آرشیو دسته: مشکلات و وضعیت ها

  • 0

آرتروز یا استئوآرتریت زانو

بررسی اجمالی

آرتروز یا استئوآرتریت (Osteoarthritis) شایعترین نوع آرتریت است که میلیون ها نفر در سراسر جهان به آن دچار هستند. آرتروز یا استئوآرتریت زمانی اتفاق می افتد که در طول زمان غضروف محافظت کننده قاعده استخوان ها از بین می رود.

اگر چه استئوآرتریت می تواند  به هر مفصلی آسیب برساند اما به طور شایعتر این بیماری بیشتر مفاصل  دست ها، زانوها، مفصل ران و ستون فقرات را درگیر می کند.

اگر چه آسیب به مفاصل برگشت ناپذیر است ولی معمولا می توان علائم آرتروز (استئوآرتریت) را کنترل کرد. داشتن فعالیت بدنی، حفظ وزن سالم و برخی درمانهای دیگر ممکن است پیشرفت بیماری را کاهش داده و به بهبود درد و عملکرد مفصل کمک کند.

با وجودی که سن عامل اصلی خطر ابتلا به آرتروز زانو است ولی جوانترها نیز ممکن است بدان مبتلا شوند. برای برخی افراد ممکن است ضمینه ارثی وجود داشته باشد اما در غالب موارد آرتروز زانو ممکن است ناشی از آسیب یا عفونت و یا حتی اضافه وزن باشد.

 

تعریف

آرتروز یا استئوآرتریت (os-tee-o-arth-ri-tus) شایع ترین نوع آرتریت (التهاب مفصل) است و زانو یکی از شایع ترین مفاصلی است که درگیر این مشکل می شود.

همه مفاصل در طول حیات خود دارای چرخه ای طبیعی از آسیب و ترمیم هستند، اما گاهی اوقات فرآیند ترمیم مفاصل بدن ما از لحاظ شکل یا ساختار خود می تواند دچار تغییر شود. وقتی این تغییرات در یک یا چند مفصل رخ دهد، تحت عنوان آرتروز یا استئوآرتریت شناخته می شود.

مفصل بخشی از بدن است که در آن دو یا چند استخوان به هم می رسند (در زانوی شما، استخوان های ران و استخوان ساق). یک استخوان کوچک در سمت جلوی زانو نیز وجود دارد که پاتلا یا کشکک نامیده می شود.

انتهای استخوان های ما توسط سطحی صاف و لغزنده پوشیده شده که تحت عنوان غضروف شناخته می شود. عضروف ها اجازه می دهند تا استخوان ها در برابر یکدیگر بدون اصطکاک حرکت کنند و از مفصل در برابر استرس های فیزیکی محافظت می نمایند.

زانو شما همچنین دارای دو حلقه از نوع دیگری ازغضروف می باشد که به نام منیسک شناخته می شود. مینیسک ها به شما کمک می کنند تا وزنتان به طور مساوی در سطح مفصل زانو تقسیم شوند.

 

علائم

علائم استئوآرتریت اغلب به آرامی شروع شده و با گذشت زمان بدتر می شود. علائم و نشانه های استئوآرتریت عبارتند از:

  • درد. مفاصل مبتلا ممکن است در طول یا بعد از حرکت صدمه ببینند.
  • سفتی. سفتی مفصل ممکن است پس از بیدار شدن یا در حین استراحت بیشتر مشهود باشد.
  • حساسیت به لمس. هنگام فشار دادن آرام مفصل یا محلی نزدیک به آن، ممکن است در مفصل درد احساس شود.
  • کاهش انعطاف پذیری. شما ممکن است قادر به حرکت دادن مفصل خود در محدوده کامل حرکتی خود نباشید.
  • احساس سایش. هنگام استفاده از مفصل ممکن است حس سایش وجود داشته باشد و شاید صدای تریک تریک شنیده شود.
  • زوائد استخوانی. این تکه های اضافی استخوانی، ممکن است مانند توده هایی سفت در اطراف مفصل مبتلا احساس شوند.
  • ورم. این ورم ممکن است به دلیل التهاب بافتهای نرم اطراف مفصل ایجاد شود.
 

 

علل

آرتروز یا استئوآرتریت زمانی اتفاق می افتد که غضروف پوشاننده انتهای استخوان های مفصل به تدریج از بین می رود. غضروف یک بافت لغزنده و محکم است که باعث می شود حرکات مفصلی تقریبا بدون اصطکاک صورت بگیرد. در نهایت، اگر غضروف به طور کامل از بین برود، استخوان ها به یکدیگر ساییده خواهند شد.

با وجودی که آرتروز یا استئوآرتریت اغلب به عنوان بیماری ساییدگی مفصل شناخته می شود، اما علاوه بر تخریب غضروف، آرتروز کل مفصل را درگیر می کند. این باعث تغییر در استخوان و تحلیل رفتن بافت های همبندی می شود که مفصل را در بر می گیرد و عضلات را به استخوان ها متصل می کند. این همچنین باعث التهاب پوشش مفصلی می گردد.

 

عوامل خطر

عواملی که خطر ابتلا به آرتروز یا استئوآرتریت را افزایش می دهند عبارتند از:

  • سن بالاتر. خطر ابتلا به آرتروز یا استئوآرتریت با بالا رفتن سن افزایش می یابد.
  • جنس. اگر چه مشخص نیست که چرا، ولی زنان به احتمال زیادتری به آرتروز یا استئوآرتریت مبتلا می شوند.
  • چاقی. داشتن اضافه وزن به طرق مختلف به ایجاد آرتروز کمک می کند و هر قدر وزن بالاتر باشد، خطر ابتلا به آرتروز بیشتر می گردد. اضافه وزن، فشار و استرس فیزیکی به مفاصل تحمل کننده وزن، مانند مفصل ران و زانو را بیشتر می کند. همچنین، بافت چربی پروتئین هایی را تولید می کند که می تواند موجب التهابی مضر در داخل و اطراف مفاصل گردد.
  • آسیب های مفصلی. آسیب های مفصلی مانند آنهایی که هنگام ورزش و یا تصادفات اتفاق می افتند، می توانند خطر ابتلا به آرتروز را افزایش دهند. حتی صدماتی که سالها پیش اتفاق افتاده و ظاهرا بهبود یافته می تواند خطر ابتلا به آرتروز (استئو آرتریت) را افزایش دهد.
  • استرس مکرر فیزیکی بر روی مفصل. اگر شغل یا ورزشی دارید که موجب وارد آمدن استرس های مکرر فیزیکی بر روی مفصل می شود، این مفصل ممکن است در نهایت دچار آرتروز (استئو آرتریت) شود.
  • ژنتیک. برخی افراد تمایل به ایجاد آرتروز (استئوآرتریت) را به ارث می برند.
  • بد شکلی های استخوانی. بعضی از افراد دچار مفاصل ناقص یا غضروف مفصلی به طور مادرزادی هستند.
  • برخی بیماری های متابولیک. این بیماری ها عبارتند از دیابت و وضعیتی که بدن دارای آهن بیش از حد می باشد (هموکروماتوز).

 

عوارض جانبی

استئوآرتریت یک بیماری تخریب کننده (دژنراتیو) است که در طول زمان بدتر می شود و اغلب باعث درد مزمن می گردد. درد و سفتی مفصلی می تواند به اندازه ای شدید باشد تا کارهای روزانه را دشوار نماید.

اختلالات افسردگی و خواب می تواند ناشی از درد و ناتوانی استئوآرتریت باشد.

 

تشخیص

در هنگام معاینه فیزیکی، پزشکتان مفصل مبتلا را از لحاظ حساسیت به لمس، تورم، قرمزی و انعطاف پذیری بررسی می نماید.

بررسی های تصویربرداری

برای داشتن تصاویری از مفصل مبتلا، پزشک ممکن است اتجام موارد زیر را تجویز نماید:

  • عکس ساده یا اشعه ایکس. غضروف در تصاویر اشعه ایکس نمایش داده نمی شود، اما از بین رفتن غضروف در این عکس ها به صورت کم شدن فضای بین استخوان های مفصلی مشهود خواهد بود. همچنین عکس های اشعه ایکس می تواند زوائد استخوانی را در اطراف مفصل نشان دهد.
  • ام آر آی MRI یا تصویربرداری رزونانس مغناطیسی. ام آر آی MRI با استفاده از امواج رادیویی و یک میدان مغناطیسی قوی برای تولید تصاویر دقیق از بافت های استخوانی و نرم، از جمله غضروف استفاده می کند. برای تشخیص آرتروز (استئوآرتریت) معمولا نیازی به انجام ام آر آی MRI نمی باشد، اما می تواند در موارد پیچیده جهت ارائه اطلاعات بیشتر کمک کننده باشد.

 

تست های آزمایشگاهی

آزمایش بر روی خون یا مایع مفصلی می تواند به تایید تشخیص کمک کند.

  • آزمایشات خونی. اگرچه هیچ آزمایش خونی برای تشخیص آرتروز (استئوآرتریت) وجود ندارد ولی آزمایشات خاصی وجود دارند که می تواند به رد علل دیگر درد مفصلی مانند روماتیسم مفصلی یا آرتریت روماتوئید کمک کند.
  • آزمایش مایع مفصل. پزشکتان ممکن است از یک سوزن برای کشیدن مایع از مفصل مبتلا استفاده کند. سپس مایع از لحاظ التهاب آزمایش می شود تا در صورتی که عامل درد به جای آرتروز، بیماری های التهابی مفصل مانند نقرس یا عفونت باشد مشخص گردد.

 

درمان

آرتروز (استئوآرتریت) برگشت ناپذیر است اما درمان ها می تواند درد را کاهش دهد و در بهبود حرکت به شما کمک کند.

داروها

داروهایی که می توانند به کاهش علائم آرتروز (استئوآرتریت)، به ویژه درد کمک کنند، عبارتند از:

  • استامینوفن. استامینوفن در برخی از افراد مبتلا به استئوآرتریت که درد خفیف تا متوسط ​​دارند کمک کننده است. مصرف بیش از دوز توصیه شده از استامینوفن باعث آسیب کبدی می شود.
  • داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs). مصرف داروهای ضد التهابی غیر استروییدی خارج از نسخه مانند ایبوپروفن و ناپروکسن با دوز توصیه شده معمولا درد آرتروز (استئوآرتریت) را کاهش می دهد. NSAID های قوی تری هم به صورت تجویز نسخه ای در دسترس هستند.

داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی می توانند موجب ناراحتی معده، مشکلات قلبی عروقی، مشکلات خونریزی دهندگی، و آسیب کبدی و کلیوی شوند. استعمال داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی به صورت ژل، بر روی پوست مفصل آسیب دیده عوارض جانبی کمتری دارد و ممکن است فقط درد را از بین ببرد.

  • دولوکستین (Duloxetine). دولوکستین به طور معمول به عنوان یک داروی ضد افسردگی استفاده می شود، این دارو برای درمان درد مزمن، از جمله درد آرتروز (استئوآرتریت) نیز تایید شده است.

تراپی ها

  • درمان فیزیکی. یک فیزیوتراپیست میتواند تمریناتی را برای تقویت عضلات اطراف مفصل به اجرا بگذارد تا انعطاف پذیری مفصلی را افزایش داده و درد را کاهش دهد. ورزش های ملایم و منظمی که خودتان انجام می دهید، مانند شنا یا پیاده روی می تواند به همان اندازه موثر باشد.
  • کار درمانی. یک درمانگر شغلی می تواند به شما در پیدا کردن راه هایی برای انجام کارهای روزمره بدون ایجاد فشار بر روی مفصلی که در حال حاضر دردناک است، کمک کند. برای مثال، اگر دچار آرتروز دست هستید، یک مسواک با یک دسته بلند می تواند دندان های شما را راحتتر مسواک کند. در صورتی که دارای آرتروز زانو هستید، استفاده از یک نیمکت در حمامتان می تواند شما را از درد در هنگام ایستادن رهایی بخشد.

