان کننده ها (ژل ها). تزریق ژل اسید هیالورونیک ممکن است باعث کاهش درد در زانوی شما شود، اما برخی تحقیقات نشان می دهد که این تزریق ها نسبت به دارونماها هیچ اثری در تسکین بیشتر درد ندارند. اسید هیالورونیک شبیه به ماده ای ست که به طور معمول در مایع مفصلی شما یافت می شود.
  • تزریق پی آر پی (PRP) یا پلاسمای غنی از پلاکت در زانو. پی آر پی از خون خود بیمار تهیه می گردد و دارای پلاکت های فروانی می باشد که حاوی عوامل رشد خودی (اتولوگ) است. در چندین تحقیق نشان داده شده است که پی آر پی PRP بسیاری از علائم و عوارض جانبی آرتروز (استئوآرتریت) را کاهش داده است.
  • جراحی ترمیم استخوان. اگر آرتروز به یک طرف از زانو نسبت به گوشه ی دیگرش بیشتر آسیب رسانده باشد، جراحی استئوتومی ممکن است مفید باشد. در عمل استئوتومی زانو، جراح، استخوان را در بالا یا پایین زانو برش داده و سپس آن استخوان را حذف و یا برشی استخوانی را به آن قسمت اضافه می کند. این کار فشار وزن بدن را از آن قسمت فرسوده ی زانو کاهش می دهد.
  • عمل جراحی تعویض مفصل. در جراحی تعویض مفصل (آرتروپلاستی)، جراح سطوح مفصلی آسیب دیده را حذف و آنها را با قطعات پلاستیکی و فلزی جایگزین می کند. خطرات جراحی شامل عفونت و لخته شدن خون (آمبولی) است. مفاصل مصنوعی می توانند از بین بروند یا سست شوند و ممکن است در نهایت نیاز به تعویض مجدد داشته باشند.

 

سبک زندگی و درمان های خانگی

در مورد بیماریتان و نحوه مدیریت آن، به ویژه درباره تاثیر تغییر سبک زندگی بر علائم بیماری اطلاعات کسب کنید. ورزش کردن و کاهش وزن (در صورت وجود اضافه وزن)، راه های مهمی برای کاهش درد مفاصل و سفتی مفصل ناشی از  آرتروز (استئوآرتریت) می باشد.

  • ورزش. ورزش کم فشار می تواند قدرت بدنی شما را افزایش داده و عضلات اطراف مفصل را تقویت نماید و همچنین مفاصل شما را پایدارتر می کند. پیاده روی، دوچرخه سواری و یا رفتن به استخر را می توانید انتخاب کنید. اگر احساس کردید درد جدیدی در مفصل دارید، ورزش را ادامه ندهید.

درد جدید که به مدت چند ساعت پس از ورزش ادامه پیدا می کند احتمالا به این معنی است که شما زیاده روی کرده اید، نه اینکه به شما آسیب زده باشد یا اینکه لزوما باید تمرین را متوقف کنید. مجددا یک یا دو روز بعد در سطحی پایین تری از شدت ادامه دهید.

  • کاهش وزن. داشتن اضافه وزن باعث افزایش فشار بر روی مفاصل تحمل کننده وزن مانند زانو و مفصل ران می شود. حتی کاهش وزن جزئی می تواند میزان فشار را کمتر کرده و درد شما را کاهش دهد. در مورد راه های سالم برای کاهش وزن با متخصص تغذیه مشاوره کنید.

موارد دیگری که می توانید انجام دهید عبارتند از:

  • حرکت درمانی. تای چی و یوگا شامل ورزش های ملایم و کششی همراه با تنفس عمیق است. بسیاری افراد از این درمان ها برای کاهش استرس در زندگی خود استفاده می کنند و تحقیقات نشان می دهد که تای چی و یوگا ممکن است باعث کاهش درد آرتروز (استئوآرتریت) و بهبود حرکت شود.

اطمینان حاصل کنید که یوگایی را انتخاب کرده اید دارای حالتی ملایم است و مربی شما می داند که کدامیک از مفاصل شما گرفتار می باشد. از حرکت هایی که باعث درد در مفاصل شما می شود پرهیز نمایید.

