آرشیو دسته: خدمات ما

  • 0

الکترولیز

الکترولیز

بررسی اجمالی

 

الکترولیز راهی برای از بین بردن موهای صورت یا بدن افراد است. این کار با قرار دادن یک پروب بسیار ظریف در فولیکول های سطح پوست انجام می شود.

الکترولیز چیست؟

الکترولیز راهی برای از بین بردن موهای صورت یا بدن افراد است. دستگاه های الکترولیز پزشکی امروزی ، موسوم به اپیلاتور ، با فرکانس های رادیویی موج کوتاه مرکز رشد مو را از بین می برند. این کار با قرار دادن یک پروب بسیار ریز درون فولیکول مو در سطح پوست انجام می شود. سپس موها با پنس یا موچین به آرامی و راحتی برداشته می شوند.

 

چه عواملی باعث رشد ناخواسته ی مو می شود؟

رشد مو نتیجه وراثت و سطح هورمونی است. همچنین برخی از داروها ، برخی روش های موقتی رفع مو و برخی بیماری ها می توانند رشد مو را تحریک کنند. معمولاً رشد موها طبیعی و طبق روال است، اما هنگامی که موها در قسمت نابجایی از بدن ایجاد شوند (به عنوان مثال ، پشت لب یا چانه خانم ها ، ابروها ، سینه ها ، دست ها ، یا بازوها و غیره) ، الکترولیز می تواند آن ها را به طور دائم از بین ببرد.

جزئیات روش

به چه تعداد جلسه ی درمان نیاز دارم؟

از آنجایی که عوامل بسیاری بر روی رشد مو تأثیر می گذارند ، باید برای چندین جلسه درمانی مراجعه داشته باشید. تعداد جلسات مورد نیاز برای از بین بردن دائمی موها برای یک ناحیه خاص در افراد مختلف متفاوت خواهد بود. بیشتر مراجعین 2 تا 3 جلسه یک بار در هفته یا هر دو هفته یکبار کارشان انجام خواهد شد. پس از اتمام درمان ، درصد قابل توجهی از موهای ناخواسته برای همیشه از بین خواهد رفت. هر جلسه درمان معمولاً بین 15 دقیقه تا 1 ساعت طول می کشد.

 

 

حقایقی در مورد الکترولیز

(1) الکترولیز یک روش تجربی می باشد که بیش از 100 سال است برای از بین بردن موهای زائد و رشد مژه ابداع شده است. اکثر نواحی بدن می تواند با الکترولیز تحت درمان قرار گیرد، از جمله ابروها ، صورت ، ران ها، شکم ، سینه ها و پاها.

(2) بعضی اوقات ، کمی قرمزی پوست در طی یا بلافاصله پس از درمان رخ می دهد ، اما این حالت تنها برای مدت کوتاهی ادامه خواهد داشت. الکترولیز بسیار بی خطر است و برخلاف مواد موبر یا سفید کننده ها ، هیچ ماده شیمیایی مضری در آن استفاده نمی شود و ایجاد رد پس از انجام کار نادر است.

 

زمانی که به فکر انجام الکترولیز موهای زائد می افتید:

چگونه می توانم یک الکترولوژیست انتخاب کنم؟

الکترولوژیست ها افرادی هستند که برای انجام حرفه ای روش الکترولیز تحت آموزش قرار گرفته اند. اگر می خواهید تحت الکترولیز قرار بگیرید ، بسیار مهم است که قبل از انجام قرارمشاوره، تحقیقاتی را نجام دهید. تصمیم اشتباه می تواند به معنای جلسات اضافی ، هزینه اضافی و ناراحتی غیرضروری باشد. با رعایت دستورالعمل های زیر می توانید اطمینان داشته باشید که هنگام انتخاب یک الکترولوژیست ، تصمیم مبنی بر تحقیق و آگاهانه خواهید گرفت.

صلاحیت ها: در بسیاری از ایالت های امریکا برای انجام الکترولیز در مرکز مربوطه نیاز به مجوز وجود دارد و یا مجوز برای شخص در داخل ایالت صادر می شود. برای کشور ما که مجوزی برای انجام الکترولیز تعریف نشده است، به دنبال مراکزی باشید که  درمانی محسوب می شوند و الکترولوژیست تحت نظر یک پزشک کار می کند.

از اطرافیان بپرسید: یکی از بهترین راه ها برای یافتن هر خدمات خوبی ، پرسش از دوستان و خانواده  و توصیه از طرف آنهاست. اگر کسی را می شناسید که تحت الکترولیز قرار گرفته است ، نتایج کار را از وی جویا شوید.

مشاوره: بسیاری از مکان ها مشاوره رایگان به شما ارائه می دهند. در طول مشاوره ، مطمئن شوید که به تمام سؤالات شما در مورد این روش پاسخ داده می شود. برخی از سؤالاتی که می توانید بپرسید عبارتند از: نحوه انجام این روش؛ تخمین تعداد جلساتی که احتمالاً به آنها احتیاج دارید؛ هزینه هر جلسه (این از مرکزی به مرکز دیگر متفاوت است و بهتر است جهت مقایسه با آنها تماس بگیرید)؛ طول زمان هر جلسه؛ فاصله بین جلسات؛ و تعداد مراجعانی که تحت درمان قرار گرفته اند.

الکترولیز سوزنی: اطمینان حاصل کنید که اوپراتور از الکترولیز سوزنی استفاده می کند. برخی از مکانها ممکن است الکترولیز را تبلیغ کنند اما در واقعیت از موچین های الکترونیکی استفاده کنند.

نگاه دقیق داشته باشید: وقتی به جلسه مشاوره می روید ، به اطراف خود نگاه کنید. آیا مکان انجام کار تمیز به نظر می رسد؟ آیا شاغلین در مرکز تمیز به نظر می رسند؟ آیا از دستکش یا پروب یکبار مصرف استفاده می کنند؟ درخواست کنید تا با شخصی که قرار است الکترولیز را برای شما انجام دهد ، ملاقات داشته باشید. آیا او از نظر شما حرفه ای به نظر می رسد؟ اگر شخصاً با کسی راحت نیستید ، به سراغش نروید. راحتی فردی برای مطمئن شدن از اینکه در انتخاب یک الکترولوژیست مناسب تصمیم صحیح را گرفته اید ضروری است.

جزئیات بیشتر

افسانه هایی در مورد الکترولیز

الکترولیز دردناک است. حقیقت این است که ، الکترولیز معمولاً هیچ ناراحتی قابل توجهی ایجاد نمی کند. روش های نوین الکترولیز هرگونه ناراحتی ناشی از ورود را سوزن کاهش داده است. در صورت لزوم ممکن است از بی حسی موضعی استفاده شود.

روش های موقت برداشت مو بهتر است. حقیقت این است که ، از موبرهای شیمیایی (پودرها، مایعات یا کرم ها) برای از بین بردن موهای پا استفاده می شود. موبرها حاوی مواد شیمیایی تحریک کننده هستند و همچنین می توانند وقت گیر و کثیف باشند. اپیلاسیون یکی دیگر از روش های موقت برداشتن مو است و معمولاً در سالن ها انجام می شود. یک موم داغ روی پوست استعمال می شود و پس از خشک شدن روی موها، برداشته می شود. موها با برداشتن موم از جا درمی آیند. اپیلاسیون می تواند دردناک و پرهزینه باشد. کیت های اپیلاسیون خانگی در دسترس هستند ، اما استفاده از آن ها کثیف و دشوار است. دستگاه های الکترولیز الکتریکی برای مصارف خانگی نیز در بازار موجود است که سعی در کپی کردن دستگاه های حرفه ای دارند. این دستگاه ها اغلب برای استفاده توسط افرادی که در زمینه الکترولیز آموزش ندیده اند نا امن هستند.


 

پرسش و پاسخ های رایج در مورد الکترولیز:

 

الکترولیز مو چیست؟

الکترولیز یک روش از بین بردن موهای صورت یا بدن به صورت تک تک می باشد. دستگاههای الکترولیز پزشکی، مرکز رشد مو را با استفاده از انرژی گرمایی از بین می برند. پس از قرار دادن یک پروب بسیار ریز در فولیکول مو و سوزاندن آن ، موها با موچین برداشته می شود.

 

آیا موها پس از الکترولیز دوباره رشد می کنند؟

موهای درمان شده در ابتدا ضعیف ترند و کمتر رشد می کنند و پس از درمان های بعدی ، به هیچ وجه رشد نخواهند کرد. وراثت ، مقصر اصلی رشد بیش از حد موهاست والکترولیز تنها روش دائمی رفع موهای زائد است.

 

آیا الکترولیز موها را به طور دائمی از بین می برد؟

دائمی: الکترولیز تنها روش تأیید شده توسط سازمان غذا و داروی امریکا ( FDA ) برای رفع دائمی موهاست.

تطبیق پذیری: طبق اعلام انجمن الکتروولوژی آمریکا ، الکترولیز برای افرادی با هر نوع پوست ، رنگ پوست ، نوع مو و رنگ مو هستند موثر است. الکترولیز برای هر منطقه از بدن ( از جمله ابروها )، مناسب است.

 

کدام روش؟ لیزر موهای زائد بهتر است یا الکترولیز ؟

در مورد الکترولیز نتایج دائمی تر است. الکترولیز همچنین خطرات و عوارض جانبی کمتری را به همراه دارد ، و به مانند لیزر موهای زائد شما نیازی به جلسات درمانی نگهدارنده ندارید. نکته منفی: در صورتی که وسعت مناطق تحت درمان زیاد باشد نیاز به جلسات بیشتری داریم و نمی تواند مناطق بزرگی را به یکباره مانند لیزر موهای زائد پوشش دهد ولی در مورد مناطق کوچک، الکترولیز با تعداد جلسات کمتر و اثردهی بیشتر نسبت به لیزر عمل می کند. مزیت دیگر الکترولیز، اثر آن بر روی موهای سفید است. در حالی که لیزر، بر روی موهای سفید هیچگونه تاثیری ندارد، الکترولیز تنها گزینه دائمی حذف این موهاست.