 

جراحی و سایر روش ها

اگر درمان های محافظه کارانه به شما کمکی نکند، ممکن است روش های زیر توصیه شوند:

  • تزریق کورتون. تزریق داروهای کورتیکواستروئیدی (کورتون) ممکن است درد را در مفصل تان کاهش دهد. در طی این روش دکترتان ناحیه اطراف مفصل را بی حس می کند، سپس سوزن را در فضای داخل مفصل وارد می کند و دارو را تزریق می نماید. به طور کلی تعداد دفعات تزریق کورتونی که هر ساله می توانید داشته باشید به سه یا چهار تزریق محدود می شود، زیرا دارو می تواند در طول زمان آسیب مفصلی را تشدید نماید.
  • تزریق روان کننده ها (ژل ها). تزریق ژل اسید هیالورونیک ممکن است باعث کاهش درد در زانوی شما شود، اما برخی تحقیقات نشان می دهد که این تزریق ها نسبت به دارونماها هیچ اثری در تسکین بیشتر درد ندارند. اسید هیالورونیک شبیه به ماده ای ست که به طور معمول در مایع مفصلی شما یافت می شود.
  • تزریق پی آر پی (PRP) یا پلاسمای غنی از پلاکت در زانو. پی آر پی از خون خود بیمار تهیه می گردد و دارای پلاکت های فروانی می باشد که حاوی عوامل رشد خودی (اتولوگ) است. در چندین تحقیق نشان داده شده است که پی آر پی PRP بسیاری از علائم و عوارض جانبی آرتروز (استئوآرتریت) را کاهش داده است.
  • جراحی ترمیم استخوان. اگر آرتروز به یک طرف از زانو نسبت به گوشه ی دیگرش بیشتر آسیب رسانده باشد، جراحی استئوتومی ممکن است مفید باشد. در عمل استئوتومی زانو، جراح، استخوان را در بالا یا پایین زانو برش داده و سپس آن استخوان را حذف و یا برشی استخوانی را به آن قسمت اضافه می کند. این کار فشار وزن بدن را از آن قسمت فرسوده ی زانو کاهش می دهد.
  • عمل جراحی تعویض مفصل. در جراحی تعویض مفصل (آرتروپلاستی)، جراح سطوح مفصلی آسیب دیده را حذف و آنها را با قطعات پلاستیکی و فلزی جایگزین می کند. خطرات جراحی شامل عفونت و لخته شدن خون (آمبولی) است. مفاصل مصنوعی می توانند از بین بروند یا سست شوند و ممکن است در نهایت نیاز به تعویض مجدد داشته باشند.

 

سبک زندگی و درمان های خانگی

در مورد بیماریتان و نحوه مدیریت آن، به ویژه درباره تاثیر تغییر سبک زندگی بر علائم بیماری اطلاعات کسب کنید. ورزش کردن و کاهش وزن (در صورت وجود اضافه وزن)، راه های مهمی برای کاهش درد مفاصل و سفتی مفصل ناشی از  آرتروز (استئوآرتریت) می باشد.

  • ورزش. ورزش کم فشار می تواند قدرت بدنی شما را افزایش داده و عضلات اطراف مفصل را تقویت نماید و همچنین مفاصل شما را پایدارتر می کند. پیاده روی، دوچرخه سواری و یا رفتن به استخر را می توانید انتخاب کنید. اگر احساس کردید درد جدیدی در مفصل دارید، ورزش را ادامه ندهید.

درد جدید که به مدت چند ساعت پس از ورزش ادامه پیدا می کند احتمالا به این معنی است که شما زیاده روی کرده اید، نه اینکه به شما آسیب زده باشد یا اینکه لزوما باید تمرین را متوقف کنید. مجددا یک یا دو روز بعد در سطحی پایین تری از شدت ادامه دهید.

  • کاهش وزن. داشتن اضافه وزن باعث افزایش فشار بر روی مفاصل تحمل کننده وزن مانند زانو و مفصل ران می شود. حتی کاهش وزن جزئی می تواند میزان فشار را کمتر کرده و درد شما را کاهش دهد. در مورد راه های سالم برای کاهش وزن با متخصص تغذیه مشاوره کنید.

موارد دیگری که می توانید انجام دهید عبارتند از:

  • حرکت درمانی. تای چی و یوگا شامل ورزش های ملایم و کششی همراه با تنفس عمیق است. بسیاری افراد از این درمان ها برای کاهش استرس در زندگی خود استفاده می کنند و تحقیقات نشان می دهد که تای چی و یوگا ممکن است باعث کاهش درد آرتروز (استئوآرتریت) و بهبود حرکت شود.

اطمینان حاصل کنید که یوگایی را انتخاب کرده اید دارای حالتی ملایم است و مربی شما می داند که کدامیک از مفاصل شما گرفتار می باشد. از حرکت هایی که باعث درد در مفاصل شما می شود پرهیز نمایید.

  • گرما و سرما. هر دوی گرما و سرما دادن می توانند درد و تورم در مفصل شما را از بین ببرند. گرما، به خصوص حرارت مرطوب، می تواند عضلات را باز کرده و درد را کاهش دهد. سرما می تواند درد عضلات پس از ورزش را کم کرده و اسپاسم عضله را کاهش دهد.
  • کپسایسین. استعمال کپسایسین موضعی، که عصاره فلفل چیلی ست، بر روی پوست مفصلی که دچار آرتریت (التهاب مفصل) می باشد، ممکن است به بعضی افراد کمک کند. ممکن است لازم باشد آن را سه تا چهار بار در روز برای مدت چند هفته استفاده کنید تا فواید آن را متوجه شوید. برخی افراد نمی توانند تحریک آن را تحمل کنند. بعد از استفاده از کپسایسین، دستها را بشویید.
  • بریس یا کفش های طبی. کفش های طبی و یا وسایل دیگر ممکن است در هنگام ایستادن یا راه رفتن به کاهش درد کمک کنند. این دستگاه ها می توانند با کم کردن فشار، از مفصل شما حمایت کنند.
  • دستگاه های کمکی. دستگاه های کمکی می توانند از طریق کاهش فشار و استرس فیزیکی به مفاصل کمک کند. یک عصا در حین راه رفتن، فشار را از روی زانوها و مفصل ران شما برمی دارد. عصا را در دست مخالف پایی که درد می کند نگه دارید.

اگر دچار آرتروز در انگشتان خود هستید، استفاده از ابزارهایی مانند انبرک ها و تجهیزات کمکی دیگر ممکن است کار در آشپزخانه را راحتتر کند. در کاتالوگ ها یا فروشگاه های لوازم پزشکی تحقیق نمایید و یا از پزشک یا درمانگر شغلی خود در مورد وسایل کمکی مشاوره بخواهید.

  • تحریک الکتریکی عصب از طریق پوست (TENS). این روش از جریان الکتریکی کم ولتاژ برای از بین بردن درد استفاده می کند. تنس برای برخی از افراد مبتلا به آرتروز مفصل زانو و آرتروز مفصل ران تسکین کوتاه مدت ایجاد می کند.

 

طب مکمل

درمانهای تکمیلی که نشان داده شده است برای آرتروز (استئوآرتریت) مفید است، عبارتند از:

  • طب سوزنی. برخی مطالعات نشان می دهد که طب سوزنی می تواند درد را کاهش داده و عملکرد افراد مبتلا به آرتروز (استئوآرتریت) زانو بهبود را بخشد. در طی انجام طب سوزنی، سوزن هایی به نازکی مو به داخل پوست نقاط خاصی از بدن شما وارد می شوند.
  • گلوکوزامین و کندرویتین. چندین مطالعه در مورد مصرف این مکمل های غذایی انجام شده است. برخی از این مطالعات نشان می هد که گلوکوزامین و کندرویتین برای افراد مبتلا به آرتروز (استئوآرتریت) مفید است، اما اکثر این تحقیقات دلالت بر این دلرد که این مکمل ها بهتر از دارونما (پلاسبو) کار نمی کنند. گلوکوزامین و کندرویتین می توانند با رقیق کننده های خون مانند وارفارین تداخل داشته باشند و موجب مشکلات خونریزی دهنده شوند.
  • سویا-آووکادوی تصفیه نشده. این مکمل تغذیه ای ( ترکیبی از روغن آووکادو و سویا ) به طور گسترده ای در اروپا برای درمان آرتروز (استئو آرتریت) زانو و لگن استفاده می شود. این مکمل به عنوان ضد التهاب عمل می کند و برخی مطالعات نشان داده که می تواند سرعت آسیب های مفصلی را کند و یا حتی از آن پبشگیری نماید.
  • اسیدهای چرب امگا 3. امگا 3، که در ماهی های چرب و مکمل های روغن ماهی یافت می شود، ممکن است به کاهش درد و بهبود عملکرد مفصل کمک کند.

 

 آمادگی برای ویزیت شدن

شما می توانید در ابتدا توسط پزشک عمومی ویزیت شوید که ممکن است شما را به یک پزشک متخصص مشکلات مفصلی (روماتولوژیست) و یا جراح ارتوپدی ارجاع داده شوید.

آنچه می توانید انجام دهید:

لیستی که شامل موارد زیر باشد تهیه کنید:

  • شرح کاملی از علائم و زمان شروع آنها
  • اطلاعات مربوط به مشکلات پزشکی خود، والدین، خواهران و برادرانتان
  • تمام داروهای تجویز شده و بدون نسخه و مکمل های غذایی که مصرف می کنید و دوزهای آنها
  • سوالاتی که می خواهید از پزشک بپرسید

چه سوالاتی از دکترتان انتظار می رود؟

پزشکتان ممکن است این سوالات را از شما بپرسد:

  • آیا درد مداوم است یا می آید و می رود؟
  • آیا فعالیت هایی خاص درد را بهتر یا بدتر می کند؟
  • آیا تا به حال این مفصل آسیب دیده است؟

 

در اینجا به سوالات شما در مورد آرتروز یا استئوآرتریت زانو، از جمله نحوه درمان و روش های خانگی کاهش درد پاسخ داده شده است.

 

آرتروز یا استئوآرتریت چیست؟

آرتروز یا استئوآرتریت ، که معمولا به عنوان ساییدگی شناخته می شود، وضعیتی است که در آن بالشتک های طبیعی مفصل ( غضروف ) از بین می رود. هنگامی که این اتفاق می افتد، استخوان های مفاصل، بدون داشتن خواص ضربه گیری غضروف ها، به یکدیگر ساییده می شوند. این سایش باعث درد، تورم، سفتی، کاهش قابلیت حرکت و گاهی اوقات تشکیل زوائد استخوانی می شود.

 

چه کسی مبتلا به آرتروز (استئوآرتریت) زانو می شود؟

آرتروز (استئوآرتریت) شایع ترین نوع آرتریت (التهاب مفصل) است. با وجودی که آرتروز می تواند حتی در جوانان نیز ایجاد گردد، احتمال ابتلا به آن پس از 45 سالگی افزایش می یابد. بر طبق اطلاعات بنیاد آرتریت امریکا، بیش از 27 میلیون نفر در ایالات متحده مبتلا به آرتروز هستند و زانو یکی از شایع ترین مناطق درگیر در بدن می باشد. زنان نسیت به مردان بیشتر احتمال دارد که مبتلا به آرتروز (استئوآرتریت) شوند.