  • گرما و سرما. هر دوی گرما و سرما دادن می توانند درد و تورم در مفصل شما را از بین ببرند. گرما، به خصوص حرارت مرطوب، می تواند عضلات را باز کرده و درد را کاهش دهد. سرما می تواند درد عضلات پس از ورزش را کم کرده و اسپاسم عضله را کاهش دهد.
  • کپسایسین. استعمال کپسایسین موضعی، که عصاره فلفل چیلی ست، بر روی پوست مفصلی که دچار آرتریت (التهاب مفصل) می باشد، ممکن است به بعضی افراد کمک کند. ممکن است لازم باشد آن را سه تا چهار بار در روز برای مدت چند هفته استفاده کنید تا فواید آن را متوجه شوید. برخی افراد نمی توانند تحریک آن را تحمل کنند. بعد از استفاده از کپسایسین، دستها را بشویید.
  • بریس یا کفش های طبی. کفش های طبی و یا وسایل دیگر ممکن است در هنگام ایستادن یا راه رفتن به کاهش درد کمک کنند. این دستگاه ها می توانند با کم کردن فشار، از مفصل شما حمایت کنند.
  • دستگاه های کمکی. دستگاه های کمکی می توانند از طریق کاهش فشار و استرس فیزیکی به مفاصل کمک کند. یک عصا در حین راه رفتن، فشار را از روی زانوها و مفصل ران شما برمی دارد. عصا را در دست مخالف پایی که درد می کند نگه دارید.

اگر دچار آرتروز در انگشتان خود هستید، استفاده از ابزارهایی مانند انبرک ها و تجهیزات کمکی دیگر ممکن است کار در آشپزخانه را راحتتر کند. در کاتالوگ ها یا فروشگاه های لوازم پزشکی تحقیق نمایید و یا از پزشک یا درمانگر شغلی خود در مورد وسایل کمکی مشاوره بخواهید.

  • تحریک الکتریکی عصب از طریق پوست (TENS). این روش از جریان الکتریکی کم ولتاژ برای از بین بردن درد استفاده می کند. تنس برای برخی از افراد مبتلا به آرتروز مفصل زانو و آرتروز مفصل ران تسکین کوتاه مدت ایجاد می کند.

 

طب مکمل

درمانهای تکمیلی که نشان داده شده است برای آرتروز (استئوآرتریت) مفید است، عبارتند از:

  • طب سوزنی. برخی مطالعات نشان می دهد که طب سوزنی می تواند درد را کاهش داده و عملکرد افراد مبتلا به آرتروز (استئوآرتریت) زانو بهبود را بخشد. در طی انجام طب سوزنی، سوزن هایی به نازکی مو به داخل پوست نقاط خاصی از بدن شما وارد می شوند.
  • گلوکوزامین و کندرویتین. چندین مطالعه در مورد مصرف این مکمل های غذایی انجام شده است. برخی از این مطالعات نشان می هد که گلوکوزامین و کندرویتین برای افراد مبتلا به آرتروز (استئوآرتریت) مفید است، اما اکثر این تحقیقات دلالت بر این دلرد که این مکمل ها بهتر از دارونما (پلاسبو) کار نمی کنند. گلوکوزامین و کندرویتین می توانند با رقیق کننده های خون مانند وارفارین تداخل داشته باشند و موجب مشکلات خونریزی دهنده شوند.
  • سویا-آووکادوی تصفیه نشده. این مکمل تغذیه ای ( ترکیبی از روغن آووکادو و سویا ) به طور گسترده ای در اروپا برای درمان آرتروز (استئو آرتریت) زانو و لگن استفاده می شود. این مکمل به عنوان ضد التهاب عمل می کند و برخی مطالعات نشان داده که می تواند سرعت آسیب های مفصلی را کند و یا حتی از آن پبشگیری نماید.
  • اسیدهای چرب امگا 3. امگا 3، که در ماهی های چرب و مکمل های روغن ماهی یافت می شود، ممکن است به کاهش درد و بهبود عملکرد مفصل کمک کند.

 

 آمادگی برای ویزیت شدن

شما می توانید در ابتدا توسط پزشک عمومی ویزیت شوید که ممکن است شما را به یک پزشک متخصص مشکلات مفصلی (روماتولوژیست) و یا جراح ارتوپدی ارجاع داده شوید.