 

 

هزینه الکترولیز چقدر است؟

هزینه معمول: در ایالات متحده در هر جلسه بسته به طول زمان آن، الکترولیز به طور معمول 30 تا 100 دلار یا حتی بیشتر هزینه دارد. این هزینه در ایران بسته به وسعت و طول زمان جلسه، در محدوده 5 تا 40 دلار متغییر است. به دلیل نوسانات قیمت ها، هزینه الکترولیز در ایران هم به دلار آورده شده است. به عنوان مثال ، در مطب دکتر کاظم محقق هزینه الکترولیز برای یک جلسه 15 دقیقه ای ، 15 دلار، نیم ساعت 25 دلار و یک ساعت 40 دلار خواهد بود.

 

عوارض الکترولیز چیست؟

شایع ترین عوارض جانبی بعد از یک جلسه الکترولیز ، حساسیت در لمس ، قرمزی و مقداری تورم است. این عوارض جانبی همگی طبیعی و موقتی هستند. الکترولیز اگر به طور نادرست انجام شود ، می تواند باعث عفونت و رد دائمی شود.

 

آیا قبل از الکترولیز موها باید اصلاح شوند؟

قطعا نه ، شما نباید قبل از درمان با الکترولیز موها را شیو کنید. اصلاح کردن قبل از الکترولیز به پیشرفت درمانی شما کمکی نمی کند و حتی ممکن است مانع آن شود.

 

آیا باید اجازه دهم موهایم قبل از الکترولیز رشد کند؟

بله. با این حال ، مو لازم نیست خیلی بلند باشد، همانطور که برای اپیلاسیون لازم است. بلندی موها باید تاحدی باشد که بتوان آن را با موچین گرفت. اگر رشد موهایتان آنقدر زیاد است که باید روزانه اصلاح کنید ، معمولاً می توانید دو روز قبل از جلسه الکترولیز اصلاح کنید.

 

قبل از الکترولیز نباید چه کارهایی انجام دهیم؟

تا حد ممکن استرس را در روز انجام کار از خود دور کنید. رژیم غذایی شما می تواند روی حساسیت شما تأثیر بگذارد. در روز انجام کار از محرک هایی مانند کافئین ، شکلات یا شکر خودداری کنید. برای جلوگیری از اتساع رگ های خونی ، 48 ساعت قبل از درمان از آفتاب پرهیز کنید.

 

آیا می توانم بعد از الکترولیز دوش بگیرم؟

حدود 12 ساعت پس از انجام کار می توانید دوش بگیرید، این باعث بهبود سریعتر پوست و جلوگیری از عفونت می شود.

برای جلوگیری از هرگونه عفونت متقاطع ، منطقه را نباید حداقل 48 ساعت با انگشتان خود لمس و دستکاری نمایید و از استخرهای عمومی ، سونا و دوش های گرم یا اسپا استفاده نکنید.

 

الکترولیز چه حسی دارد؟

روش الکترولیز شامل قرار دادن یک پروب در فولیکول مو و ارسال جریان الکتریکی از طریق آن است. افرادی که تحت الکترولیز موهای زائد قرار می گیرند ، ممکن است احساس کمی درد و ناراحتی داشته باشند که این با استفاده از کرم و پمادهای بی حسی تا حدود زیادی قابل کنترل می باشد.

 

آیا در صورت داشتن کیست تخمدان ( تخمدان پلی کیستیک)، الکترولیز جواب می دهد؟

تا زمانی که هورمونهای شما تحت کنترل در نیامده و انسولین شما خیلی زیاد باشد موها رشد می کنند. در واقع ، اگر انسولین و هورمون های خود را تحت کنترل نداشته باشید ، نمی توانید الکترولیز یا لیزر انجام دهید. چرا که موهایی که تحت این عمل قرار می گیرند نه تنها برمی گردند بلکه موهای خفته نیز بیدار می شوند.

 

آیا الکترولیز روی موهای سفید عمل می کند؟

بله، الکترولیز مو، یک روش دائمی برای رفع مو هاست و می تواند بهترین گزینه برای خانمهایی باشد که موهای سفید و ضخیم صورت دارند.

 

آیا الکترولیز بهتر از لیزر موهای زائد است؟

لیزر درمانی و الکترولیز هر دو در مقایسه با اصلاح کردن  اثرات ماندگارتری دارند. اما به نظر می رسد که الکترولیز بهترین عملکرد را دارد و نتایج آن دائمی تر است. الکترولیز همچنین خطرات و عوارض جانبی کمتری را به همراه دارد ، و شما نیازی به درمانهای نگهدارنده  مانند لیزر موهای زائد ندارید. مزیت دیگر الکترولیز، اثر آن بر روی موهای سفید است. در حالی که لیزر، بر روی موهای سفید هیچگونه تاثیری ندارد، الکترولیز تنها گزینه دائمی حذف این موهاست.

 

مقایسه لیزر با الکترولیز

 

 


  • 0

پلاسمای غنی از پلاکت یا پی آر پی PRP در پیوند مو

دسته: خدمات ما

 

مقدمه: پلاسما غنی از پلاکت یا پی آر پی (PRP)

آقایان و بانوانی که به فکر کاشت یا پیوند مو می افتند، احتمالا ابتدا به بررسی این موضوع می پردازند، از جمله جستجو در وب یا اینترنت. یک جستجوی اینترنتی از واژه کاشت مو یا «پیوند مو» و اصطلاحات مربوطه ممکن است بحث را به سمت “پلاسمای غنی از پلاکت” و یا به اختصار PRP ببرد، که به عنوان روشی برای افزایش ترمیم و رشد مو پس از پیوند مو توصیف شده است. منابع فراوانی را می توان یافت  که از کاربرد پی آر پی PRP در پزشکی ورزشی به منظور تسریع بهبودی پس از آسیب سخن گفته اند. و البته باید گفت برخی از مقالات اینترنتی، ادعاهای عجیب و غریبی را در مورد پی آر پی PRP  مطرح کرده اند.

 

چگونه پی آر پی PRP در پیوند مو استفاده می شود؟ هدف از آن چیست؟ آیا واقعا پس از عمل پیوند مو بهبودی تسریع  و به رشد موها کمک می کند؟

روش پیوند مو در اغلب موارد در طی یک  جلسه و یا در جلسات متعدد فولیکول های مو از یک محل دهنده در پوست پشت سر بیمار برداشته شده و بر روی پوست سر در محل دریافت کننده قرار داده می شود ( در طی جلسه ای که چندین ساعته به طول می انجامد ). برای برخی از بیمارانی که مایلند و یا دچار مشکلات دیگر پزشکی هستند، انجام کار در طی جلسات متعدد ممکن است انتخاب بهتری باشد.

در طی 3 تا 6 ماه پس از پیوند مو، بیشتر فولیکول های پیوند شده رشد می کنند و در محل جدید خود مو تولید می کنند. نتیجه پیوند برخی از فولیکول های پیوند شده در محیط جدید خود موفق نبوده و رشد نمی کنند.

جستجو در جهت یافتن راهی برای افزایش بقای فولیکول های موی پیوند شده و تسریع بهبودی با حداقل رد زخم متعاقب پیوند، منجر به آزمودن پی آر پی PRP  شد. در حال حاضر مقالات فراوانی در مورد استفاده از پی آر پی PRP در پزشکی ورزشی، جراحی ارتوپدی و جراحی دندان و تعدادی دیگر از زمینه های پزشکی و جراحی با هدف ترمیم بافتی و بهبودی پس از جراحی یا آسیب دیدگی ها وجود دارد که روز به روز بر تعداد آنها افزوده می گردد.

کنکاش در سوالاتی که در مورد پی آر پی PRP مطرح می شود ممکن است بهترین دیدگاه را در مورد پلاکتها و پی آر پی (پلاسمای غنی از پلاکت) در اختیار شما قرار دهد.

 

پلاکتها چه هستند؟

پلاکت ها و همینطور سلول های قرمز و سفید، اجزاء بیولوژیکی (زنده) خون هستند. بر خلاف گلبولهای قرمز و سفید، پلاکتها هسته ندارند و بنابراین واجد شرایطی نیستند که تحت عنوان “سلول” نامگذاری شوند. آنها تا حدی کوچکتر از گلبولهای قرمز و سفید هستند.

احتمالا پلاکت ها بیشتر به عنوان اجزاء سیستم انعقادی (لخته شدن) خون شناخته می شوند. وقتی آسیب، یک رگ خونی را پاره می کند و باعث خونریزی می شود، پلاکت ها به سرعت فعال شده و باعث تشکیل لخته می شوند تا خونریزی را بند آورند. پلاکتها از این طرق به شکل گیری لخته کمک می کنند: (1) شرکت در رهاسازی آبشاری از عوامل شیمیایی ضروری برای روند تشکیل لخته، (2) تغییر شکل و چسبیدن به یکدیگر برای اتصال به محل خونریزی به منظور تشکیل یک مانع فیزیکی در برابر خونریزی . این مانع فیزیکی شامل پلاکت های به هم چسبیده و فیبر(رشته) های هموستاتیکی به نام فیبرین است.

اما پلاکتها چیزی بیشتر از پاسخ دهنده های خط اول به آسیب خونریزی دهنده هستند. هر پلاکت همچنین یک انبار بیوشیمیایی از مولکول های تنظیم کننده، مولکول های پیام دهنده و مولکول های فاکتور (عامل) رشد است که در بهبود و ترمیم بافت ها و همچنین واکنش سریع به آسیب ها شرکت می کند. مولکول های فاکتور رشد درون پلاکت ها عبارتند از:

  •     فاکتور رشد مشتق از پلاکت  (PDGF)، باعث رشد رگهای خونی، تکثیر سلولی و تشکیل پوست می شود.
  •     فاکتور تبدیل کننده رشد بتا  (TGF-b)، باعث رشد ماتریکس (بافت زمینه ای) بین سلول ها و متابولیسم استخوانی می شود.
  •     فاکتور رشد اندوتلیال عروقی  (VEGF)، موجب شکل گیری عروق خونی می شود.
  •     عامل رشد اپیدرمی (EGF) ، موجب رشد و نمو سلول ها، تشکیل عروق خونی و تشکیل کلاژن می شود.
  •     رشد فاکتور فیبروبلاستی 2 (FGF-2) ، باعث رشد سلول های تخصصی و تشکیل عروق خونی می شود. و،
  •     فاکتور رشد شبه انسولینی (IGF) ، که تنظیم کننده فیزیولوژی طبیعی تقریبا در هر نوع سلول موجود در بدن است.