 

علل آرتروز (استئوآرتریت) زانو کدامند؟

شایع ترین علت آرتروز (استئوآرتریت) زانو سن است. تقریبا هر کس در نهایت مبتلا به درجاتی از آرتروز (استئوآرتریت) می شود. با این حال، عوامل متعددی خطر ابتلا به آرتروز (استئوآرتریت) قابل توجه را در سنین پایینتر افزایش می دهند. از جمله:

  • سن. با بالا رفتن سن، توانایی غضروف برای ترمیم و بهبودی کاهش می یابد.
  • وزن. اضافه وزن، فشار بر روی تمام مفاصل، به خصوص زانوها را افزایش می دهد. هر یک کیلوگرمی که به وزن شما اضافه می شود، 3 تا 4 کیلوگرم وزن اضافه ای بر روی زانوهای شما اضافه می کند.
  • وراثت. این عامل شامل جهش های ژنتیکی می شود که ممکن است یک فرد را با احتمال بیشتری مستعد ابتلا به آرتروز (استئوآرتریت) زانو کند. جهش های ژنتیکی همچنین ممکن است علتی برای ناهنجاری های ارثی در شکل استخوان هایی باشد که مفصل زانو را احاطه کرده اند.
  • جنسیت. زنان در سن 55 سالگی و بالاتر نسبت به مردان همسن احتمال بیشتری دارد که مبتلا به آرتروز (استئوآرتریت) شوند.
  • آسیب های استرسی (استرس فیزیکی) تکراری. این آسیب ها معمولا نتیجه نوع شغل فرد می باشد. افرادی که دارای مشاغلی خاص با فعالیت های زیاد هستند که می تواند بر مفصل استرس های مکرر وارد کند، مانند زانو زدن، نشستن یا بلند کردن بارهای سنگین (25 کیلوگرم یا بیشتر)، به علت فشار ثابت روی مفصل به احتمال بیشتری مستعد ابتلا به آرتروز (استئوآرتریت) زانو هستند.
  • ورزشکاران. ورزشکاران درگیر ورزش های فوتبال، تنیس و یا دوهای استقامتی ممکن است در معرض خطر بیشتر ابتلا به آرتروز (استئوآرتریت) زانو باشند. این مطلب بدان معنی ست که ورزشکاران باید اقدامات احتیاطی جهت جلوگیری از آسیب های مفصلی را بکار ببندند. با این حال، مهم است توجه داشته باشید که ورزش منظم با فشار متوسط ​​باعث تقویت مفاصل می شود و خطر ابتلا به آرتروز را کاهش می دهد. در واقع، عضلات ضعیف اطراف زانو می توانند مفصل را مستعد به آرتروز (استئوآرتریت) کند.
  • سایر بیماری ها. افرادی که مبتلا به آرتریت روماتوئید (دومین نوع شایع آرتریت) هستند نیز احتمال بیشتری دارد که مبتلا به آرتروز (استئوآرتریت) شوند. افراد مبتلا به اختلالات متابولیک خاص مانند اضافه بار آهن یا زیادی هورمون رشد، دارای ریسک بیشتر ابتلا به آرتروز (استئوآرتریت) هستند.

 

علائم آرتروز یا استئوآرتریت زانو چیست؟

علائم آرتروز یا استئوآرتریت زانو ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • درد در زمان فعالیت افزایش می یابد، اما با استراحت کمی بهتر می شود
  • ورم
  • احساس گرما در مفصل
  • سفتی در زانو، به خصوص در صبح و یا زمانی که شما برای مدتی نشسته اید
  • کاهش انعطاف پذیری زانو، که موجب دشوار شدن نشستن و برخاستن از صندلی یا اتومبیل، استفاده از پله و راه رفتن می شود
  • صدای ترق ترق، صدای خشنی که هنگام حرکت دادن زانو شنیده می شود

 

چگونه آرتروز یا استئوآرتریت زانو تشخیص داده می شود؟

تشخیص استئوآرتریت زانو با یک معاینه فیزیکی توسط دکتر شما آغاز می شود. پزشک شما همچنین سابقه پزشکی شما را می گیرد و همه علائم را به ثبت می کند. به یاد داشته باشید هر چیزی که درد را بدتر یا بهتر می کند ذکر کنید تا پزشک تشخیص دهد که آیا آرتروز (استئوآرتریت) است که موجب درد می شود یا چیز دیگری. همچنین در صورتی که فرد دیگری در خانواده شما آرتریت (التهاب زانو) دارد، ذکر کنید. پزشک شما ممکن است آزمایش های اضافه تری را درخواست کند، از جمله:

  • عکس ساده اشعه ایکس، که می تواند آسیب استخوان و غضروف و همچنین وجود زوائد استخوانی را نشان دهد
  • تصویربرداری رزونانس مغناطیسی یا ام آر آی (MRI)

اسکن های ام آر آی MRI ممکن است زمانی که عکس های ساده اشعه ایکس دلیل روشنی برای درد مفصل ارائه ندهد یا زمانی که عکس های ساده اشعه ایکس دلالت بر آسیب دیگر بافت های مفصلی داشته باشد، انجام می گردد. پزشکان ممکن است از تست های خونی برای رد بیماری های دیگری که موجب درد می شود (مانند آرتریت روماتوئید) استفاده نمایند (آرتریت روماتوئید، نوع دیگری از آرتریت می باشد که ناشی از اختلال در سیستم ایمنی است).

 

آرتروز (استئوآرتریت) زانو چگونه درمان می شود؟

اهداف اولیه درمان آرتروز یا استئوآرتریت زانو، کاهش درد و بازگشت قابلیت حرکت می باشد. نقشه درمان معمولا شامل ترکیبی از موارد زیر می شود:

  • کاهش وزن. کاهش حتی مقدار کمی از وزن در صورت لزوم، نیز می تواند درد زانوی ناشی از آرتروز (استئو آرتریت) را کاهش دهد.
  • ورزش. تقویت عضلات اطراف زانو باعث می شود که مفصل پایدار تر شود و درد را کاهش دهد. تمرینات کششی کمک می کنند انعطاف پذیری و قابلیت تحرک مفصل زانو حفظ شود.
  • داروهای ضد درد و ضد التهابی. این ها شامل داروهای های بدون نسخه مانند استامینوفن، ایبوپروفن و یا ناپروکسن است. داروهای بدون نسخه را بدون ویزیت پزشک بیش از 10 روز استفاده نکنید. مصرف طولانی مدت این داروها احتمال عوارض جانبی را افزایش می دهد. اگر داروهای خارج از نسخه اثری در کاهش درد نداشته باشند، پزشک ممکن است داروهای ضد التهابی نسخه ای یا داروهای دیگری را برای کمک به کاهش درد تجویز نماید.
  • تزریق کورتیکواستروئیدها (کورتون) یا اسید هیالورونیک به زانو. استروئیدها داروهای ضد التهابی قوی هستند. اسید هیالورونیک به طور معمول در مفاصل به عنوان نوعی مایع روان کننده عمل می کند.
  • تزریق پی آر پی (PRP) یا پلاسمای غنی از پلاکت در زانو. پی آر پی از خون خود بیمار تهیه می گردد و دارای پلاکت های فروانی می باشد که حاوی عوامل رشد خودی (اتولوگ) است. در چندین تحقیق نشان داده شده است که پی آر پی PRP بسیاری از علائم و عوارض جانبی آرتروز (استئوآرتریت) را کاهش داده است.
  • درمان های جایگزین. برخی درمان های جایگزین که ممکن است موثر باشند عبارتند از کرم های موضعی حاوی کپسایسین، طب سوزنی و مکمل ها، از جمله گلوکوزامین و کندرویتین
  • استفاده از دستگاه هایی مانند بریس. دو نوع بریس وجود دارد: بریس های “unloader” که وزن را از کنار زانوی مبتلا به آرتریت بر می دارد؛ و بریس های پشتیبان (support)، که کل زانو را پشتیبانی می کند.
  • درمان فیزیکی و شغلی. اگر با فعالیت های روزمره مشکل دارید، درمان فیزیکی یا شغلی می تواند کمک کننده باشد. درمانگران فیزیکی به شما راه هایی را برای تقویت عضلات و افزایش انعطاف پذیری در مفصل تان آموزش می دهند. درمانگران شغلی به شما راه هایی را برای انجام فعالیت های منظم و روزانه، مانند کارهای خانه آموزش می دهند تا درد کمتری داشته باشید.
  • عمل جراحی. وقتی درمان های دیگر جواب نمی دهد، جراحی می تواند گزینه خوبی باشد. جراحی با روش های مختلفی انجام می پذیرد، از جمله:
  • آرتروسکوپی. که از یک تلسکوپ کوچک (آرتروسکوپ) و ابزارهای کوچک دیگری استفاده می کند. در این تکنیک، جراحی از طریق برش هایی کوچک انجام می شود. جراح از آرتروسکوپ برای دیدن درون فضای مفصلی استفاده می کند. در طی عمل، جراح می تواند غضروف آسیب دیده یا ذرات سست را بر دارد، سطح استخوان را تمیز کند و اگر بر روی سایر بافت ها آسیب هایی را تشخیص دهد آنها را ترمیم نماید. این روش اغلب برای بیماران جوانتر (55 ساله و جوانتر) به منظور به تأخیر انداختن جراحی های گسترده تر مورد استفاده قرار می گیرد.
  • استئوتومی. این عملی ست که با تغییر شکل استخوان ها، راستای زانو را تراز و تنظیم می کند. این نوع جراحی ممکن است در مواردی توصیه شود که آسیب به طور عمده در یک ناحیه زانو متمرکز شده باشد. همچنین این روش در مواردی که زانو قبلا دچار شکستگی شده و به درستی ترمیم نگشته، ممکن است توصیه شود. استئوتومی روشی دائمی نیست و مجددا ممکن است جراحی بعدی ضروری باشد.
  • عمل جراحی تعویض مفصل.  این روش که با نام آرتروپلاستی هم مشهور است یک روش جراحی است که در آن مفاصل با قطعات مصنوعی ساخته شده از فلز و پلاستیک جایگزین می شوند. جایگزینی می تواند برای یک طرف زانو یا کل زانو باشد. جراحی تعویض مفصل معمولا برای افراد بالای 50 سال با آرتروز (استئو آرتریت) شدید انجام می پذیرد. اگر بعد از چندین سال مفصل مصنوعی دوباره از بین برود، ممکن است نیاز باشد عمل جراحی دوباره تکرار شود، اما با پیشرفت های مدرن امروزی، بیشتر مفاصل جدید بیش از 20 سال ماندگاری خواهند داشت. جراحی دارای خطراتی می باشد اما به طور کلی نتایج آن معمولا بسیار خوب است.

 


  • 0

ریزش مو

 

ریزش روزانه تعدادی از موها برای همه افراد به صورت طبیعی وجود دارد، اما ریزش موی بیش از حد یک نگرانی بزرگ هم برای آقایان و هم برای خانم هاست . این نگرانی با می تواند با دیدن چند تار موی ریخته شده و یا موهایی که هنگام شانه کردن موها کنده شده، شروع گردد. در بعضی موارد این ریزش موی بیش از حد، ممکن است فرد را به سمت طاسی ببرد. طاسی به ریزش بیش از حد موی شما اشاره دارد که می تواند ارثی و یا ناشی از مصرف بعضی از دارو ها باشد. ریزش مو همچنین می تواند علامتی از یک بیماری زمینه ای باشد. زنان، مردان و حتی کودکان ممکن است ریزش مو را تجربه کنند.