آنچه می توانید انجام دهید:

لیستی که شامل موارد زیر باشد تهیه کنید:

  • شرح کاملی از علائم و زمان شروع آنها
  • اطلاعات مربوط به مشکلات پزشکی خود، والدین، خواهران و برادرانتان
  • تمام داروهای تجویز شده و بدون نسخه و مکمل های غذایی که مصرف می کنید و دوزهای آنها
  • سوالاتی که می خواهید از پزشک بپرسید

چه سوالاتی از دکترتان انتظار می رود؟

پزشکتان ممکن است این سوالات را از شما بپرسد:

  • آیا درد مداوم است یا می آید و می رود؟
  • آیا فعالیت هایی خاص درد را بهتر یا بدتر می کند؟
  • آیا تا به حال این مفصل آسیب دیده است؟

 

در اینجا به سوالات شما در مورد آرتروز یا استئوآرتریت زانو، از جمله نحوه درمان و روش های خانگی کاهش درد پاسخ داده شده است.

 

آرتروز یا استئوآرتریت چیست؟

آرتروز یا استئوآرتریت ، که معمولا به عنوان ساییدگی شناخته می شود، وضعیتی است که در آن بالشتک های طبیعی مفصل ( غضروف ) از بین می رود. هنگامی که این اتفاق می افتد، استخوان های مفاصل، بدون داشتن خواص ضربه گیری غضروف ها، به یکدیگر ساییده می شوند. این سایش باعث درد، تورم، سفتی، کاهش قابلیت حرکت و گاهی اوقات تشکیل زوائد استخوانی می شود.

 

چه کسی مبتلا به آرتروز (استئوآرتریت) زانو می شود؟

آرتروز (استئوآرتریت) شایع ترین نوع آرتریت (التهاب مفصل) است. با وجودی که آرتروز می تواند حتی در جوانان نیز ایجاد گردد، احتمال ابتلا به آن پس از 45 سالگی افزایش می یابد. بر طبق اطلاعات بنیاد آرتریت امریکا، بیش از 27 میلیون نفر در ایالات متحده مبتلا به آرتروز هستند و زانو یکی از شایع ترین مناطق درگیر در بدن می باشد. زنان نسیت به مردان بیشتر احتمال دارد که مبتلا به آرتروز (استئوآرتریت) شوند.

 

علل آرتروز (استئوآرتریت) زانو کدامند؟

شایع ترین علت آرتروز (استئوآرتریت) زانو سن است. تقریبا هر کس در نهایت مبتلا به درجاتی از آرتروز (استئوآرتریت) می شود. با این حال، عوامل متعددی خطر ابتلا به آرتروز (استئوآرتریت) قابل توجه را در سنین پایینتر افزایش می دهند. از جمله:

  • سن. با بالا رفتن سن، توانایی غضروف برای ترمیم و بهبودی کاهش می یابد.
  • وزن. اضافه وزن، فشار بر روی تمام مفاصل، به خصوص زانوها را افزایش می دهد. هر یک کیلوگرمی که به وزن شما اضافه می شود، 3 تا 4 کیلوگرم وزن اضافه ای بر روی زانوهای شما اضافه می کند.
  • وراثت. این عامل شامل جهش های ژنتیکی می شود که ممکن است یک فرد را با احتمال بیشتری مستعد ابتلا به آرتروز (استئوآرتریت) زانو کند. جهش های ژنتیکی همچنین ممکن است علتی برای ناهنجاری های ارثی در شکل استخوان هایی باشد که مفصل زانو را احاطه کرده اند.
  • جنسیت. زنان در سن 55 سالگی و بالاتر نسبت به مردان همسن احتمال بیشتری دارد که مبتلا به آرتروز (استئوآرتریت) شوند.
  • آسیب های استرسی (استرس فیزیکی) تکراری. این آسیب ها معمولا نتیجه نوع شغل فرد می باشد. افرادی که دارای مشاغلی خاص با فعالیت های زیاد هستند که می تواند بر مفصل استرس های مکرر وارد کند، مانند زانو زدن، نشستن یا بلند کردن بارهای سنگین (25 کیلوگرم یا بیشتر)، به علت فشار ثابت روی مفصل به احتمال بیشتری مستعد ابتلا به آرتروز (استئوآرتریت) زانو هستند.
  • ورزشکاران. ورزشکاران درگیر ورزش های فوتبال، تنیس و یا دوهای استقامتی ممکن است در معرض خطر بیشتر ابتلا به آرتروز (استئوآرتریت) زانو باشند. این مطلب بدان معنی ست که ورزشکاران باید اقدامات احتیاطی جهت جلوگیری از آسیب های مفصلی را بکار ببندند. با این حال، مهم است توجه داشته باشید که ورزش منظم با فشار متوسط ​​باعث تقویت مفاصل می شود و خطر ابتلا به آرتروز را کاهش می دهد. در واقع، عضلات ضعیف اطراف زانو می توانند مفصل را مستعد به آرتروز (استئوآرتریت) کند.
  • سایر بیماری ها. افرادی که مبتلا به آرتریت روماتوئید (دومین نوع شایع آرتریت) هستند نیز احتمال بیشتری دارد که مبتلا به آرتروز (استئوآرتریت) شوند. افراد مبتلا به اختلالات متابولیک خاص مانند اضافه بار آهن یا زیادی هورمون رشد، دارای ریسک بیشتر ابتلا به آرتروز (استئوآرتریت) هستند.