تمامی این عوامل رشد، فرايندهای فیزیولوژیکی را شروع و ایجاد می کنند تا به بازتوانی بافتی و سلامت پس از آسیب کمک شود. فاکتورهای رشد همچنین در فرایندهای فیزیولوژیکی معمول نظیر تشکیل رگ های خونی نقش دارند.

دلیل استفاده از پی آر پی PRP در جراحی این است که به طور مصنوعی تعداد پلاکت ها در یک منطقه افزایش یابد، چرا که ذخیره عوامل رشد در پلاکت ها می تواند در ایجاد بازسازی بافتی، ترمیم و سلامت بافت ها مورد استفاده قرار گیرد.

 

پی آر پی PRP چیست؟

پی آر پی PRP پلاسمای خون حاوی غلظت پلاکت هایی چندین برابر بیشتر نسبت به خون معمولی است. پی آر پی PRP “اتولوگ” است، به این معنی که از بدن خود بیمار می آید. این مشابه کاریست که در عمل جراحی انجام می شود، به اینصورت که بیمار خون خود را قبل از عمل جراحی اهدا می کند تا در هنگام جراحی در صورت نیاز به انتقال خون از خون خودش استفاده گردد. مثال دیگر برداشتن و پیوند پوست خود بیمار برای عمل جراحی پلاستیک است. از آنجایی که پی آر پی PRP اتولوگ است، هیچگونه پتانسیلی برای ایجاد واکنش ایمونولوژیک (حساسیتی) خارجی ندارد. پی آر پی PRP  از لحاظ ایمنولوژیک خنثی است.

 

پی آر پی PRP در پزشکی ورزشی

در پزشکی ورزشی، با توجه به استفاده از پی آر پی PRP در درمان مشکلات عضلات، استخوان ها و آسیب های مفصلی در ورزشکاران حرفه ای نامدار، توجه بیشتری را به خود جلب کرده است. از جمله ستاره های ورزشی که تحت درمان با پی آر پی PRP قرار گرفته اند عبارتند از: تایگر وودز، هینز وارد، تاکاشی سایتو و خوزه ریز. در هر یک از این ورزشکاران، بدون نیاز به عمل جراحی، با وجود دوران نقاهت کوتاه مدت، پی آر پی PRP بهبودی سریعی را ایجاد کرده است.

به موازات گسترش استفاده از PRP در پزشکی ورزشی، هشدارهای احتیاطی در مورد پذیرش بدون مطالعه پی آر پی PRP در «کاربردهای درمانی عجیب» آن نیز افزایش یافته است. با وجودی که نتیجه درمان پی آر پی PRP اغلب مثبت است، هنوز اطلاعات علمی بی طرفانه ای از بررسی های بالینی کنترل شده وجود ندارد که در آن درمان پی آر پی PRP به طور عینی با سایر درمان ها برای همان شرایط مقایسه شده باشد.

 

پی آر پی PRP در ارتوپدی و دیگر تخصص های پزشکی

استفاده از پی آر پی PRP برای درمان زخم در ارتوپدی، جراحی ایمپلنت دندان و سایر تخصص های جراحی نیز در حال افزایش است. استفاده ایمن از پی آر پی PRP در جراحی مغز و اعصاب، چشم پزشکی، اورولوژی، جراحی قلب، جراحی قفسه سینه، عمل جراحی فک و صورت و جراحی زیبایی ثبت شده است. تایید این استفاده ها توسط اداره غذا و داروی ایالات متحده (FDA) تا زمانی که استفاده از این روش فقط بخشی از فرایند درمان باشد و ادعاهای تبلیغاتی در مورد اثربخشی آن انجام نشده باشد، لازم نیست. آکادمی جراحی ارتوپدی آمریکا (AAOS) در مقاله ای ذکر کرده است: با وجودی که  پی آر پی PRP می تواند در بهبود ساختار بافت نرم، رشد استخوان و ترمیم زخم مفید باشد، برای تعیین مشکلاتی که استفاده از پی آر پی PRP به طور بالقوه توجیه می شود، تحقیقات بیشتری لازم است.  AAOS به این نکته هم اشاره کرده که استفاده از پی آر پی PRP در همه بیماران مناسب نمی باشد.

 

پی آر پی PRP از منظر تاریخی

بیش از 30 سال است که تکنیک های تولید پی آر پی یا پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) و استفاده از آن برای افزایش سرعت بهبودی زخم پس از آسیب بافتی، شناخته شده است. در بیشتر این دوره ی زمانی، استفاده از پی آر پی PRP در مورد بیماران شده به دلیل جراحی بوده است. فقط تعداد کمی از مطالعات مقدماتی وجود داشته که دارای وسعت قابل توجه یا طراحی خوب بوده است. تا همین 10 سال قبل استفاده از پی آر پی PRP به دلیل مشکلات فنی در تولید پی آر پی PRP محدود بوده است.

پیشرفت های تکنولوژیک باعث شده که آماده سازی پی آر پی PRP سریع تر و خودش کارآمدتر شود و استفاده از آن در تخصص های جراحی رو به افزایش بگذارد. ترمیم و پیوند موها یکی از زمینه های ویژه ای بود که در آن پی آر پی PRP شروع به استفاده شد.

 

پی آر پی PRP چگونه تولید می شود؟

پلاکت های پی آر پی PRP از خون خود بیمار گرفته می شود:

  •     مانند خونگیری برای انجام آزمایش، خون به وسیله سرنگ از بازوی بیمار گرفته می شود.
  •     خون گرفته شده در یک سانتریفیوژ قرار داده می شود و برای مدت زمان مشخصی چرخانده می شود.
  •     سانتریفیوژ “گلبول های قرمز و سفید” و پلاکتها را می چرخاند و آنها را در سطوح مختلف ظرف مربوطه متمرکز می کند. پلاسمای خون که از لحاظ پلاکت غنی است از سطح مربوطه اش کشیده می شود. پلاسمای که تحت عنوان پلاسمای غنی از پلاکت یا پی آر پی PRP شناخته می شود، نسبت به پلاسمای طبیعی در هر سانتی متر مکعب دارای 4 تا 8 برابر پلاکت بیشتری می باشد. بلافاصله پس از جداسازی پی آر پی PRP از خون، این ماده آماده تزریق به نقطه مورد نظر می باشد.

 

پی آر پی PRP در پیوند مو

قابلیت استفاده از پی آر پی PRP برای تسریع ترمیم و رشد مو پس از پیوند مو در سه کاربرد عملی آن متمرکز شده است:

 

  •     برای حفظ و تقویت قابلیت زنده ماندن فولیکول مو در طول و پس از پیوند مو؛
  •     برای تقویت و بهبود ترمیم بافت و بهبودی پس از پیوند مو؛ و،
  •     برای تقویت فولیکول های موی خفته و تحریک رشد مجدد موهای جدید.

 

برای حفظ و تقویت قابلیت زنده ماندن فولیکول مو

در فاصله زمانی که فولیکولهای مو از ناحیه اهدا کننده پوست سر برداشته می شوند و تا زمانی در یک منطقه گیرنده پیوند زده می شوند، آنها به چندین دلیل مستعد آسیب هستند:

  •     کم آبی، اگر فولیکول های اهدا شده در فاصله زمانی بین برداشته شدن و پیوند شدن مرطوب نباشند؛
  •     کمبود اکسیژن و مواد مغذی به علت جدا شدن از جریان خون در طول دوره زمانی بین برداشت تا پیوند؛
  •     تغییرات دما و اسیدی / قلیایی (PH) در محیط فولیکول؛ و،
  •     آسیب دیدگی عروق هنگامی که فولیکول های اهدا شده در محل دریافت پیوند داده می شوند و باید دوباره برای داشتن جریان خون انطباق پیدا کنند.

یک رویکرد رایج برای حفظ قابلیت زنده ماندن فولیکول موی برداشته شده در طول دوره انتقال این است که آنها را در یک محلول که محیطی مناسب از لحاظ درجه حرارت مناسب، تعادل شیمیایی و عرضه مواد مغذی است، ذخیره و نگهداری کنند. تحقیقات اخیر نشان داده است که اضافه کردن پی آر پی PRP به محلول نگهدارنده باعث بهبود قابلیت حیات فولیکول در طی و پس از پیوند، بهبود ترمیم پس از پیوند و افزایش رشد مو در فولیکول های پیوند شده است. یک رویکرد که توسط برخی از محققان مورد حمایت قرار گرفته این است که فولیکول های موی اهدا شده را درست قبل از پیوند، به پی آر پی PRP  فعال شده آغشته می کنند.

محققان گزارش کرده اند که پی آر پی PRP به دلیل اثر عوامل رشد پلاکتی بر سلول های بنیادی فولیکول مو، باعث افزایش رشد مو از فولیکول ها می شود. فاکتورهای رشد پلاکت باعث تغییر سلول های بنیادی فولیکول از حالت خواب به حالت فعال می شوند تا روند تولید مو را آغاز کنند. با وجودی که محققین چنین فعالیتی را گزارش کرده اند، ادعاهای تبلیغاتی در مورد اثربخشی پی آر پی PRP در موارد طاسی پوست سر احتمالا واقع بینانه نیست و FDA آن را تایید نکرده است.

 

برای تقویت و بهبود ترمیم بافت و بهبودی پس از پیوند مو

در طی روند ترمیم بافت و بهبودی پس از آسیب جراحی، عوامل رشدی که در پلاکت ها ذخیره شده اند، در محل آسیب بافتی آزاد می شوند و باعث بهبودی و ترمیم بافت می شوند. جراحان برای ترمیم زخم در بیماران بستری شده جراحی از عوامل رشد فردی مانند PDGF استفاده می کنند. منطق استفاده از پی آر پی PRP در کاشت موی سرپایی، استفاده از ترکیب کاملی از عوامل رشد پلاکتی است تا روند ترمیم را بهبود بخشیده و تشکیل بافت اسکار (جوشگاهی) را به حداقل برساند و همچنین موجب افزایش حداکثری رشد مو در فولیکول های پیوندی شود.