بعضی از افراد که کمتر به ظاهر خود اهمیت می دهند، هیچ مشکلی با ریزش موی خود ندارند و اجازه می دهند که طاسی شان بدون هیچ درمانی کامل شود. گروهی هم که به مرحله طاسی رسیده اند و از وضعیت موجود رضایت ندارند سر خود را بوسیله کلاه گیس، کلاه و … می پوشانند. در نهایت گروهی که زیاد به ظاهر خود توجه دارند برای درمان ریزش موی خود روش های دارویی و یا جراحی را انتخاب می کنند.

روزانه ریزش 50 تا 100 مو برای ما طبیعی تلقی می شود، و از آنجایی که ما حدود یک میلیون تار مو بر روی سر خود داریم، این میزان از ریزش مو مهم نیست و نمی تواند علت قابل توجهی برای کم پشت شدن موهای سر باشد. همچنین کاهش تراکم موهای سر، جزئی طبیعی از روند پیری ست و با افزایش سن موها کم پشت می شوند. با این حال در صورتی که تجدید رویش موها از تعداد موهای ریخته شده کمتر باشد و یا موهای جدید نازکتر از مو های قبلی باشند، شما دچار طاسی شوید.

 

علل ریزش مو

دلایل زیادی برای ریزش مو در یک فرد وجود دارد ولی این دلایل در زنان و مردان متفاوت است. برای درک دلایل ریزش مو باید ابتدا چرخه رشد مو را مورد بررسی قرار دهیم.

موهای ما دارای چرخه های رشد و استراحت هستند ولی این چرخه ها در هر فرد متفاوت است. به طور کلی دوره رشد مو حدود 2 تا 3 سال طول می کشد و در این مدت مو هر ماه حدود یک سانتیمتر رشد می کند. پس از این مدت رشد مو متوقف می شود و مو وارد مرحله استراحت می شود که این مرحله برای مدت 2 تا 3 ماه ادامه می یابد. در پایان مرحله استراحت مو دچار ریزش می شود و در همان جا موی جدیدی شروع به رشد می کند، بنابر این دوره جدید رشد شروع می گردد. این چرخه ممکن است به دلایل مختلف مختل گردد.

اگر شما دچار اختلالات هورمونی یا انواع خاصی از تحریکات پوست سر گردید، فاز رشد برخی از فولیکول های مو کوتاه تر شده و در نتیجه موهای کوتاه تر و نازک تری پدید می آید.

انواع مختلفی از ریزش مو وجود دارد و علل هر کدام از آنها هم ممکن است متفاوت باشد. ما برای درک بهتر علل ریزش مو، به دانستن انواع ریزش مو نیاز داریم:

  1. نوع آندروژنیک ( ارثی ) یا الگوی کچلی: این نوع از ریزش مو می تواند در هر دو جنس رخ دهد. در این فرم، دوره رشد مو از 2 تا 3 سال کوتاه تر است و موها ضخیم و محکم نیستند. با هر چرخه از رشد مو، ریشه مو به سمت سطح پوست سر متمایل تر می شود و با شستشو و شانه کردن، راحت تر ریزش می کند. برخی از محققین نشان داده اند که توارث نقش کلیدی را در این نوع از ریزش مو دارد. عامل ژنتیک همچنین در مورد سن شروع ریزش مو موثر است، برای مثال در هر محدوده سنی که پدر،مادر یا والدین شما دچار شروع ریزش مو شده اند، این احتمال خیلی زیاد است که شما هم در همین محدوده سنی شروع به ربزش موی سر کنید. وراثت همچنین در مورد سرعت پیشترفت، الگو و وسعت طاسی شما موثر است.
  2. آلوپسی اسکار: این نوع از ریزش مو دائمی ست و مشخصه آن التهاب فولیکول مو است. التهاب باعث صدمه به فولیکول مو ودر نهایت ریزش آن می شود. به دلیل التهاب موی جدید رشد نمی کند. این نوع از ریزش مو خود به خود و به تنهایی رخ نمی دهد و معمولا در همراهی با بیماری های پوستی از قبیل لیکن پلان و لوپوس مشاهده می شود.
  3. آلوپسی آره آتا: تصور می شود که این نوع، یک اختلال خود ایمنی است ( وضعیتی که سیستم دفاعی بدن به بافت های خودی حمله می کند ) اما علت دقیق آن ناشناخته است. افرادی که دچار این وضعیت هستند به طور کلی در وضعیت خوبی ار سلامتی هستند، اما تعداد کمی از آنها ممکن است اختلالات دیگر خود ایمنی نظیر بیماری تیروئید را داشته باشند. محققین بر این باورند که برخی افراد به صورت ژنتیکی مستعد ابتلا به این وضعیت هستند و در برخی دیگر، عفونت های ویروسی زمینه ساز این اختلال می شود. در این وضعیت بعد از درمان موهای شما مجددا رشد میکند اما ممکن است دوباره دچار ریزش و رویش دوباره شود. این وضعیت ممکن است چندین بار اتفاق بیافتد.
  4. تلوژن افلوویوم: در این مورد، مو به طور ناگهانی و غیر منتظره می ریزد. این زمانی ایجاد می شود که یک شوک عاطفی یا جسمی برای شما روی دهد و در نتیجه فولیکول های مو را به فاز استراحت می برد. اما عموما” در عرض چند ماه فولیکول های مو مجددا” فعال می شوند و موهای جدید شروع به رشد می کنند. تلوژن افلوویوم ممکن است بدلایل زیر اتفاق بیافتد: شوک های عاطفی (مانند مرگ یک عزیز) ، تب بالا ناشی از یک بیماری معین، کاهش وزن بیش از حد و ناگهانی، جراحی و یا اختلالات متابولیک. به طور معمول بعد از درمان بیماری ضمینه ای، موها شروع به رشد مجدد می کنند اما ممکن است مدت زمان زیادی طول بکشد و میزان رشد هم به مانند قبل نباشد.
  5. آلوپسی کششی: این نوع از ریزش مو زمانی روی می دهد که شما موهای خود را برای فرم دادن به آن بیش از حد بکشید. ریشه های مو کم کم ضعیف می شوند و می ریزند.

یکی دیگر از علت های بالقوه از دست دادن مو، تغذیه نامناسب است. مقادیر ناکافی پروتئین ، آهن ، یا ویتامین B12 در رژیم غذایی شما، می تواند باعث شود که شما ریزش مو را تجربه کنید.

شرایطی مانند دیابت و لوپوس دو بیماری شناخته شده ای هستند که می توانند باعث ریزش مو شوند.

داروهای مؤثر در درمان نقرس و آرتروز می توانند باعث ریزش مو شوند. اختلالات روانی مانند افسردگی و مشکلات قلبی مانند فشار خون بالا ممکن است باعث ریزش مو در برخی افراد شود. همچنین زنانی که قرص های ضد بارداری مصرف می کنند ممکن است ریزش مو را تجربه کنند.

شیمی درمانی یا پرتودرمانی برای درمان سرطان، باعث ریزش مو می شود. این درمان باعث می شود موهای سالمی که در حال رشدند بریزند. پس از اتمام درمان، موهای به احتمال زیاد مجددا” رشد می کنند.

یکی دیگر از دلایل شایع برای ریزش مو تغییرات و عدم تعادل هورمونی است ، و این می تواند باعث ریزش موی موقت به ویژه در زنان شود. در طول زندگی یک زن، تغییرات هورمونی در دوران بارداری، زایمان، پس از قطع قرصهای جلوگیری از بارداری، در شروع یائسگی، و یا به دلیل یک غده تیروئید پر کار یا کم کار رخ می دهد، . در طول بارداری ، طبیعی است که موها پرپشت تر است، با این حال ، بعد از زایمان ریزش و کم پشت شدن موها طبیعی است.

مواد شیمیایی برای رنگ کردن و حالت دادن موها می تواند باعث صدمه و ریزش موها شود.

فرم دادن موها بوسیله وسایل فر کننده، برس و شانه کردن بیش از حد اگر باعث آسیب به مو شود می تواند باعث ریزش مو شود.

عفونت های قارچی پوست سر (مانند کچلی موضعی) می تواند به مو و پوست شما حمله کند و منجر به ریزش مو شود. بعد از درمان عفونت، معمولا مو مجددا”رشد می کند.

یک نوع اختلال روانی یا بیماری روانی وجود دارد که می تواند باعث ریزش مو شود. بیمارانی که با این بیماری تشخیص داده شده اند، اصرار به بکندن موهای خود دارند، به طوری که نمی توانند در مقابل آن مقاومت کنند، چه موهای سر چه ابروها و یا نواحی دیگر بدن. کندن مو از پوست سر، اغلب ایجاد لکه های طاسی بر روی سر این افراد می کند.

 

علائم ریزش مو

اجازه دهید ریزش موی دائمی و موقت را مورد بحث قرار دهیم.

ریزش موی دائمی

در مردان نوع الگوی کچلی می تواند در اوایل زندگی شروع شود. این فرم، یک سوم از مردان و رنان را درگیر می کند. در مردان خط رویش مو به عقب می رود و می تواند طاسی نسبی یا کامل ایجاد کند. همین نوع ریزش در زنان محدود به کم پشت شدن موها در نواحی کف سر، جلوی سر، شقیقه ها و یا فرق سر می باشد و به ندرت ممکن است طاسی کامل ایجاد کند.

ریزش موی دائمی می تواند در مواردی که پوست سر ملتهب بوده و در نتیجه آسیب به فولیکولهای مو وارد شده، نیز دیده شود اما به ندرت اتفاق می افتد. از آنجا که التهاب وجود دارد، ریزش موی ناحیه ای همراه با خارش و یا درد است.

ریزش موی موقت

ریزش مو در آلوپسی آره آتا، معمولا در محدوده های کوچک، گرد ، با حاشیه مشخص رخ می دهد، اما ریزش مو تنها به چند ناحیه محدود می شود.آلوپسی آره آتا محدود به پوست سر و می تواند بر روی هر منطقه ای که در آن مو وجود دارد (ابرو، مژه و صورت) روی دهد. در موارد نادر، ریزش مو می تواند به کل بدن گسترش یابد.

در ریزش مو به علت استرس روحی یا احساسی، ریزش موی موقتی به طور ناگهانی به علت شوک عاطفی، یک بیماری مهم یا تنش های عمده در زندگی رخ می دهد. با هر بار شانه کردن مو، ممکن است تعداد انگشت شماری مو بریزند. این نوع از ریزش مو معمولا موجب کم پشت شدن کلی مو ها بدون هیچ لکه طاسی می شود.

نوع دیگری از ریزش مو که در بالا بحث شد، ریزش مو از نوع کششی است. تکه های طاس شده می تواند در هر نقطه ای که مو توسط وسایل آرایشی تحت کشش قرار گرفته، رخ دهد. ریزش مو به طور معمول در جایی اتفاق می افتد که مو به طور محکم کشیده شده است، اما این به طور کلی این ریزش پس از یک دوره طولانی از زمان اتفاق می افتد و به صورت ناگهانی نیست.

در آناژن افلوویوم که ریزش مو بعد از درمان سرطان است، ریختن موها به سرعت پس از شروع درمان اتفاق می افتد. در برخی موارد، طاسی کامل وجود دارد. هنگامی که درمان به اتمام است، چرخه مو رشد مو دوباره بازسازی می شود و مو مجددا رشد می کند.