 

علائم آرتروز یا استئوآرتریت زانو چیست؟

علائم آرتروز یا استئوآرتریت زانو ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • درد در زمان فعالیت افزایش می یابد، اما با استراحت کمی بهتر می شود
  • ورم
  • احساس گرما در مفصل
  • سفتی در زانو، به خصوص در صبح و یا زمانی که شما برای مدتی نشسته اید
  • کاهش انعطاف پذیری زانو، که موجب دشوار شدن نشستن و برخاستن از صندلی یا اتومبیل، استفاده از پله و راه رفتن می شود
  • صدای ترق ترق، صدای خشنی که هنگام حرکت دادن زانو شنیده می شود

 

چگونه آرتروز یا استئوآرتریت زانو تشخیص داده می شود؟

تشخیص استئوآرتریت زانو با یک معاینه فیزیکی توسط دکتر شما آغاز می شود. پزشک شما همچنین سابقه پزشکی شما را می گیرد و همه علائم را به ثبت می کند. به یاد داشته باشید هر چیزی که درد را بدتر یا بهتر می کند ذکر کنید تا پزشک تشخیص دهد که آیا آرتروز (استئوآرتریت) است که موجب درد می شود یا چیز دیگری. همچنین در صورتی که فرد دیگری در خانواده شما آرتریت (التهاب زانو) دارد، ذکر کنید. پزشک شما ممکن است آزمایش های اضافه تری را درخواست کند، از جمله:

  • عکس ساده اشعه ایکس، که می تواند آسیب استخوان و غضروف و همچنین وجود زوائد استخوانی را نشان دهد
  • تصویربرداری رزونانس مغناطیسی یا ام آر آی (MRI)

اسکن های ام آر آی MRI ممکن است زمانی که عکس های ساده اشعه ایکس دلیل روشنی برای درد مفصل ارائه ندهد یا زمانی که عکس های ساده اشعه ایکس دلالت بر آسیب دیگر بافت های مفصلی داشته باشد، انجام می گردد. پزشکان ممکن است از تست های خونی برای رد بیماری های دیگری که موجب درد می شود (مانند آرتریت روماتوئید) استفاده نمایند (آرتریت روماتوئید، نوع دیگری از آرتریت می باشد که ناشی از اختلال در سیستم ایمنی است).

 

آرتروز (استئوآرتریت) زانو چگونه درمان می شود؟

اهداف اولیه درمان آرتروز یا استئوآرتریت زانو، کاهش درد و بازگشت قابلیت حرکت می باشد. نقشه درمان معمولا شامل ترکیبی از موارد زیر می شود:

  • کاهش وزن. کاهش حتی مقدار کمی از وزن در صورت لزوم، نیز می تواند درد زانوی ناشی از آرتروز (استئو آرتریت) را کاهش دهد.
  • ورزش. تقویت عضلات اطراف زانو باعث می شود که مفصل پایدار تر شود و درد را کاهش دهد. تمرینات کششی کمک می کنند انعطاف پذیری و قابلیت تحرک مفصل زانو حفظ شود.
  • داروهای ضد درد و ضد التهابی. این ها شامل داروهای های بدون نسخه مانند استامینوفن، ایبوپروفن و یا ناپروکسن است. داروهای بدون نسخه را بدون ویزیت پزشک بیش از 10 روز استفاده نکنید. مصرف طولانی مدت این داروها احتمال عوارض جانبی را افزایش می دهد. اگر داروهای خارج از نسخه اثری در کاهش درد نداشته باشند، پزشک ممکن است داروهای ضد التهابی نسخه ای یا داروهای دیگری را برای کمک به کاهش درد تجویز نماید.
  • تزریق کورتیکواستروئیدها (کورتون) یا اسید هیالورونیک به زانو. استروئیدها داروهای ضد التهابی قوی هستند. اسید هیالورونیک به طور معمول در مفاصل به عنوان نوعی مایع روان کننده عمل می کند.
  • تزریق پی آر پی (PRP) یا پلاسمای غنی از پلاکت در زانو. پی آر پی از خون خود بیمار تهیه می گردد و دارای پلاکت های فروانی می باشد که حاوی عوامل رشد خودی (اتولوگ) است. در چندین تحقیق نشان داده شده است که پی آر پی PRP بسیاری از علائم و عوارض جانبی آرتروز (استئوآرتریت) را کاهش داده است.
  • درمان های جایگزین. برخی درمان های جایگزین که ممکن است موثر باشند عبارتند از کرم های موضعی حاوی کپسایسین، طب سوزنی و مکمل ها، از جمله گلوکوزامین و کندرویتین
  • استفاده از دستگاه هایی مانند بریس. دو نوع بریس وجود دارد: بریس های “unloader” که وزن را از کنار زانوی مبتلا به آرتریت بر می دارد؛ و بریس های پشتیبان (support)، که کل زانو را پشتیبانی می کند.
  • درمان فیزیکی و شغلی. اگر با فعالیت های روزمره مشکل دارید، درمان فیزیکی یا شغلی می تواند کمک کننده باشد. درمانگران فیزیکی به شما راه هایی را برای تقویت عضلات و افزایش انعطاف پذیری در مفصل تان آموزش می دهند. درمانگران شغلی به شما راه هایی را برای انجام فعالیت های منظم و روزانه، مانند کارهای خانه آموزش می دهند تا درد کمتری داشته باشید.
  • عمل جراحی. وقتی درمان های دیگر جواب نمی دهد، جراحی می تواند گزینه خوبی باشد. جراحی با روش های مختلفی انجام می پذیرد، از جمله:
  • آرتروسکوپی. که از یک تلسکوپ کوچک (آرتروسکوپ) و ابزارهای کوچک دیگری استفاده می کند. در این تکنیک، جراحی از طریق برش هایی کوچک انجام می شود. جراح از آرتروسکوپ برای دیدن درون فضای مفصلی استفاده می کند. در طی عمل، جراح می تواند غضروف آسیب دیده یا ذرات سست را بر دارد، سطح استخوان را تمیز کند و اگر بر روی سایر بافت ها آسیب هایی را تشخیص دهد آنها را ترمیم نماید. این روش اغلب برای بیماران جوانتر (55 ساله و جوانتر) به منظور به تأخیر انداختن جراحی های گسترده تر مورد استفاده قرار می گیرد.
  • استئوتومی. این عملی ست که با تغییر شکل استخوان ها، راستای زانو را تراز و تنظیم می کند. این نوع جراحی ممکن است در مواردی توصیه شود که آسیب به طور عمده در یک ناحیه زانو متمرکز شده باشد. همچنین این روش در مواردی که زانو قبلا دچار شکستگی شده و به درستی ترمیم نگشته، ممکن است توصیه شود. استئوتومی روشی دائمی نیست و مجددا ممکن است جراحی بعدی ضروری باشد.
  • عمل جراحی تعویض مفصل.  این روش که با نام آرتروپلاستی هم مشهور است یک روش جراحی است که در آن مفاصل با قطعات مصنوعی ساخته شده از فلز و پلاستیک جایگزین می شوند. جایگزینی می تواند برای یک طرف زانو یا کل زانو باشد. جراحی تعویض مفصل معمولا برای افراد بالای 50 سال با آرتروز (استئو آرتریت) شدید انجام می پذیرد. اگر بعد از چندین سال مفصل مصنوعی دوباره از بین برود، ممکن است نیاز باشد عمل جراحی دوباره تکرار شود، اما با پیشرفت های مدرن امروزی، بیشتر مفاصل جدید بیش از 20 سال ماندگاری خواهند داشت. جراحی دارای خطراتی می باشد اما به طور کلی نتایج آن معمولا بسیار خوب است.