یک روش توصیفی از کاربرد پی آر پی PRP در برش های پوست سر، به صورت تزریق ژل پی آر پی PRP به زخم ها در زمان بخیه کردن آنهاست. پزشکان و محققان با استفاده از این روش افزایش سرعت بهبود زخم در محل پیوند را گزارش کرده اند. این گزارش ها معمولا حاصل تجریباتی فردی و یا تعداد کمی از موارد است. چنین گزارش هایی تعریف آزمایش های بالینی را مصداق نمی بخشد که برای مثال در ایالات متحده برای درخواست تایید FDA برای استفاده از PRP به طور خاص در پیوند مو با ادعاهای کارآیی و ایمنی مورد نیاز است. بعضی از محققان پیشنهاد می کنند که پی آر پی PRP نباید به صورت معمول در پیوند مو مورد استفاده قرار گیرد تا ترمیم را افزایش دهد، اما ممکن است بتوان از آن در بیماران مبتلا به آسیب یا اسکار قبلی در محل پیوند استفاده کرد. محققانی که مخالف استفاده معمول از پی آر پی PRP در پیوند مو هستند، نیاز به اطلاعاتی بیشتر حاصل آزمایشات بالینی گسترده تری را دلیل می آورند.

 

برای رویش مجدد موهای خفته

پس از مشخص شدن افزایش رشد موهای پیوند شده متعاقب استفاده از پی آر پی PRP ، محققان مطالعه کوچکی برای بررسی اثرات پی آر پی PRP روی فولیکولهای موی کاشت نشده خفته را انجام دادند. در این مطالعه فرض شده است که عوامل رشد پلاکتی می توانند فولیکول های مو را از خواب بیدار کنند و موهای جدید تولید نمایند. پس از آسیب عمدی ظریف روی پوست سر (برای فعال سازی پلاکت ها)  پی آر پی PRP در  در محل مورد نظر تزریق گشت. افزایش رشد مو و قطر مو ها در طول 4 ماه بعد و توقف افزایش رشد در طی 4 ماه دوم مشخص گردید. این کاربرد استفاده از پی آر پی PRP همچنان به عنوان روشی تجربی انجام می شود.

 

ایمنی، عوارض، موارد منع پی آر پی PRP

پی آر پی PRP از لحاظ ایمنولوژیک خنثی است و هیچ گونه خطر آلرژي و واکنش های حساسيتی به مواد خارج از بدن ندارد.

باید در هر مرحله از آماده سازی و کاربرد پی آر پی PRP نکات استرلیزه بودن رعایت شود. اگر فرد مبتلا به بیماری زمینه ای باشد که او را مستعد به عفونت کند، رعایت نکات استرلیزه بودن بسیار مهم است.

بعد از استفاده از ژل پی آر پی PRP ، دوره ای کوتاه از التهاب در محل زخم ممکن است توسط بیمار تجربه شود. این التهاب ممکن است به دلیل آزاد شدن فاکتورهای رشد پلاکتی در محل زخم باشد.

برخی از مشکلات پزشکی ممکن است از موارد منع مصرف پی آر پی PRP باشد. بسیاری از این موارد، منع مطلق مصرف نیستند زیرا این مشکلات از بیماری به بیمار دیگر متفاوت است. عاقلانه است در مواردی که استفاده از پی آر پی PRP  مطرح می شود، با یک پزشک متخصص پیوند مو مشورت انجام شود.

 

آیا پی آر پی PRP توسط اداره غذا و داروی ایالات متحده (FDA) تایید شده است؟

در ایالات متحده استفاده از پی آر پی PRP به عنوان بخشی از روند بالینی پیوند مو، مستلزم تایید FDA نیست، همانطور که استفاده از انتقال خون در طول یا بعد از جراحی نیازی به تایید FDA ندارد. استفاده از پی آر پی PRP در ایالات متحده به عنوان بخشی از درمان جراحی پذیرفته شده است و تحت نظارت FDA قرار ندارد.

با این حال:

    در ایالات متحده، تهیزات مورد استفاده برای تهیه پی آر پی PRP باید دارای تاییدیه FDA باشد. قانون فدرال ملزم کرده است که تولیدکنندگان تجهیزات پزشکی قبل از ارائه آنها برای فروش باید تاییدیه محصولات را دریافت کنند. عدم داشتن تأییدیه یا پیش فروش آنها قبل از گرفتن تاییدیه برای چنین دستگاههایی نقض قانون ایالات متحده است. داشتن تأییدیه ترخیص کالا به این معنی ست که این یک دستگاه امن و موثر است.

 FDA ، پی آر پیPRP  را به عنوان یک دارو به ویژه برای استفاده در پیوند مو تایید نکرده است. تأییدیه FDA بر مبنای شواهد عینی از اثربخشی (به عنوان مثال، بهبود ترمیم، افزایش رشد مو) و ایمنی می باشد. ادعاهایی دال بر اینکه پی آر پیPRP  توسط FDA برای استفاده در پیوند مو تایید شده، نادرست است. ادعاهای تبلیغاتی در مورد تایید اثربخشی پی آر پیPRP  در افزایش رشد مو ممکن است نقض پروتکل FDA در مورد ادعاهای پزشکی باشد.

تقریبا تمامی مطالب ذکر شده در ایران هم مصداق دارد و پی آر پی به تایید اداره غذا و داروی ایران هم نرسیده است ولی باید این نکته بسیار مهم را در نظر داشت که با توجه به اینکه پی آر پی از خون خود فرد به دست می آید و ویژگی ها و قابلیت های خون افراد مختلف با یکدیگر متفاوت است لذا ما با یک داروی استاندارد شده سروکار نداریم تا این ادارات بتوانند برای آن تاییده صادر کنند.

 

مطالب مرتبط:

پی آر پی PRP چیست؟

پی آر پی PRP برای ریزش مو

هزینه پی آر پی PRP

مزوتراپی مو

مزوتراپی چیست

تفاوت پی آر پی و مزوتراپی

مقایسه کاشت مو با پی آر پی

تفاوت پی آر پی با مزوتراپی


  • 0

پی آر پی PRP زانو

بررسی اجمالی

درد زانو به علت آرتروز یافته بسیار شایعی در کلینیک های ارتوپدی است. بسیاری از بیماران با استراحت و یا مصرف داروهای ضد التهاب از این درد رهایی می یابند. گاهی اوقات یک تزریق کورتون می تواند در تسکین درد کمک کند، اما این داروها برای همه بی خطر نیستند و دارای عوارض جانبی بالقوه ای می باشند. اگر این نوع درمان های محافظه کارانه جواب نمی دهند و درد شما همچنان ادامه دارد، درمان با پی آر پی PRP (درمان با پلاسمای غنی از پلاکت) ممکن است گزینه درمانی موثر برای شما باشد.

 

روش های سنتی کنترل درد زانو ناشی از آرتروز (استئوآرتریت) شامل ضد التهاب ها، فیزیوتراپی، تزریق کورتون و جراحی هستند. در دهه گذشته، محققان بررسی کرده اند که آیا تزریق پلاسمای غنی از پلاکت ( پی آر پی ) می تواند برای درمان آرتروز زانو استفاده شود.

 

از دیدگاه تاریخی، پی آر پی PRP به طور گسترده ای در دندانپزشکی با موفقیت مورد استفاده قرار گرفته است. با این حال ، استفاده از آن امروز به میزان زیادی در پزشکی ورزشی و شرایط مختلف ارتوپدی افزایش یافته است. برخی از مطالعات انجام شده، کارآیی پی آر پی PRP در تسکین درد مفصل زانوی دچار التهاب را به اثبات رسانده است. در حال حاضر مطالعات زیادی در حال انجام است که در آن تعداد زیادی از بیماران مبتلا به آرتروز زانو وجود دارند، اما پزشکان در حال حاضر همزمان درمان بیماران مبتلا را با روش PRP برای تسکین درد ناشی از آرتروز زانو انجام می دهند.

پی آر پی PRP، دارای فاکتورهای رشدی به فرم پروتئین است که در روند طبیعی التیام ایفای نقش می کنند. بنابراین تزریق فاکتورهای رشد تغلیظ شده به محل آسیب می تواند منجر به رشد سلول های جدید و بهبود زخم شود.

 

عوامل رشد در پلاکت های خون شما یافت می شوند. بر اساس تئوری، پی آر پی عوامل رشد موجود در خون را به منطقه آسیب دیده تزریق می کند تا باعث ایجاد بافت های جدید شود. تصور می شود که با این کار التهاب در بافت کاهش یابد. هنگامی که عوامل رشد پلاکتی با سلول های آن موضع ارتباط برقرار می کنند، به سلول ها این پیغام را می دهند که تقسیم سلولی و مهاجرت را آغاز کنند.  این باعث تشکیل بافت می شود.

پی آر پی  چقدر موثر است؟

یک متا آنالیز از سال 2017، 14 آزمایش تصادفی کنترل شده را در مجموع 1423 شرکتکننده بررسی کرد. این یافته نشان داد که پی آر پی در درمان درد ناشی از آرتروز(OA)زانو موثر است. محققان خاطر نشان کردند که تزریق پی آر پی  در مقایسه با پلاسبو ( دارونما ) باعث کاهش نمره درد در پیگیری های 3، 6 و 12 ماهه گشته است. در مقایسه با کنترل، پی آر پی  به طور قابل توجهی بهبود عملکرد فیزیکی در این پیگیری ها را افزایش داده است. این مطالعه افزایش قابل توجهی در عوارض ناخواسته پس از تزریق را نشان نمی دهد.

کاندیداهای خوب برای این درمان چه کسانی هستند؟

اگر شما نتوانید علائم آرتروز زانو را از طریق روش های معمولی مانند ضد التهاب ها، تزریق کورتون و فیزیوتراپی کنترل کنید، ممکن است یک نامزد خوب برای انجام پی آر پی  باشید.