تشخیص ریزش مو

تشخیص علت ریزش مو می تواند برای پزشک شما وقت گیر باشد. تشخیص مشخصا” بر اساس ظاهر موهای شما نیست. پزشک شما سابقه کامل پزشکی و خانوادگی شما را می گیرد و موهای شما را معاینه خواهد کرد. سن شما، عادات، تغذیه ، الگوی ریزش مو، سرعت ریزش مو، مشاهده موها از نمای نزدیک و همراهی با علائم دیگر بدنی، همگی توسط پزشک شما مورد بررسی خواهد گرفت. همه این عوامل در رسیدن به تشخیص صحیح علت ریزش مو کمک کننده خواهد بود.

پس از بررسی سابقه شخصی و خانوادگی شما همراه با معاینه مو، پزشک شما ممکن است هنوز قادر به تشخیص بیماری شما نباشد. سپس پزشک شما مجبور به انجام تستهای خاص برای رسیدن به تشخیص علت بیماری شما خواهد شد . تست هایی که پزشک انجام خواهد داد در زیر آورده می شود:

  1. تست کشیدن: برای انجام این آزمایش، پزشک شما موهایتان را در دست گرفته و می کشد تا ببیند چه تعداد از موهای شما می ریزد. این به تعیین مرحله ریختن مو کمک می کند.
  2. تست خراشیدن: گاهی اوقات پوست سر خراشیده می شود و یا تعدادی از موها چیده می گردد تا مشخص شود آیا عفونت عامل ریزش مو است یا خیر.
  3. نمونه برداری تکه ای: این نمونه برداری شامل گرفتن تکه ای از بافت پوست سر و بررسی آن در زیر میکروسکوپ برای رسیدن به تشخیص است. در طی این آزمون، پزشک ممکن است برای درآوردن تکه ی کوچکی از لایه های عمقی تر پوست شما از ابزار استفاده کند.
  4. آزمایشاتی برای سایر بیماری های مرتبط : پزشک شما ممکن است آزمایشاتی برای تشخیص بیماری های پزشکی که باعث از دست دادن مو می شود را درخواست کند، مانند بیماری تیروئید، دیابت، لوپوس. همچنین شما ممکن است ، به پزشکتان بگویید در حال مصرف دارویی برای یک بیماری هستید که ریزش مو ازعوارض جانبی آن دارو می باشد، مانند داروهای ضد نقرس، التهاب مفاصل ، افسردگی و مشکلات قلبی .

 

درمان ریزش مو

اگر طاسی ایجاد شده باشد، اعم از دائم و یا موقت، درمانی ندارد ( به جز پی آر پی ) ، اما قطعا می تواند مخفی شود. در صورت کم پشت شدن مو های شما، می توان به رشد موها و جلوگیری از ریزش بیشتر کمک کرد.

درمانها

اثر روش های درمانی مورد استفاده برای درمان ریزش مو بستگی به علت از دست دادن مو، میزان از دست دادن مو، و پاسخ فرد به درمان دارد. به طور کلی، اگر ریزش مو شدید باشد، درمان کمتر موثر است. موثر ترین درمان زمانی صورت می گیرد که یک تشخیص صحیح بر پایه ارزیابی بیماری زمینه ای فرد گذاشته شود. هنگامی که بیماری زمینه ای درمان شود ، این احتمال وجود دارد که موهای شما مجددا رشد کنند.

برخی از داروهای ضد ریزش که در دسترس هستند، در مایع یا فوم قرار داده شده اند و برای رشد مو و جلوگیری از ریختن بیشتر موها، روی پوست سر مالیده می شود .

تعداد زیادی از کرم ها و پمادها نیز در بازار موجود است، اما بهتر است آنها را بعد از مشاوره با پزشک خود استفاده کنید.

مارک های تجاری مختلف از شامپو ادعا می کنند در برابر ریزش مو موثر هستند، اما باز هم بهتر است قبل از اینکه شما شروع به استفاده از آنها کنید، از مشاوره پزشک خود بهره ببرید.

پزشک شما برای درمان، ممکن است از تزریق کورتون به داخل پوست سرتان استفاده کند، و شاید برای دیدن نتایج درمانی به تعداد زیادی تزریق در یک دوره طولانی نیاز باشد. برخی پزشکان همچنین قرص های کورتون را تجویز می کنند. در بیشتر موارد ، موی جدید احتمالا” یک ماه پس از تزریق قابل مشاهده است. با این حال، همیشه احتمال ایجاد تعدادی عارضه جانبی در طی درمان با کورتون وجود دارد.

جراحی شامل کاشت مو هم انجام می شود. تکنیک های کاشت مو از قبیل پانچ گرافت، مینی گرافت، ماکروگرافت، استریپ گرافت و اسلیت گرافت زمانی به کار گرفته شدند که اقدامات محافظه کارانه با شکست مواجه شدند.

برای انجام این روش، پزشکتان شما را به یک جراح زیبایی معرفی خواهد کرد. جراح تکه های کوچکی از پوست که هر یک حاوی چند تار مو را از عقب یا دو طرف پوست سر شما برداشته و آنها را به بخش های طاس پیوند می زند. این کار ممکن است به چندین جلسه پیوند نیاز داشته باشد.

یکی دیگر از اعمال جراحی که برای ریزش مو انجام می شود، جراحی کاهش پوست سر نام دارد. در این عمل، بخش بی مو از پوست سر برداشته شده و جای آن پوست سر مودار را جایگزین آن می کنند. کاهش پوست سر همانطور که از نامش پیداست ، به معنای کاهش مساحت پوست طاس روی سر شماست. این نوع عمل جراحی را می توان با پیوند مو ترکیب کرد تا بهترین نتیجه از لحاظ ایجاد یک خط رویش مو طبیعی به دست آید.

اعمال جراحی برای درمان طاسی عموما گران هستند و می تواند هم ناراحتی قابل توجهی را برای بیمار ایجاد کند و هم می تواند دردناک باشد. بسیاری از مردم این درمان را انتخاب نمی کنند. با استفاده از عمل جراحی ، خطرات احتمالی عفونت یا جای زخم همیشه وجود دارد. پس از عمل برای ارزیابی کیفیت موهای جدید به چند ماه وقت نیاز است.

درباره درمان ریزش مو با پی آر پی بیشتر بخوانید.

کلاه گیس یا پوستیژ

در صورتی که درمان های ریزش مو شکست بخورند، شما ممکن است بخواهید از کلاه گیس یا پوستیژ استفاده کنید. کلاه گیس برای پوشاندن سر در هنگام ریزش موی دائمی یا موقت استفاده می شود. کلاه گیس، پوششی است که از موی انسان، موی حیوانات، و یا برخی از مواد مصنوعی ساخته شده است.

 

پیشگیری از ریزش مو

در اغلب موارد ، ریزش مو به یک علت زمینه ای وابسته است. هنگامی که شما علت زمینه ای را درمان می کنید، ریزش مو درمان می شود. از سوی دیگر، ریزش مو یی که به دلیل بهداشت ضعیف، کمبودهای تغذیه ای، و یا استرس است، قطعا قابل پیشگیری است. بهداشت خوب مو، شامپو کردن به طور منظم و رژیم غذایی مناسب و غنی از پروتئین، ویتامین و آهن احتمالا می تواند از انواع خاصی از ریزش مو جلوگیری کند. در واقع می توان استفاده از مدل مو که مو لطمه نمی زند. و در نهایت، دقت در انتخاب لوازم و وسایل آرایشی که به مو صدمه نمی زنند.

سوالات شما از پزشکتان در مورد ریزش مو در اولین ویزیت

  1. دلیل ریزش موهای من چیست؟
    2. آیا من نیاز به آزمایش یا تستی دارم؟ اگر بله ، چه نوع؟
    3. آیا ریزش موهای من به طور موقت است یا دائمی؟
    4. شما چه درمانی را پیشنهاد می کنید؟
    5. من بیماری های دیگری دارم. آیا ریزش موهای من مربوط به هر یک از آنها است؟
    6. چگونه می توانم آنها را به بهترین نحو کنترل کنم؟
    7. آیا من محدودیتی دارم که باید آنرا رعایت کنم؟
    8. آیا من نیاز به پیروی از یک رژیم غذایی خاص دارم؟
    9. چه ویتامین هایی برای ریزش مو خوب است؟
    10. چگونه از ریزش مو جلوگیری کنم؟
    11. پوست سر من خارش دارد. آیا این دلیلی برای ریزش مو من است؟
    12. آیا باید به یک متخصص مراجعه کنم؟
    13. آیا شما جایگزینی برای مصرف داروها به من پیشنهاد می کنید؟
    14. در صورت شکست درمان های دیگر، آیا شما جراحی را پیشنهاد می کنید؟
    15. در صورت شکست عمل جراحی، باید چکار کنم؟

—————————————————————————————————————————————————————————————-

 

بهترین پوست و مو غرب تهران

بهترین دکتر پوست و مو تهران

 


  • 0

افتادگی پوست

افتادگی یا شلی پوست متاسفانه چیزیست که هر کس که طول عمر کافی داشته باشد آنرا تجربه می کند. چیز زیبایی نیست ولی جزئی از روند مسن شدن می باشد. در سنین بزرگسالی پوست کم کم خاصیت ارتجاعی خود را از دست می هد.

هر چند معکوس کردن روند پیری غیر ممکن است ولی کاهش سرعت آن و تصحیح برخی از آثار عوامل مخرب محیطی که در طول زندگی ایجاد می شود ممکن است کرم های موضعی، ورزش های صورت، پرکننده های تزریقی، درمان لیزری و جراحی، روش های مردم برای اصلاح و یا خلاص شدن از شر افتادگی پوست است.

بارزترین جایی که ابتدا شروع به شل شدن و افتادگی پیدا می کند صورت است ولی به پوست هر جایی از بدن می تواند گسترش یابد.

علل شلی و افتادگی پوست متعددند و اولین آنها سن است. وقتی سن شخص افزایش می یابد، پوست کم کم دو ماده اصلی خود یعنی کلاژن و الاستین را از دست می دهد. این دو که از اجزای بافت همبند هستند مسئول استحکام و حالت ارتجاعی پوست هستند. تضعیف عضلات صورت و نیروی جاذبه از علل دیگرند.

عادات غلط تاثیرا ت بدی را بر روی پوست انسان می گذارد. به عنوان مثال، سیگار کشیدلیفت ن ، تاثیر بسیار زیادی بر ظاهر پوست شما دارد. سیگار کشیدن باعث می شود پوست قوام خود را از دست بدهد همچنین باعث ایجاد خطوط و چین و چروک های ریز می شود. این اثرات در مورد حمام آفتاب و یا گذراندن وقت در زیر نور آفتاب بدون محافظت کافی هم صادق است. اشعه ماوراء بنفش که از خورشید می آید، به فروپاشی الاستین و کلاژن می کند، این منجر به چین و چروک و افتادگی پوست می شود.

از دست دادن مقدار قابل توجهی از وزن نیز می تواند به شلی و افتادگی پوست بیانجامد. این امر به ویژه اگر یک فرد در یک مقطع زمانی کم، مقدار زیادی از وزن را از دست دهد، روی می دهد.

خوشبختانه، راه های متعددی برای درمان پوست شل و افتاده وجود دارد. بعضی از آنها تهاجمی تر از بقیه است. در زیر تعداد کمی از محبوب ترین روش ها ی مورد استفاده را مورد بحث قرار می دهیم.

آبرسانی : ممکن است شما از اینکه بشنوید آبرسانی به پوست می تواند در نگه داشتن سفتی پوست شما بسیار مفید باشد تعجب کنید. یک مرطوب کننده مناسب که حاوی اسید آلفا هیدروکسی، ویتامین A ، ویتامین C و / یا بتا هیدروکسی اسید باشد می تواند به سفت شدن پوست کمک کند. مکمل های ویتامینی که دارای آنتی اکسیدان ها هستند می توانند بسیار مفید باشند. مرطوب سازی از داخل نیز مهم است. این مهم با نوشیدن مقدار کافی آب در هر روز حاصل می شود.

لیزر : این نوع درمان استفاده از یک لیزر برای ترمیم و سفت کردن پوست شل است. دو تا از محبوب ترین و موثرین لیزرها برای سفت کردن پوست، لیزر مادون قرمز و رادیوفرکوئنسی است. لیزر، باعث بالا رفتن حرارت پوست، سفت شدن آن، کاهش چین و چروک و بازسازی کلاژنی می شود که به دلیل سن ، عادت های بد، و آلودگی محیط زیست آسیب دیده است. به منظور به دست آوردن نتایج قابل توجه، به بیش از یک جلسه درمان نیاز است.

فیلرها یا پرکننده ها : پرکننده ها به شدت برای درمان پوست شل و افتاده محبوب شده اند. آنها با پر کردن پوست باعث می شوند که در نواحی تزریق فیلر پوست سفت شود. فیلرها یا پرکننده هایی از قبیل سلول های چربی، اسید هیالورونیک و کلاژن برای این منظور استفاده می شوند. پرکننده ها ممکن است هر چند ماه یا هر چند سال یک بار، بسته به نوع آنها نیاز به تزریق مجدد دارند.

ورزش های صورت : در مورد اینکه آیا ورزش های صورت به سفت شدن و یا جلوگیری از افتادگی و شلی پوست کمک می کند یا نه اختلاف نظرهایی وجود دارد. برخی متخصصین پوست ، اعتقاد دارند کمک می کند. کسانی که نظر مثبت دارند ادعا می کنند که ورزش های صورت باعث افزایش جریان خون به منطقه می شود و این به دفع سموم و افزایش تولید الاستین و کلاژن کمک می کند. کسانی که در جبهه مخالف هستند بر این باورند که ورزش های صورت، باعث ایجاد خطوط و چین و چروک های ریز می شود.

جراحی : هنگامی که هیچ یک از درمان های فوق به سفت شدن پوست شل کمک نکند، فرد ممکن است برای عمل جراحی انتخاب گردد. واضح است که جراحی تهاجمی تر از روش های بحث شده در بالا است. جراحی از راه حل های موضعی مخاطره آمیز تر است و نتایج به دست آمده از آن هم دائمی ست. اگر افتادگی پوست را دوست نداریم، یک راه آن، خلاص شدن از آن است. خلاص شدن از پوست اضافه اطراف چشم ها، خط فک و دهان می تواند تفاوت زیادی را در ظاهر یک فرد و قوام پوست وی ایجاد کند.

هر چند شلی و افتادگی پوست بیشتر بر روی صورت جلب نظر می کند، ولی در هر نقطه ای از بدن می تواند ایجاد شود. افرادی که دارای پوست اضافی در بالای بازوها، باسن ، ساق پا ، معده ، و گردن هستند در صورتی که گزینه های کمتر تهاجمی موثر نباشند، ممکن است بخواهند که با جراحی برداشته شود. گاهی اوقات، پوست کشیده شده فراتر از نقطه بدون بازگشت است. هنگامی که آن را می کند ، عمل جراحی برای برداشتن پوست شل تنها راه برای جبران آن است.

متاسفانه، هیچ راهی برای جلوگیری از افتادگی پوست وجود ندارد. حتی اگر فرد همه چیز را رعایت کند، به عنوان مثال، مصرف یک رژیم غذایی سالم، نوشیدن مقدار زیادی از آب، پرهیز از نور خورشید (یا استفاده از کرم های ضد آفتاب)، محدودیت مصرف الکل، و خودداری از کشیدن سیگار، باز هم شلی و افتادگی پوست ایجاد می شود. ولی رعایت این موارد کار صحیحی است که می تواند به کند کردن روند پیری بیانجامد.

سوالاتی برای پرسش از پزشکتان

  1. به نظر شما علت افتادگی پوست من چیست؟
  2. شما چه چیزی توصیه می کنید؟
  3. آیا عمل جراحی برای برداشتن پوست شل من بهترین راه حل است؟
  4. آیا هیچ روش های غیر تهاجمی جهت رفع افتادگی پوست هست که من استفاده کنم؟ آنها کدامند؟ آیا آنها را به من توصیه کنید؟
  5. نظر شما در مورد درمان لیزری برای افتادگی پوست چیست؟ آیا من کاندید مناسبی برای انجامش هستم؟

بهترین کلینیک برای جوانسازی پوست غرب تهران

بهترین کلینیک برای جوانسازی پوست تهران


  • 0

منافذ بزرگ پوست

علت منافذ بزرگ پوست من چیست؟

منافذ بسته شده حاصل تجمع تدریجی چربی و سلول های مرده پوست در زیر سطح پوست شما می باشد. این اغلب باعث می شود چربی تولید شده توسط غدد سباسه شما جریان پیدا نکند، نتیجه عدم جریان یافتن چربی این می شود که منافذ پوست بزرگ می گردند.

ژنتیک نیز می تواند در ایجاد منافذ بزرگ نقش داشته باشد ( کسانی که به طور طبیعی پوست چرب دارند به احتمال بیشتر به مشکل منافذ بزرگ دچارند )

سن یکی دیگر از مقصران اصلی است: با بالا رفتن سن، به علت کاهش سطح تولید کلاژن و الاستین، پوست ما قابلیت ارتجاعی خود را از دست می دهد. همینطور با افزایش سن روند ریزش طبیعی سلول های مرده پوست که به پاک شدن پوست از سلول های مرده کمک می کند، کاهش می یابد، نتیجه این می شود که منافذ پوست از آنچه که به طور معمول باید باشند بزرگتر به نظر می رسند.

چگونه می توانم منافذ بزرگ پوستم را درمان کنم؟
لایه برداری شیمیایی
لایه برداری شیمیایی می تواند از پوست لایه برداری کرده و رشد پوست جدید را تحریک کند. این روش به طور موثر سطح پوست شما را از سلول های مرده پوست پاک کرده، به طور آشکار آن را تازه تر می کند و همچنین منافذ مسدود شده و بزرگ شده را کاهش می دهد.

لایه برداری مکانیکی
میکرودرم ابریژن یک از بهترین روش های لایه برداری است که لایه برداری خود را به روش مکانیکال انجام می دهد. در این روش پودری مخصوص بر روی پوست پاشیده شده و مجددا برداشته می شود. کریستال های این پودر در طی پاشیده شدن و برداشته شدن، لایه های سطحی پوست را هم با خود بر می دارند. این کار به سرعت انجام شده و هیچ دردی ندارد. با تکرار جلسات میکرودرم ابریژن، به وضوح شاهد شفافیت، جوان شدن و کم منفذ شدن پوست خواهیم بود.

لیزر لایه بردار پوست
درمان با لیزر لایه بردار هم می تواند به طور موثر ظاهر منافذ بزرگ را بهبود بخشیده و رشد سلول های جدید پوست را تحریک کند.
بوتاکس داخل جلدی
بوتاکس داخل جلدی به ماهیچه هایی که اندازه منافذ را کنترل می کنند تزریق شده و با جمع کردن منافذ به کوچکتر شدن ظاهرشان کمک می کند. بوتاکس همچنین می تواند با کمک به کاهش تولید چربی، به کاهش احتمال مسدود شدن منافذ بزرگ کمک کند.

میکرونیدلینگ
میکرونیدلینگ روشی با حداقل تهاجم برای جوانسازی پوست است که در آن از وسیله ای دارای سوزن های ظریف استفاده می گردد. کار سوزن ها ایجاد سوراخ در سطح پوست برای ایجاد آسیب کنترل شده می باشد. هر سوراخ مجرایی را در پوست ایجاد می کند که بدن را برای پر کردن آن از طریق تولید کلاژن و الاستین جدید تحریک می کند. در طی روند ساخت عروق و کلاژن جدید، بافت و قوام پوست بهبود می یابد. علاوه بر این اسکارها، اندازه منافذ پوست و خطوط پوستی ( استرچ مارک ) کوچک می شوند.

پاکسازی خوب روزانه پوست
یکی از ساده ترین راه ها برای جلوگیری از ایجاد منافذ بزرگ، در پیش گرفتن یک برنامه خوب پاکسازی روزانه پوست برای جلوگیری از تجمع چربی و سلول های پوستی مرده بر روی سطح پوست شماست.

* 1-  پاک کردن
پوست خود را با یک پاک کننده مناسب برای نوع پوستتان ( و البته نه بیش از حد قوی ) به صورت روزانه پاک کنید. یک پیشنهاد استفاده از یک پاک کننده حاوی لاکتیک یا سالیسیلیک اسید است که کمک می کند تا به آرامی پوست شما لایه برداری شود.

* 2-  لایه برداری
با استفاده از یک اسکراب کننده دو بار در هفته می توانید به پاک کردن سطح پوست خود از سلول های مرده کمک کنید، تا به شما پوستی روشن تر و درخشان تر را بدهد.

* 3-  درمان
استفاده از محصولات حاوی اسید سالیسیلیک و یا بنزیل پراکسید می تواند به از بین بردن باکتری های آکنه و کاهش تولید چربی کمک کند.

در بهشت کلینیک، ما طیفی از محصولات پزشکی و درمانی را برای مراقبت روزانه پوست شما پیشنهاد می دهیم که می تواند به حفظ تمیزی پوست، بازسازی، شادابی و طراوت پوست شما کمک کند.

آیا این درمان ها عوارض جانبی دارد؟
عوارض جانبی این درمان ها حداقل می باشد. در لایه برداری شیمیایی، ممکن است پس از لایه برداری برای چند روز قرمزی صورت یا پوسته ریزی تجربه کنید. لایه برداری عمیقتر دوره نقاهت طولانی تری دارد.

در لیزر درمانی، بلافاصله پس از عمل میزانی تورم و قرمزی را تجربه می نمایید که بسته به عمق کار شدت آن متفاوت بوده و ممکن است تا چند روز به طول بیانجامد.

آیا من نامزد مناسبی برای این روش ها هستم؟
لیزر درمانی و روش بوتاکس داخل جلدی تقریبا برای تمام انواع  پوست ها مناسب است.

اگر شما دارای هر کدام از شرایط زیر هستید باید از لایه برداری شیمیایی اجتناب شود:

پوست بسیار حساس و یا آفتاب سوخته
عفونت تبخال فعال
سابقه مصرف آکوتان ( راکوتان ) در طی یک سال گذشته
بارداری یا شیردهی
ویتیلیگو ( لک و پیس )
آلرژی به آسپرین
سابقه پرتودرمانی یا بیماری های خود ایمنی


فهیمه :

سلام .خسته نباشید
بنده گونه های صورتم منافذش باز شده 3بار آر اف و ساب سیژن انجام دادم ولی هنوز رفع نشده حالا دکتر مزو تراپی میخواد انجام بده و گفته ک لک میکنه ک چروک صورت رو خواستم بدونم واقعا عوارض لک را دارد یا نیازی نیست اصلا مزو تراپی انجام بدم.