چگونه بیمار برای پی آر پی آماده می گردد؟

در مورد مواردی که باید قبل از درمان و بعد از درمان از آنها اجتناب کنید، با پزشک خود مشورت نمایید. دستورالعمل های زیر را دنبال کنید، به احتمال زیاد شما نیاز است:

از هفت روز قبل از پی آر پی از مصرف داروهای ضد التهابی پزهیز نمایدد
یک ام آر آی زانو داشته باشید تا پزشک بتواند میزان آسیب را تعیین کند
فرد دیگری همراهتان باشد و شما را تا منزل برساند

قبل از انجام مراحل، همچنین باید با شرکت بیمه خود تماس بگیرید تا ببینید آیا آنها هزینه های این روش را پوشش خواهند داد.

این عمل به چه صورت انجام می شود؟

برای انجام این روش در ابتدا دکترتان مقداری خون را از دستتان خواهد کشید. سپس پزشک نمونه خون را به مدت چندین دقیقه در دستگاه سانتریفیوژ قرار می دهد. دستگاه سانتریفوژ خون شما را به اجزاء زیر جدا می کند:

سلول های قرمز خون
گلبول های سفید خون
پلاسما
پلاکتها

پزشکتان از این نمونه خون که سانتریفوژ شده برای استخراج پی آر پی استفاده خواهد کرد. پزشک زانو را بی حس کرده و پی آر پی را به داخل منطقه تزریق می کند. پس از آن، قبل از ترخیص شما 15 دقیقه استراحت خواهید نمود.

این روش حدود یک ساعت طول خواهد کشید.

پس از عمل چه اتفاقی می افتد؟

پس از انجام این روش، هر 2 تا 3 ساعت یکبار به مدت 20 دقیقه بر روی زانوی خود یخ بگذارید. این کار را برای مدت سه روز ادامه دهید. اگر درد زیادی داشته باشید، ممکن است لازم باشد داروهای ضد دردی را نیز مصرف کنید ( طبق تجویز پزشکتان ). از شما خواسته خواهد شد که فعالیت بدنی خود را محدود کنید و از فعالیت هایی که وزنتان را روی زانو قرار می دهد اجتناب کنید. پزشکتان در مواردی ممکن است برای کاهش فشار وزن بر زانویتان، استفاده از عصا را برایتان تجویز کند.

6 تا 8 هفته پس از انجام عمل برای ارزیابی اثربخشی از طریق پزشکتان پیگیری نمایید. این مشاوره همچنین در مورد مراحل بعدی درمان خواهد بود.

آیا خطراتی وجود دارد؟

پی آر پی از خون خود فرد استفاده می کند، بنابراین خطر ایجاد عوارض کم است. با این حال، برخی از خطرات نادر شامل موارد زیرند:

عفونت موضعی
درد موقت در محل تزریق
تورم موقت در زانو

از پزشک خود در مورد علائمی که ممکن است نشانه ی عارضه ای باشد و علائمی که نیاز به خبر کردن پزشک دارد سوال کنید.

گزینه های دیگر درمانی من چیست؟

چند روش دیگر وجود دارد که ارتوپدی ها برای کنترل درد ناشی از استئوآرتریت ( آرتروز زانو ) آنها را توصیه می کنند. اکثر این روش ها می تواند در همراهی با پی آر پی  مورد استفاده قرار گیرد.

کاهش درد  در آرتروز

از یخ و حرارت بر روی زانو استفاده کنید
برای ایجاد یک برنامه ورزش خانگی با یک فیزیوتراپیست تعامل کنید. برنامه ورزش خانگی توصیه شده ی خود را دنبال کنید.
می توانید از داروهای ضد التهاب بدون نسخه ای مانند ایبوپروفن (ادویل) و داروهای تسکین دهنده درد مانند استامینوفن (تیلنول) را مصرف کنید.
استفاده از وسایل پزشکی مانند عصا، بریس، و کفش های ضربه گیر را در نظر داشته باشید.
از پماد های تجویز شده توسط پزشکتان استفاده کنید.
با پزشک خود در مورد تزریق کورتیکواستروئید (کورتون) یا تزریق ژل هیالورونیک مشورت کنید.
در موارد شدید و یا مواردی که حداقل بهبود علائم دارند، جراحی را در نظر داشته باشید.

چشم انداز پی آر پی چگونه است؟

پی آر پی یک روش نسبتا کم درد و کم خطر است که برای تحریک رشد در بافت های آسیب دیده از خون خود فرد استفاده می کند. شواهد اخیر نشان می دهد که پی آر پی  می تواند درمانی مؤثر در مدیریت درد استئوآرتریت (آرتروز) زانو باشد. با این حال، تحقیقات بیشتر برای نشان دادن مزایای دیگر آن ضروری است. شما می توانید پی آر پی را همراه با سایر روش های کنترل درد زانو ناشی از آرتروز استفاده کنید. با این حال، آگاه باشید که شرکت های بیمه از نظر پوشش پی آر پی متفاوت هستند.

 

سوالاتی که شما نیاز دارید از پزشکتان در مورد درمان آرتروز زانو با پی آر پی ( PRP ) بپرسید:

  1. درمان چه مدت طول می کشد؟
  2. آیا من به یک جلسه درمان با پی آر پی نیاز دارم یا بیشتر؟
  3. من ورزشکار هستم و با توجه وضعیتم، نگران مدت از کار افتادگی خود هستم. طول دوره بهبود من چه مدت خواهد بود؟
  4. این روش تا چه حد بی خطر است؟ آیا هیچ گونه عوارض جانبی وجود دارد؟
  5. آیا هیچ گونه عوارضی مرتبط با این درمان وجود دارد؟
  6. آیا این روش توسط FDA مورد تایید قرار گرفته است؟
  7. انجام این روش، چقدر هزینه در بر دارد؟
  8. آیا این روش تحت پوشش بیمه است؟

 

 

درمان با پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) برای آرتریت

 

درمان با پی آر پی PRP که گاهی اوقات تحت عنوان پی آر پی درمانی یا درمان با پلاسمای اتولوگ (ACP) نامیده می شود، به دنبال استفاده از خواص طبیعی ترمیم کنندگی خون برای بازسازی غضروف ها، تاندون ها، رباط ها، عضلات و حتی استخوان ها می باشد.

اگر چه پی آر پی PRP روشی استاندارد در نظر گرفته نمی شود، به تعداد افرادی که برای درمان لیست بلند بالایی از مشکلات ارتوپدی، از جمله استئوآرتریت به آن روی می آورند روز به روز افزوده می گردد. پی آر پی PRP اغلب برای درمان آرتروز (استئوآرتریت) زانو استفاده می شود، اما می تواند برای سایر مفاصل نیز استفاده گردد.

این مقاله به تشریح این موارد می پردازد: از نظر متخصصان پی آر پی PRP چگونه کار می کند، چه افرادی می توانند برای آرتروز خود پی آر پی PRP را در نظر داشته باشند، نحوه انتخاب پزشک و روش تزریق. همچنین مشخص می کنیم که آیا پی آر پی PRP درمانی مؤثر برای آرتروز (استئوآرتریت) است یا خیر.

برای درمان آرتروز (استئوآرتریت) با پی آر پی PRP ، پزشک پی آر پی PRP را مستقیما به داخل مفصل مبتلا تزریق می کند. اهداف این کار عبارتند است :

 

کاهش درد

بهبود عملکرد مفصل

احتمالا آهسته کردن، توقف و یا حتی ترمیم آسیب به غضروف

 

پی آر پی PRP یا پلاسمای غنی از پلاکت از یک نمونه خون خود بیمار تهیه می گردد. تزریقات درمانی (پی آر پی) در واقع پلاسمایی با غلظت بالاتری از پلاکت ها نسبت به خون طبیعی می باشد.

 

پلاسما چیست؟ پلاسما به جزء مایع خون اشاره دارد؛ این محیطی برای گلبولهای قرمز و سفید و سایر مواد موجود در جریان خون است. پلاسما عمدتا آب است و البته دارای پروتئین ها، مواد مغذی، گلوکز و آنتی بادی ها و مواد دیگری می باشد.

 

پلاکتها چه هستند؟ به مانند گلبولهای قرمز و سفید، پلاکتها جزئی طبیعی از خون هستند. پلاکتها خود به تنهایی هیچ خواص ترمیمی یا درمانی ندارند؛ بلکه آنها موادی به نام فاکتور رشد و پروتئین هایی دیگر را ترشح می کنند که تقسیم سلولی را تنظیم ، بازسازی بافتی را تحریک و ترمیم را تسریع می کند. پلاکت ها همچنین به لخته شدن خون کمک می کنند؛ در نتیجه فردی با پلاکت های معیوب یا پلاکت های کم، پس از آسیب و برش پوست بیش از حد از خونریزی می کند.

 

هیچ تعریف پزشكی کاملا پذیرفته شده ای برای “پلاسما غنی از پلاكت” وجود ندارد، بنابراین تزریق پی آر پی PRP كه یک بیمار دریافت می كند می تواند بسیار متفاوت از دیگر بیماران باشد. این تفاوت ها به دلایل بسیاری رخ می دهد، از جمله:

 

خصوصیات بیمار. ترکیب خون (مثلا تعداد پلاکتها) می تواند از بیمار به بیماری دیگر متفاوت باشد.

پردازش و فرایند کار بر روی خون. چگونگی پردازش نمونه خون بیمار (از جمله سانتریفیوژ و فیلتر کردن) بر غلظت پلاکت ها و سلول های سفید خون در تزریق پی آر پی PRP تأثیر می گذارد.

افزودنی ها. پزشکان ممکن است پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) را با موادی دیگر که به نظرشان خصوصیات ترمیمی پی آر پی PRP را بهبود می بخشد، تقویت کنند.

 

اینکه نحوه تولید و ترکیب پی آر پی PRP بر اثربخشی درمان چگونه و تا چه حد تأثیر می گذارد به درستی شناخته نشده است. تا زمانی که تحقیقات بیشتر انجام شود، بیمارانی که درمان پی آر پی PRP را در نظر دارند، خود باید وقتی را برای یادگیری این موضوع اختصاص دهند که در مورد پی آر پی PRP چه مطالبی شناخته شده است.