پاسخ:

در صورتی که مشکل پوست شما فقط منافذ باز می باشد از روش میکرونیدلینگ با کمک داروهای مزوتراپی استفاده فرمایید و در صورت انجام کار در مراکز معتبر توسط پزشک متبحر، مطمئن باشید عوارض جانبی نخواهد داشت.

موفق باشید

——————————————————————————————————————————————————————————————————————————–

بهترین مرکز برای درمان منافذ پوست غرب تهران

بهترین مرکز برای درمان منافذ پوست تهران

 


  • 2

آکنه و اسکار آکنه

بهبود ظاهر پوست توسط طیف گسترده ای از گزینه های درمانی آکنه و اسکار آنها، به شما اعتماد به نفس بیشتری می دهد.

آکنه چیست و چگونه شکل می گیرد؟

آکنه یک بیماری پوستی است که بر روی صورت بثوراتی را به اشکال جوش، دانه های سرسیاه، سرسفید، یا کومدون ایجاد می کند. این زمانی اتفاق می افتد که غدد سباسه ( غددی درون فولیکول های پوست که ماده ای روغنی به نام سبوم را برای جلوگیری از خشک شدن پوست ترشح می کنند ) بیش از حد فعال شوند و سبوم رابیش از حد تولید نمایند.

زمانی که سبوم بیش از حد تولید شود و سلول های مرده پوست تجمع داشته باشد، منافذ پوست مسدود می گردد. در ادامه باکتری ها در داخل منافذ به دام افتاده، تکثیر کرده و باعث تورم، قرمزی و در نهایت آکنه می شوند. با وجودی که اثرات آکنه عمدتا خطرناک نیست، با این وجود می تواند باعث ایجاد اسکار گردد.

چه چیزی باعث آکنه می شود؟

 
آکنه می تواند به دلیل تغییرات هورمونی ایجاد گردد. این وضعیت اغلب در نوجوانان در حال بلوغ، یا زنان با مشکلات قاعدگی و یا در دوران حاملگی دیده می شود.

آکنه همچنین می تواند به دلیل تغییر در عادات زندگی، مانند استفاده از لوازم آرایشی کومدون زا که زمینه ساز ایجاد و شکل گیری کومدون هستند، قرار گرفتن در شرایط استرس زا، و یا قطع مصرف قرص های ضد بارداری ایجاد گردد.

شرایط دیگری که برای ایجاد آکنه ذکر می گردد:

رژیم غذایی: غذاهای چرب اغلب در مورد ایجاد آکنه متهم هستند، اما شواهد علمی کمی برای اثبات یک ارتباط بین این غذاها و ایجاد آکنه وجود دارد. با این حال، ارتباط بین مصرف محصولات مربوط به فراورده های لبنی و ایجاد آکنه از لحاظ علمی ثابت گشته است.

پوست کثیف: تصور بر این است که آکنه معمولا به دلیل کثیفی و یا تمیز نبودن ایجاد می شود، اما باکتری عامل آکنه (p. acnes ) از کثیفی منشا نمی گیرد. p. acnes به طور طبیعی در فولیکولهای پوست سالم وجود دارد، اما اگر سبوم در منافذ مسدود انباشته شود، باکتریها تکثیر گشته شد و در نهایت منجر به ایجاد آکنه می شود.
آیا می توانم جوش های خود را با فشار دست تخلیه کنم؟

 
نه!  فشردن جوش ها باکتری ها را نواحی عمیق تر پوست هل می دهد و باعث التهاب و اسکار بیشتر می گردد.

من چطور می توانم آکنه یا اسکار آکنه خود را درمان کنم؟

 
بهترین راه برای درمان موثر آکنه و یا ترمیم جای جوش است پیگیری درمان در یک مرکز پزشکی واجد شرایط است. پس از ارزیابی وضعیت پوست شما، ما با توجه به شرایط شما بهترین پروتکل شخصی درمان آکنه و اسکار آکنه را برای شما توصیه و تجویز خواهیم کرد.

درمان اسکار آکنه می تواند بسته به شرایط و وضعیت پوست شما متفاوت باشد که در زیر آورده شده است:

محصولات مراقبت پوست
داروهای موضعی
نور درمانی
لیزر درمانی
لایه برداری شیمیایی

میکرونیدلینگ

لایه برداری مکانیکی
داروهای خوراکی
تخلیه جوش ها
تزریق کورتیکواستروئید موضعی

کمک ! من مراسمی در پیش دارم، اما جوش های من ظاهر بسیار ناخوشایندی برای من ایجاد کرده است. آیا راهی وجود دارد تا به سرعت از شر جوش ها خلاص شوم؟
تزریق کورتیکواستروئید داخل ضایعه می تواند اندازه جوش ها و التهاب مربوط به آن را به سرعت کاهش دهد. این روش برای آکنه های شدید تر مناسب است.

درمان بی خطر و موثر آکنه شما با یک مشاوره آغاز می شود. ما پیامدهای روحی ایجاد آکنه و اسکار آکنه را درک می کنیم و با یک ارزیابی دقیق از وضعیت پوست شما، یک پروتکل درمانی مناسب را برای شما توصیه و تجویز خواهیم کرد.

بهترین مرکز برای درمان جای جوش غرب تهران

بهترین مرکز برای درمان جای جوش تهران


  • 0

لکه های مربوط به سن یا لکه های کبدی

لکه های مربوط به سن که لکه های کبدی و یا لنتیگوی آفتابی هم نامیده می شوند، نقطه هایی همسطح به رنگ قهوه ای مایل به زرد، قهوه ای یا سیاه می باشند. این لکه ها در اندازه های متفاوت و معمولا بر روی صورت، دست ها، شانه ها و بازوها ( مناطقی که بیشتر در معرض آفتاب است ) ظاهر می شوند.

لکه های کبدی در بزرگسالان مسن تر از 50 بسیار شایع است. اما افراد جوان تر هم میتوانند بدان دچار شوند، به خصوص اگر آنها زمان زیادی در معرض نور خورشید قرار گرفته باشند.

اگر چه ظاهر لکه های کبدی می تواند مانند رشد ضایعات سرطانی به نظر برسد، اما لکه های مربوط به سن واقعی بی ضرر هستند و نیازی به درمان ندارند. به دلایل زیبایی، لکه های کبدی را می توان با محصولات روشن کننده پوست، کم رنگ و یا حذف کرد. با این حال، پیشگیری از ایجاد لکه های کبدی (با اجتناب از آفتاب و استفاده از کرم های ضد آفتاب) ممکن است ساده ترین راه برای حفظ ظاهر جوان پوست شما باشد.

علائم

لکه های مربوط به سن معمولا در افراد با رنگ پوست روشن ایجاد می شود، اما می تواند در افراد با پوست تیره تر هم دیده شود. لکه های مربوط به سن:

منطقه ای بیضی یا گرد و همسطح ناشی از افزایش رنگدانه است

معمولا قهوه ای مایل به زرد، قهوه ای تیره و یا سیاه هستند

بر روی پوستی که در طول سال ها در معرض نور خورشید قرار گرفته، مانند پشت دست ها، پایین پاها، صورت، شانه ها و قسمت های بالاتر از کمر ایجاد می شود

لکه های کبدی می تواند دارای اندازه ای از 2 تا بیش از 13 میلیمتر باشند و می توانند به هم متصل شده و بیشتر به چشم آیند.

از دید پزشکان برخی تغییرات در این لکه ها مهم است و برای کنار گذاشتن بیماری هایی مانند ملانوم و سرطان های بدخیم پوستی باید بررسی بیشتری صورت گیرد.

در صورت وجود لکه ای بر روی پوست، بهتر است هر تغییر جدیدی در آن توسط یک پزشک مورد ارزیابی قرار گیرد:

تیره و سیاهی ضایعه

افزایش سرعت رشد

وجود حاشیه نامنظم در ضایعه

داشتن ترکیب رنگ های غیر معمول

همراهی با خارش، قرمزی، حساسیت به لمس یا خونریزی

علل لکه های کبدی

لکه های مربوط به سن در درجه اول توسط قرار گرفتن فرد در معرض اشعه ماوراء بنفش در طی چندین سال ایجاد می شوند. استفاده از لامپ های برنزه کننده و تخت های برنزه کننده نیز می تواند به ایجاد لکه های کبدی کمک کند. در لایه های فوقانی پوست ( اپیدرم ) رنگدانه ای به نام ملانین وجود دارد که رنگ طبیعی پوست به دلیل وجود آن است. اشعه ماوراء بنفش تولید ملانین را شتاب می بخشد و ایجاد حالت برنزه ای را می کند که خود این برنزه لایه های زیرین پوست را از اشعه ماوراء بنفش محافظت می نماید.

در مناطقی از پوست که در طی سال ها در معرض تابش مکرر و طولانی مدت نور آفتاب بوده است، زمانی که ملانین ها دارای تراکم و تمرکز زیاد شوند لکه های کبدی ظاهر می شوند.

عوامل خطر:

اگرچه لکه های در هر کسی می تواند ایجاد شود، ولی با وجود این شرایط احتمال ایجاد آن بیشتر است:

پوست روشن

سابقه قرار گرفتن در معرض آفتاب شدید و یا مکرر و یا آفتاب سوختگی

آزمایشات و تشخیص

تشخیص لکه های کبدی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

معاینه بصری. پزشک شما معمولا می تواند لکه های مربوط به سن را با معاینه چشمی پوست شما تشخیص دهد.

بیوپسی پوست. در صورت وجود هر گونه شکی در مورد اینکه آیا لکه پوستی یک لکه کبدی ست یا نه، پزشک شما ممکن است بررسی های دیگری، مانند بیوپسی پوست را درخواست نماید. در طی یک بیوپسی پوست، پزشک تکه ای کوچک از پوست (بیوپسی) را برای بررسی میکروسکوپی برمی دارد. بیوپسی پوست معمولا در مطب و با استفاده از بی حسی موضی انجام می شود.

بیماری های دیگر

دیگر شرایط مشابه با لکه های کبدی که پزشک نیاز به رد کردن آنها دارد شامل موارد زیر است:

خال ها. اگرچه آنها اغلب کوچک و قهوه ای تیره هستند ولی خال ها در رنگ و اندازه متنوع هستند. خال ها می توانند برآمده یا همسطح باشند و تقریبا می توانند در هر جای بدن ایجاد شوند.

کراتوز سبورئیک. این ضایعات برنزه، قهوه ای یا سیاه هستند و ظاهری شبیه زگیل، خمیری یا مومی دارند.

لنتیگوی بدخیم. نوعی سرطان پوست است که به نام ملانوم لنتیگوی بدخیم شناخته می شود و می تواند در مناطقی که در معرض طولانی مدت تابش آفتاب بوده است ایجاد گردد. لنتیگوی بدخیم با ضایعات برنزه، قهوه ای یا سیاه شروع می شود و به آرامی سیاه و بزرگتر می شود. اینها تمایل دارند حاشیه ای نامنظم و رنگی غیر یکدست داشته باشند و ممکن است اندکی برجسته باشند.

داروها و درمان

اگر از ظاهر لکه های کبدی ناخوشنودید، درمان هایی برای روشن کردن و یا حذف آنها وجود دارد. زمانی که رنگدانه در کف اپیدرم ( فوقانی ترین لایه پوست ) شکل می گیرد، هر درمانی که برای روشن کردن این لکه ها انجام می پذیرد باید در این لایه از پوست نفوذ کند.