 

پی آر پی PRP یا پلاکت درمانی چه کار می کند؟

 

متخصصان دقیقا نمی دانند درمان با روش پی آر پی PRP چگونه علائم برخی از مشکلات ارتوپدی را کاهش می دهد. پزشکانی که از پی آر پی PRP برای درمان آرتروز استفاده می کنند این نظریه را دارند که پلاسمای غنی از پلاکت ممکن است:

 

  •     التهاب را مهار کرده و پیشرفت آرتروز (استئوآرتریت) را کند می کند
  •     تولید غضروف جدید را تحریک می کند
  •     تولید مایع روان کننده طبیعی در مفصل را افزایش داده، در نتیجه اصطکاک را در مفصل دردناک کاهش می دهد
  •     حاوی پروتئین هایی است که گیرنده های درد بیمار را تغییر داده و حس درد را کاهش می دهد

 

پی آر پی PRP ممکن است تمام این کارها را انجام دهد یا اینکه ندهد. پیش از آنکه دانشمندان بتوانند به این دانش برسند، مطالعات بالینی زیاد در مقیاس وسیع، با کیفیت بالای لازم است.

 

آماده سازی و ترکیب پی آر پی PRP

 

کیفیت  محلول های پی آر پی PRP های آماده شده  می تواند متفاوت باشد، زیرا آنها از خون بیماران استخراج می شوند و خون هر بیمار با بیمار دیگر کمی متفاوت است. علاوه بر این پزشکان مختلف روش های مختلفی برای فرمول بندی و آماده سازی محلول های پی آر پی PRP جهت تزریق دارند. از تاریخ نگارش این مقاله، هیچ دستورالعمل استاندارد شده ای برای استفاده از این تزریق برای درمان استئوآرتریت وجود ندارد.

در زیر دانسته های فعلی ما در مورد چگونگی تولید پی آر پی PRP و اجزای فرمول آن آورده شده است.

 

چگونه پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) تولید می گردد؟

 

معمولترین ترین راه برای آماده سازی پی آر پی PRP شامل سانتریفیوژ کردن نمونه خون بیمار می باشد. یک لوله از خون در یک سانتریفیوژ قرار می گیرد تا آن را با سرعتی بالا به چرخش درآورد. چرخش باعث می شود که خون به لایه های زیر جدا شود:

  • گلبول های قرمز خون، که تقریبا 45٪ خون را شامل می شود و به پایین لوله رانده می شود.
  • گلبول های سفید و پلاکت ها یک لایه میانی نازک را تشکیل می دهند که “بافی کوت” نامیده می شود. این کمتر از 1٪ از خون سانتریفیوژ شده را تشکیل می دهد.
  • “پلاسمای فقیر از پلاکت” یا پلاسما با غلظت پلاکتی پایین، همان پلاسمای باقی مانده یالایی است که حدود 55 درصد از نمونه خون سانتریفیوژ شده را تشکیل می دهد.

هنگامی که فرایند سانتریفیوژ کامل شد، پزشک یا دستیار وی لوله را از سانتریفوژ برداشته و محلول پی آر پی PRP را برای تزریق آماده می کند.

سرعت و زمان سانتریفیوژ کردن می تواند متفاوت باشد. تفاوت سرعت و زمان سانتریفوژ کردن بر ترکیب پی آر پی PRP تاثیر می گذارد. هیچ توافقی روشنی در مورد اینکه چه فرایند سانتریفیوژی بهترین نتیجه را برای درمان آرتروز (استئوآرتریت) ایجاد می کند، وجود ندارد.

 

در تزریق پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) چه چیزی وجود دارد؟

 

همه ی تزریقات پی آر پی PRP یکسان نیستند. فرمول دقیق پی آر پی PRP به چندین متغیر شامل غلظت پلاکت ها، غلظت گلبول های سفید و استفاده از افزودنی ها بستگی دارد.

 

    غلظت پلاکتها

خون طبیعی در هر میکرولیتر خود (μL) 150 تا 450 هزار پلاکت دارد و غلظت پلاکت ها در پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) می تواند بین 2.5 تا 9 برابر متفاوت باشد. میزان غلظت پلاکت های پی آر پی PRP بستگی به خون فرد، میزان حجم خونگیری، فرایند سانتریفیوژ (به عنوان مثال، سرعت چرخش و مدت زمان) و سایر روش های آماده سازی در کلینیک دارد.

 

با وجودی که منطقی به نظر می رسد پلاسما با بالاترین غلظت پلاکتی ممکن نتایجی بهتر از پلاسمای با غلظت پلاکتی کمتر را ارائه می کند، ولی لزوما این طور نیست. یک مطالعه آزمایشگاهی نشان می دهد که پلاسما با غلظت 6 تا 8 برابر بیشتر از خون طبیعی ایده آل است و غلظت های بالاتر ممکن است در واقع باعث کاهش رشد سلول های جدید شود. در این زمینه، تحقیقات بیشتری لازم است.

 

    شمارش گلبول های سفید

برای مبارزه با عفونت، سیستم ایمنی وابسته به سلول های سفید خون می باشد، اما نقش این سلول ها در درمان پی آر پی PRP  مشخص نیست. بعضی از متخصصان معتقدند که گلبولهای سفید خون شاید به دلیل ایجاد التهاب، بافت نابجا (اسکار) و آسیب رساندن به بافتهای اطراف باعث مهار توانایی بافتها برای ترمیم می شوند. سایر متخصصان معتقدند که اگرچه گلبولهای سفید خون ممکن است در ترمیم بافتی کمکی نکند، اما اثرات منفی هم نداشته و یا حتی ممکن است اثرات مفیدی هم داشته باشند.

همانند غلظت پلاکت ها، غلظت گلبول های سفید هم بسته به خون فرد و نیز روش های آماده سازی در مرکز درمانی مربوطه متغیر است.

 

افزودنی ها

بعضی از پزشکان افزودنی هایی را به پی آر پی PRP  (پلاسمای غنی از پلاکت) اضافه می کنند. این مواد افزودنی شامل ترومبین و کلرید کلسیم، به صورت مصنوعی پلاکت ها را فعال کرده و روند لخته شدن را تحریک می کنند و می توانند خواص نوسازی بافتی پلاسما را بالا ببرند.

تحقیقات بعدی ممکن است مشخص کند که آماده سازی و ترکیب پی آر پی PRP  (پلاسمای غنی از پلاکت) می تواند  برای چه مشکل خاص پزشکی مناسب است. به عنوان مثال، یک “دستور العمل” ممکن است برای درمان آرتروز (استئوآرتریت) مناسب باشد، در حالی که یکی دیگر برای درمان تاندونیت مطلوب باشد.

 

تا زمانی که دستورالعمل ها استاندارد نشوند، تفاوت ها در آماده سازی پی آر پی PRP بسته به هر پزشک متفاوت است.

 

طبقه بندی فرمول های پی آر پی PRP

 

از آنجا که تهیه و ترکیب محلول های تزریقی پی آر پی PRP بسیار متغیر است، ارزیابی میزان اثربخشی پی آر پی PRP مشکل است. به همین دلیل برخی دانشمندان خواستار یک سیستم طبقه بندی برای تفکیک فرمولاسیون های مختلف پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) شده اند. چنین سیستمی می تواند به محققان کمک کند که آیا این تفاوت ها اهمیت دارد یا خیر، و در صورت لزوم، چه روش تهیه و فرموله کردن پی آر پی PRP بهترین کارایی را دارد.

 

 

اثربخشی پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت)

 

پی آر پی PRP در جراحی برای تسریع بازسازی سلولی از سال 1987 مورد استفاده قرار گرفته است و شواهد روزافزون نشان می دهد که درمانی مناسب برای تاندینوز (تاندونیت) می باشد . ولی تا همین اواخر، متخصصان در اثر بخشی درمان پی آر پی یا پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) برای آرتروز (استئوآرتریت) بحث داشته و اتفاق نظر نداشتند.

 

تقریبا تمام تحقیقات در مورد استفاده از پی آر پی PRP برای درمان آرتروز (استئوآرتریت) و دیگر مشکلات غضروفی از سال 2000 انجام شده است و اکثریت مقالات پژوهشی در این زمینه از سال 2010 منتشر شده است.

همه مطالعات از استفاده از پی آر پی PRP برای درمان آرتروز (استئوآرتریت) حمایت نمی کنند؛ با این وجود، کارشناسانی که در متن این تحقیقات بوده اند معتقدند که شواهد عمدتا تشویق می کند که مطالعات بیشتری انجام شود.

 

آرتروز (استئوآرتریت) زانو با پی آر پی PRP درمان می شود

 

محققانی که بر روی پی آر پی PRP و آرتروز (استئوآرتریت) مطالعه می کنند اغلب بر روی بیماران مبتلا به آرتروز (استئوآرتریت) زانو کار می کنند؛ آرتروز (استئوآرتریت) وضعیتی  است که متخصصان برآورد می کنند تقریبا نیمی از همه آمریکایی ها در طول زندگی خود به درجاتی به آن دچار می شوند. دو مطالعه بالینی که پی آر پی PRP را برای درمان آرتریت زانو مورد بررسی قرار داده، در زیر شرح داده شده است.

 

یک مطالعه که در سال 2013 منتشر شد، شامل 78 بیمار مبتلا به آرتروز (استئوآرتریت) در هر دو زانو (156 زانو) بود. هر زانو یک مورد از 3 درمان را دریافت کرد: 1 تزریق پی آر پی PRP ، 2  تزریق پی آر پی PRP یا 1 تزریق دارونما. محققان نتایج را پس از 6 هفته، 3 ماه و 6 ماه از تزریق زانو مورد بررسی قرار دادند. محققان دریافتند:

  • زانوهایی که با 1 یا 2 تزریق پی آر پی PRP درمان شده بودند کاهش درد و سفتی و بهبود عملکرد زانو را در 6 هفته و 3 ماه نشان دادند.
  • در ماه 6 ، نتایج واضح مثبت کاهش یافت، هرچند درد و عملکرد هنوز نسبت به قبل از درمان پی آر پی PRP بهتر بود.
  • گروهی که تزریق پلاسبو دریافت کردند، افزایش اندکی از درد و سفتی و کاهش عملکرد زانو را نشان دادند.

 

پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) مورد استفاده در این مطالعه بالینی دارای 3 برابر غلظت پلاکت نسیت به خون طبیعی بود و برای حذف سلول های سفید خون فیلتر شده بود.

 

در مطالعه کوچکتر دوم، بيماراني كه درد خفیف زانو را به طور متوسط ​​14 ماه داشتند، مورد بررسي قرار گرفتند. برای هر زانوي آرتريتي به منظور ارزيابي آسیب مفصلي ام آر آی انجام شد و سپس یک نوبت پی آر پی PRP را دريافت کرد. زانوهای بیماران در هفته 1، ماه های 3، 6 و 1 سال مورد ارزیابی قرار گرفتند. علاوه بر این، برای هر زانو یک سال بعد، ام آر آی دومی هم انجام گردید. محققان به این نتایج رسیدند:

یک سال پس از تزریق پی آر پی PRP ، اکثر بیماران درد کمتری نسبت به سال قبل داشتند (هرچند درد لزوما ناپدید نشد)

ام آر آی ها نشان داد که فرآیند تخریبی (دژنراتیو) در اکثر زانو ها پیشرفت نکرد.

 

با وجودی که به نظر میرسد غضروف زانو در بیماران بازسازی نداشته است، این واقعیت که آرتریت بدتر نشده است، قابل توجه می باشد. شواهد نشان می دهد که به طور متوسط هر سال ​​4 تا 6 درصد غضروف در مفاصل دچار آرتریت، از بین می رود .

 

پی آر پی PRP برای همه کار نمی کند

 

در همه مطالعات بالینی، شواهد کاهش علائم آرتروز (استئوآرتریت) وجود ندارد. در چندین مطالعه بالینی تزریق پی آر پی PRP بهتر از درمان با دارونما نبوده است. حتی در مطالعاتی که شواهدی را ارائه می دهند که پی آر پی PRP موثر بوده است، همه بیماران از آن نفع نبرده اند.

 

طرفداران پی آر پی PRP ادعا می کنند که شکست درمان پی آر پی PRP در درمان علائم در برخی از موارد به علت تفاوت در فرمولاسیون پی آر پی PRP یا مدیریت تزریق است، به بیان دیگر بعضی تفاوت ها در متغیرها مانند روش های آماده سازی پی آر پی PRP ، مقدار پی آر پی PRP تزریق شده و تعداد و فاصله تزریقات، می تواند باعث تاثیر کمتر پی آر پی PRP شود. برخی دیگر هم معتقدند پی آر پی PRP ممکن است درمانی موقتی باشد که فوائد محدودی دارد.

 

ممکن است درمان پی آر پی PRP مانند سایر درمان های آرتروز (استئوآرتریت)، به برخی افراد جواب دهد اما نه برای همه، و یا در بهترین حالت خود، در کنار درمان های دیگر مانند درمان فیزیکی موثر یاشد.

 

منافع و مضرات احتمالی تزریق پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت)

 

تقریبا مانند تمام درمان های پزشکی، مزایایی بالقوه و همچنین اشکالاتی بالقوه و عدم اطمینانی در استفاده از تزریق پی آر پی PRP برای درمان آرتروز (استئوآرتریت) وجود دارد.

 

مزایای درمان با پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت)

دلایل متعددی وجود دارد که بیماران مبتلا به آرتروز (استئوآرتریت) باعث می شود تزریق پی آر پی PRP را در نظر داشته باشند:

 

– پی آر پی از خون اتولوگ است، بدین معنی که از بدن خود بیمار می آید، بنابراین طبیعی است و تزریق آن خطر بسیار ناچیزی دارد.

– دیگر درمان های آرتروز (استئوآرتریت) خفیف تا متوسط ​​می تواند غیر قابل اعتماد باشند یا از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد و برخی از آن ها عوارض جانبی یا اشکالاتی داشته باشند:

  •         درمان فیزیکی و / یا کاهش وزن اغلب می تواند علائم را کاهش دهد، اما همیشه از بین نمی روند.
  •         تاثیر تزریق کورتیزون یا کورتون در کاهش درد آرتروز (استئوآرتریت) اثبات شده است، اما تزریقات مکرر در طول زمان می تواند رباط ها و تاندون ها را تضعیف کند و ممکن است بر روی غضروف سالم اثرات مضری داشته باشد.
  •         داروهای ضد التهاب (NSAIDS) مانند آسپرین و ایبوپروفن می توانند درد را کاهش دهند، اما استفاده طولانی مدت از این داروها می تواند مشکلات معده، فشار خون و مشکلات قلبی را تشدید کند.
  •         جراحی های کوچک برای درمان استئوآرتریت، مانند دبریدمان از طریق آرتروسکوپ، نتایج متفاوتی دارند و ممکن است بهتر از پلاسبو باشند.
  •         جراحی های تعویض مفصل، جراحی های بزرگی هستند که نیاز به توانبخشی طولانی مدت دارند و ممکن است مفصل را از تخریب بیشتر محافظت کند.

– با وجودی که اطلاعات بیشتری مورد نیاز است، ولی به نظر می رسد تحقیقاتی که تا کنون انجام شده امیدوار کننده است.

 

از آنجا که آرتروز (استئوآرتریت) درمان قطعی ندارد و خطرات ناشی از تزریق پی آر پی (پلاسمای غنی از پلاکت) بسیار ناچیز است، برخی پزشکان معتقدند که پی آر پی PRP درمانی ارزشمند است.

 

بیماران باید در نظر داشته باشند که پی آر پی PRP یک درمان قطعی نیست، و این روش می تواند در ترکیب با درمان های غیر جراحی دیگر و تغییر سبک زندگی مانند درمان فیزیکی، کاهش وزن، استفاده از بریس و داروهای ضد التهاب غیر استروییدی (NSAID) موثرتر باشد.

 

اگر چه مطالعات آزمایشگاهی نشان داده است که پی آر پی (پلاسمای غنی از پلاکت) بازسازی سلول ها را تحریک می کند، دانشمندان به طور کامل متوجه نشده اند که چطور یا چرا این اتفاق می افتد. متخصصان همچنان در مورد پی آر پی سوالات زیادی دارند:

  •     اندیکاسیون ها، یعنی چه موقع این درمان باید مورد استفاده قرار گیرد؟ اگر پی آر پی درمانی مؤثر برای آرتروز (استئوآرتریت) باشد، آیا باید در مراحل اولیه آرتروز استفاده شود یا تنها زمانی که تمام گزینه های دیگر موثر نبوده است؟
  •     بهترین غلظت های پلاکت ها و گلبول های سفید کدامند؟
  •     چقدر پی آر پی (پلاسمای غنی از پلاکت) باید تزریق شود؟
  •     آیا افزودنی هایی مانند ترومبین پی آر پی PRP  را موثرتر می کند؟
  • پی آر پی PRP چه موقع و با چه فرکانسی (فاصله جلسات) باید تزریق شود؟ آیا یک نوبت تزریق کافی است؟
  •     بهترین پروتکل توانبخشی پس از تزریق پی آر پی PRP چیست؟

 

چندین مطالعه بالینی در حال انجام است که نتایج آن به دانش بدست آمده در مورد پی آر پی PRP کمک خواهد کرد. تا زمانی که از این روش شناخت بیشتری به دست بیاید، پزشکان باید بر اساس داده های تحقیقات قبلی، تجربه شخصی و ارتباطات پزشک و بیمار، به این سوالات پاسخ دهند.

 

انتخاب پزشک برای درمان پی آر پی PRP

 

بسیاری از متغیرها در درمان پی آر پی PRP به خود پزشک بستگی دارد، بنابراین انتخاب پزشک می تواند نقش مهمی در درمان پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) داشته باشد.

 

سوالاتی که باید بپرسید

 

هنگام انتخاب پزشک برای درمان پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) ، بیماران ممکن است چنین پرسش هایی داشته باشند:

 

  •     پزشک چگونه مشکل را تشخیص و ارزیابی می کند؟ هنگامی که جراحی یا تزریق برای مفصل مطرح می شود، تشخیص آرتروز (استئوآرتریت) باید با تکنولوژی تصویربرداری، مانند عکس های ساده اشعه ایکس تایید گردد. علاوه بر تشخیص وجود آرتروز، پزشک باید ارزیابی کند که آیا شدت مشکل به حدی است که با پی آر پی PRP درمان شود یا خیر.
  • برای تزریق پی آر پی پزشک چه آموزش هایی را می بیند؟ “انجمن بین المللی پزشکی سلولی” توصیه می کند: پزشکی که درمان را انجام می دهد یا در یک دوره آموزشی رسمی شرکت کرده باشد یا آموزش کاملی را با یک پزشک با تجربه پشت سر گذاشته باشد.
  • آیا پزشک از سونوگرافی، فلوروسکوپی یا توموگرافی کامپیوتری (سی تی اسکن) جهت هدایت تزریق استفاده می کند؟ بیشتر پزشکان با تجربه قادرند بدون نیاز به تصویربرداری، تزریق دقیقی را در مفصل های مورد نظر (مثل زانو) انجام دهند؛ با این حال، در برخی موارد ممکن است از فن آوری های تصویربرداری برای اطمینان از ورود دقیق تزریق به کپسول مفصلی استفاده می شود.
  • تجربه پزشک و میزان موفقیت تزریق پی آر پی PRP در درمان آرتروز (استئوآرتریت) چقدر است؟ تزریق پی آر پی PRP برای درمان تعدادی از مشکلات مفصلی مورد استفاده قرار می گیرد و بیماران دیگر می توانند تأیید کنند که پزشک با پی آر پی PRP به خصوص برای درمان استئوآرتریت آشنایی دارد.

قبل از تزریق پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت)، پزشک همچنین باید این موارد را تشریح کند:

 

  •      خطرات احتمالی
  •      مزایای احتمالی
  •      مراحل انجام روش
  •      پروتکل پیگیری که شامل حداقل یک جلسه پیگیری می شود
  •      هزینه عمل

 

پزشک همچنین ممکن است از بیمار درخواست امضاء یک فرم رضایت آگاهانه را داشته باشد که بیمار تایید می کند، درمان پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) یک روش انتخابی ست و احتمال ضعیفی از خطرات و عوارض جانبی را دارد.