درمان های لکه های مربوط به سن عبارتند از:

داروها. کرم های سفید کننده نسخه ای (هیدروکینون) به تنهایی و یا در همراهی با رتینوئیدها (ترتینوئین) و یک استروئید ضعیف ممکن است به تدریج بتواند لکه ها را در طی چند ماه محو کند. در صورت استفاده از درمان دارویی، استفاده از کرم های ضد آفتاب وسیع الطیف با فاکتور محافظت در برابر خورشید حداقل 30 به شدت توصیه می شود. درمان ممکن است به خارش ، قرمزی، سوزش یا خشکی موقت منجر شود.

لیزر و آی پی ال درمانی. درمان با لیزر و آی پی ال، سلول های تولید کننده ملانین (ملانوسیت) را بدون آسیب رساندن به سطح پوست از بین می برد. درمان با لیزر یا آی پی ال درمانی به طور معمول نیاز به چندین جلسه دارد. پس از درمان، لکه های کبدی به تدریج در طول چند هفته یا چند ماه محو می شوند. لیزر درمانی دارای عوارض جانبی کمی ست، اما ممکن است باعث تغییر رنگ جزئی پوست شود. حفاظت از آفتاب پس از درمان با لیزر و یا آی پی ال هم ضروری می باشد.

انجماد (سرما درمانی). این روش شامل استفاده از نیتروژن مایع و یا عامل دیگری برای انجماد لکه های کبدی به منظور از بین بردن رنگدانه های اضافی می باشد. پس از التیام ، ظاهر پوست روشنتر می شود. انجماد یا فریز معمولا بر روی یک لکه یا گروه کوچکی از لکه های مربوط به سن استفاده می شود. درمان ممکن است به طور موقت باعث تحریک پوست شود و خطر کمی از لحاظ ایجاد رد یا تغییر رنگ دائمی پوست دارد.

سایش پوست (درم ابریشن). این روش شامل پاشیدن پودری بر روی لایه سطحی پوست توسط دستگاهی مخصوص است. در این روش لایه سطحی پوست برداشته می شود و یک لایه جدید از پوست در همان جا رشد می کند. قرمزی موقت و اسکار می تواند از عوارض این درمان باشد.

لایه برداری شیمیایی. لایه برداری شیمیایی شامل استفاده از یک اسید بر روی لایه بیرونی پوست است تا لکه های کبدی را بسوزاند. بعد از لایه برداری، پوست جدید در همان جا رشد می کند. برای حصول نتایج درمانی چند جلسه درمان ممکن است لازم باشد. در کسانی که تحت این درمان قرار می گیرند، حفاظت از آفتاب است به شدت توصیه می شود. به احتمال زیاد تحریک موقت پوست و احتمال کمی از خطر تغییر رنگ از عوارض این روش می باشد.

پیشگیری

برای کمک به پیشگیری از ایجاد لکه های مربوط به سن، توصیه های زیر را برای کاهش مواجهه با نور آفتاب عملی کنید:

اجتناب از آفتاب بین ساعات 10 صبح تا 3 بعد از ظهر. از آنجا که اشعه خورشید در طول این محدوده زمانی با بیشترین شدت می تابد، سعی کنید فعالیت در فضای باز را برای ساعات دیگری از روز برنامه ریزی کنید.

استفاده از کرم های ضد آفتاب. 15 تا 30 دقیقه قبل از بیرون رفتن از منزل، یک کرم های ضد آفتاب وسیع الطیف را که محاففظ در برابر هر دو نوع اشعه ماورا بنفش است را بر روی پوست خود استعمال کنید. کرم ضد آفتاب مورد استفاده باید دارای عامل حفاظت از آفتاب حداقل 30 باشد. کرم ضد آفتاب را هر دو ساعت و در صورت شنا یا تعریق با فواصل کمتر تجدید کنید.

پوشاندن پوست. برای محافظت در برابر آفتاب، پوشیدن کلاه لبه پهن، نسبت به کلاه بیس بال یا گلف حفاظت بیشتری را فراهم می کند، دست و پای خود را هم با لباسی با ضخامت مناسب بپوشانید.

 

 

درمان و داروهای آکنه
درمان جای جوش(اسکار)
عواملی که ممکن است آکنه را بدتر کند
آکنه چیست؟

بهترین درمان لکه های پوست

بهترین دکتر پوست تهران


  • 2

شوره سر و درمان آن

شوره سر یک بیماری شایع پوست سر است که در آن پوست سر خشک و تکه تکه شده و پوسته های کوچکی از آن جدا می گردد. اگر موهای تیره دارید و یا آن را به رنگ تیره درآورده اید ممکن است متوجه پوسته هایی بر روی موها و یا شانه های خود بشوید. شوره سر ممکن است پوست سر را به خارش هم بیندازد.

بسیاری از مردم معتقدند که شوره سر ناشی از بهداشت ضعیف است، اما این درست نیست. هر چند شستشوی کمتر سر باعث آشکارتر شدن شوره سر می شود، هنوز دانشمندان در حال تحقیق بر روی علل شوره سر می باشند که البته به نظر میرسد پیچیده باشد.

موثر ترین راه برای درمان شوره سر، استفاده از شامپوهای ضد شوره و درمان پوست سر می باشد. در ادامه نکات و توصیه هایی از متخصصین پوست برای حصول بهترین نتایج آمده است:

دستورالعمل های روی بطری شامپوهای ضد شوره را دنبال کنید: شامپوهای ضد شوره گوناگونی وجود دارد و هر کدامشان حاوی مواد موثره متفاوتی برای کنترل علائم هستند. برای حصول بهترین نتایج همیشه دستورالعمل درج شده بر روی بطری های شامپو را به اجرا درآورید. برای مثال، برای برخی شامپوهای ضد شوره نیاز است قبل از شستن سر، کف شامپو در حدود پنج دقیقه روی مو و پوست سر بماند. بقیه شامپوها نیازی به ماندن کف ندارند.

در نژاد قفقازی (ایرانی ها را شامل می شود) باید روزانه موها را شامپو کنند و هفته ای دوبار از شامپو ضد شوره استفاده کنند: در صورتی که از شامپوی ضد شوره جواب نگرفتید در بین جلسات شامپوی ضد شوره، شامپوهای جایگزین دیگری را امتحان کنید.

در هنگام استفاده از شامپوهای حاوی کولتار احتیاط کنید: شامپو تار می تواند موهای بلوند، خاکستری یا سفید را بی رنگ کند، پس اگر دارای موی روشن هستید می بایست شامپوی ضد شوره دیگری را انتخاب کنید. شامپو تار همچنین ممکن است پوست سر را نسبت به اشعه آفتاب حساس تر کند. در صورت استفاده از این گونه شامپوها هنگامی که در محیط باز هستید مهم است تا پوست سر خود را با یک کلاه از آفتاب محافظت کنید و در اولین فرصت ممکن به دنبال سایه باشید.

در بیشتر افراد شوره سر نیاز به پیگیری های پزشکی ندارد. با این حال گاهی اوقات پوسته پوسته شدن و خارشی که شبیه شوره به نظر می رسد در واقع یک وضعیت پزشکی از قبیل درماتیت سبورئیک، پسوریازیس، عفونتهای قارچی پوست سر، و یا اگزما می باشد.

اگر پس از استفاده از شامپوهای ضد شوره همچنان علائم شما پابرجا بود، با یک پزشک پوست مشورت کنید. دکتر پوست می تواند وضعیت شما را به درستی تشخیص داده و یک برنامه درمانی مناسب با نیازهای شما را پیشنهاد کند.

بهترین دکتر پوست تهران

بهترین دکتر پوست غرب تهران


  • 0

چند روش برای رهایی از منافذ باز پوست

منافذ پوست برای عملکرد طبیعی بدن انسان ضروری هستند. این منافذ نه تنها از طریق تعریق به دفع مواد سمی از بدن کمک می کنند بلکه با ترشح سبوم بر روی پوست به مرطوب نگه داشتن پوست هم کمک می کنند. از آنجا که زیادی هیچ چیزی خوب نیست، بزرگی بیش از اندازه منافذ پوست هم چیز ناخوشایندیست. چربی بیش از حد پوست زمینه ساز آکنه یا جوش صورت است، به همین دلیل منافذ باز پوست در خیلی از افراد زمینه ساز مشکلات دیگری از قبیل آکنه می باشد. به همین دلیل امروزه مردم به امید کوچک کردن منافذ پوست و رهایی از مشکلات مختلف پوست به داروهای خارج نسخه و درمان های زیبایی پوست روی می آورند.
لیست زیر به برخی از موثر ترین درمان های زیبایی برای کاهش منافذ پوست اشاره می کند:

آی پی ال (IPL)

 

نوعی درمان با لیزر است که در آن طول موج های مختلفی از نور برای درمان انواع مختلفی از بیماری های پوستی به ناحیه مورد نظر تابانده می شود. طول موج های مختلف نور قابلیت های مختلفی در منطقه هدف و درمان انواع مشکلات پوستی دارند که درمان منافذ باز پوست یکی از آنهاست. لیزر آی پی ال به تحریک تولید کلاژن جدید در پوست کمک می کند، در نتیجه به کوچک شدن منافذ پوست کمک می کند. یکی از محاسن بزرگ درمان با روش آی پی ال این است که نور لیزر یه ناحیه واحد را مورد هدف قرار می دهد و به نقاط دیگری که تابیده نشده اثری ندارد در نتیجه کمترین آسیب پوستی را ایجاد می کند.

میکرودرم ابریشن

 

میکرودرم ابریشن روشی معروفی در بحث زیباییست که معمولا برای آکنه و پاکسازی پوست استفاده می شود. با این وجود، این روش برای خلاصی از مشکل بزرگی منافذ پوست هم دارای منافع زیادیست. میکرودرم ابریشن نه تنها هیچ تهدیدی برای پوست نیست بلکه به جوانسازی پوست هم کمک می کند. در این فرایند، سطحی ترین یا خارجی ترین لایه پوست است به آرامی ساییده می شود، در نتیجه مواد سمی و آلودگی ها از پوست پاک می شوند. علاوه بر این، این روش از طریق تحریک کلاژن سازی به کوچک کردن اندازه منافد پوست هم کمک می کند.

تزریق پی آر پی

 

در این روش حجم کمی از پلاسمایی که حاوی تعداد زیادی پلاکت است در محل مورد نظر تزریق می گردد. پلاکت ها دارای عوامل رشد فراوانی هستند. این روش کاملا طبیعی از خون خود فرد جداسازی می شود. این روش با تحریک کلاژن سازی نه تنها به کاهش اندازه منافذ باز پوستی کمک می کند بلکه با کم کردن خطوط و چروک های پوست و همینطور کاهش افتادگی پوست به جوانسازی پوست هم کمک شایانی می کند.

نیدلینگ

 

نیدلینگ پوست که تحت عنوان درمان القا کلاژن هم شناخته می شود، با وجود اینکه یک روش درمانی تهاجمی شناخته شده است ولی خطرناک نیست و سالهاست که از آن برای حصول نتایج مورد نظر اعم از کاهش منافذ پوست و ایجاد قوام بهتر پوست استفاده می شود. در این روش تعدادی سوزن با دستگاه های دستی و یا موتور دار بر روی پوست کار می کنند و در نتیجه آن بدون آسیب و پارگی در پوست بیش از هزار مجرای ریز بر روی پوست ایجاد می کند. این روش سوراخ کردن، به افزایش سرعت تولید کلاژن کمک می کند که این خود در نهایت منجر به کاهش اندازه منافذ پوست خواهد گردید.

بهترین دکتر پوست تهران

بهترین دکتر پوست و مو تهران