هزینه

تزریق داخل مفصلی پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) برای درمان آرتروز (استئوآرتریت) در اکثر شرکت های بیمه به عنوان روشی “تجربی” در نظر گرفته می شود، با این وجود اخیرا بسیاری از شرکت های بیمه روش پی آر پی PRP را تحت پوشش قرار می هند. یک جلسه درمان برای یک مفصل در امریکا می تواند از 400 تا 2000 و در ایران معادل 60 تا 200 دلار هزینه داشته باشد (اگر بیش از یک مفصل درمان شود، هزینه افزایش می یابد اما معمولا دو برابر نمی شود).

 

چه کسی نامزد درمان پی آر پی PRP (پلاسما غنی از پلاکت) است؟

 

دانشمندان هنوز در حال بررسی این موضوع هستند که کدام بیماران آرتریتی واجد شرایط تزریق پی آر پی PRP هستند. با وجودی که نمی توان نتیجه گیری قطعی کرد، ولی تحقیقات نشان می دهد تزریق پی آر پی PRP برای بیماران جوانتر در مراحل اولیه بیماری مناسب است.

این بیماران ممکن است قبلا درمان هایی مانند استراحت و فیزیوتراپی را امتحان کرده باشند اما هنوز در مورد عمل تعویض مفصل یا سایر جراحی ها فکر نمی کنند.

 

مواردی که تزریق پی آر پی PRP برای آرتروز (استئوآرتریت) پیشنهاد می گردد

 

با وجودی که هیچ لیست پذیرفته شده ی جهانی از معیارهایی برای توصیف افرادی که واجد شرایط تزریق پی آر پی اند، وجود ندارد، سازمان های حرفه ای مانند آکادمی جراحان ارتوپدی آمریکا و انجمن بین المللی پزشکی سلولی دستورالعمل هایی را پیشنهاد کرده اند که بسیاری از آنها در زیر آمده است:

 

  •     درد آرتروز (استئوآرتریت) بر فعالیت های روزمره تاثیر می گذارد
  •     درمان های محافظه کارانه دیگر از بین رفته یا شکست خورده اند:
  •         درمان فیزیکی برای تقویت عضلات مفصل کمکی نکرده است
  •         بیمار به داروهای ضد التهاب (NSAIDs) مانند ایبوپروفن حساس است و یا ضد التهاب های مورد نظر باعث کاهش درد به میزان کافی نمی شود
  •         کشیدن مایع مفصل مناسب نیست و یا باعث کاهش درد به میزان کافی نمی شود
  •         تزریق استروئید (کورتون) جواب نمی دهد یا بیمار نمی خواهد از تزریق استروئید (کورتون) استفاده کند

 

تزریق پی آر پی PRP (پلاسما غنی از پلاکت) برای موارد شدید آرتروز (استئوآرتریت) توصیه نمی شود.

 

تزریق پی آر پی PRP (پلاسما غنی از پلاکت) ممکن است برای این بیماران مبتلا به آرتروز (استئوآرتریت) مناسب نباشد:

 

  •      یک مشکل پزشکی دارند که با انجام تزریقات بدتر می شود، مانند عفونت فعال، بیماری متاستاتیک (سرطان گسترش یافته) یا بیماری های خاص پوستی
  •      بیمار اختلالات خونی و خونریزی دهنده دارد
  •      تحت درمان با داروهای ضد انعقاد است (و نمی توانند موقتا درمان را متوقف کنند)
  •      بیمار کم خونی دارد
  •      بیمار باردار است

 

علاوه بر این، بیمارانی که به محصولات گاوی حساسیت دارند باید به پزشک خود اطلاع دهند. این بیماران اگر پلاسمای غنی از پلاکت به همراه افزودنی ترومبین گاوی (که از گاو گرفته شده) را دریافت کنند، ممکن است دچار واکنش حساسیتی (آلرژیک) شوند. اخیرا ترومبین مورد نیاز، همزمان با آماده سازی پی آر پی از خون خود فرد گرفته شده و احتمال این خطر حذف می گردد.

 

روش تزریق پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت)

 

تزریق پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) روشی سرپایی است. از آنجا که خون بیمار باید کشیده شود و برای تزریق آماده گردد، این روش معمولا ممکن است 45 تا 90 دقیقه طول بکشد.

 

اینکه بیمار یک تزریق را در یک جلسه یا یک سری تزریقات را در طول هفته ها یا ماهها داشته باشد، به وضعیت بیمار و تصمیم پزشک بستگی دارد. اگر یک سری از تزریق ها برنامه ریزی شده باشد، پزشک ممکن است یک خونگیری را در اولین جلسه انجام دهد و پی آر پی PRP تازه را همان جلسه تزریق نماید و باقی مانده پی آر پی PRP را منجمد نماید و در صورت نیاز به تزریقات بعدی از آن استفاده نماید. با این حال، بعضی از متخصصان معتقدند انجماد و آب شدن پی آر پی PRP بر مفید بودن آن تاثیرات منفی می گذارد و ترجیح می دهند برای هر جلسه تزریق پی آر پی PRP خونگیری جداگانه انجام دهند.

در تزریق پی آر پی PRP احتیاط لازم است

 

تزریق باید توسط یک پزشک باتجربه انجام گردد. استفاده از تکنولوژی تصویربرداری (به عنوان مثال هدایت سونوگرافی) تزریق دقیق را تضمین می کند.

دقت مهم است، زیرا مانند تزریق روان کننده ها، پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) باید مستقیما به داخل کپسول مفصلی تزریق شود.

 

احتياطات قبل از تزريق

 

آکادمی آمریکایی جراحان ارتوپدی توصیه می کند که بیماران به دستورالعمل های پیش تزریق زیر توجه کنند:

 

  •      از 2 تا 3 هفته قبل از عمل از داروهای کورتیکواستروییدی (کورتون) اجتناب کنید
  •      از یک هفته قبل از عمل مصرف داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) مانند آسپرین یا ایبوپروفن یا داروهای آرتروز مانند  سلکسیب قطع شود
  •      داروهای ضد انعقاد را از 5 روز قبل از عمل مصرف نکنید
  •      در روز قبل از عمل مقدار زیادی مایعات بنوشید
  •      بعضی از بیماران ممکن است بلافاصله قبل از عمل نیاز به داروهای ضد اضطراب داشته باشند

 

گرچه آکادمی پزشکان ارتوپدی آمریکایی این دستورالعمل های پیش از تزریق را منتشر کرده است، این سازمان برای درمان پی آر پی برای آرتروز  موضعی موافق و یا مخالف اعلام نکرده است.

 

تزریق پی آر پی PRP، قدم به قدم

 

این روشی سرپایی و مطبی ست که شامل خونگیری، آماده سازی پی آر پی PRP و تزریق می باشد:

 

  •     خون از یک ورید در بازوی بیمار به داخل ظرفی (معمولا 15 تا 50 میلی لیتر مورد نیاز است) کشیده می شود.
  •     خون با استفاده از یک دستگاه سانتریفوژ فراوری می شود.
  •     پزشک یا دستیارش پی آر پی  (پلاسمای غنی از پلاکت) سانتریفیوژ شده را برای تزریق آماده می کند.
  •     سطح مفصل مبتلا با ضد عفونی کننده ای مانند الکل یا بتادین تمیز می شود.
  •     در صورت استفاده از اولتراسوند (سونوگرافی)، یک ژل مخصوص بر روی پوست نزدیک محل تزریق استعمال خواهد شد. پروب اولتراسوند بر روی پوست پوشیده از ژل فشرده می شود. یک تصویر زنده از مفصل، روی صفحه نمایش داده می شود تا پزشک ببیند.
  •     از بیمار خواسته می شود که آرام باشد، این تزریق را تسهیل می کند و همچنین باعث می شود که تزریق کمتر دردناک باشد.
  •     با استفاده از یک سرنگ و سوزن، مقدار کمی (اغلب فقط 3 تا 6 میلی لیتر) پی آر پی (پلاسمای غنی از پلاکت
    ) به کپسول مفصلی تزریق می شود.
  •     منطقه تزریق پاکسازی و بانداژ می گردد.

 

پی آر پی (پلاسمای غنی از پلاکت) معمولا یک سری از پاسخ های بیولوژیکی را تحریک می کند و محل تزریق ممکن است حدود 3 روز متورم و دردناک باشد.

 

پس از PRP تزریق: مراقبت و پیگیری فوری

 

به بیماران توصیه می شود تا چند روز فعالیت را کم نمایند و از فشار آوردن بر مفصل آسیب دیده اجتناب کنند.

 

پزشک ممکن است به بیمار توصیه و یا پیشنهاد کند:

 

  •     داروهای ضد التهابی مصرف نشود؛ داروهایی دیگر ممکن است توسط دکتر تجویز شود
  •     برای محافظت و بی حرکت کردن مفصل مبتلا از یک بریس استفاده شود؛ به بیماری که تزریق را در مچ پا، زانو یا مفصل ران دریافت کرده ممکن است توصیه شود که از عصا استفاده کند
  •     چند بار در روز و هر بار برای 10 تا 20 دقیقه از کپرس سرد استفاده کنید تا به کاهش درد و تورم پس از تزریق کمک کنید

 

بیمارانی که دارای شغل با فعالیت فیزیکی نیستند معمولا می توانند روز بعد به کار باز می گردند. معمولا چند روز پس از تزریق بیماران وقتی که تورم و درد کاهش یافت، می توانند فعالیت های طبیعی خود را از سر بگیرند. بیماران نباید  مصرف داروهای ضد التهاب تا قبل از تایید توسط پزشک شروع کنند.

درمان فیزیکی

اگر تزریق (ها) در کاهش درد بیمار موفق عمل کند، به احتمال زیاد برای بیمار فیزیوتراپی تجویز می شود. انجام تمرینات ساده برای افزایش و حفظ قدرت عضلات اطراف مفصل آسیب دیده باعث کاهش علائم آرتروز (استئوآرتریت) می شود و می تواند باعث کاهش سرعت و یا متوقف ساختن دژنراسیون (تخریب و تحلبل رفتن) مفصلی شود.

 


  • 0

تزریق ژل اسید هیالورونیک برای آرتروز (استئوآرتریت) زانو

از تزریق ژل اسید هیالورونیک برای درمان آرتروز (استئوآرتریت) زانو و بهبود عملکرد مفصل زانو استفاده می شود. این روش درمان viscosupplementation نامیده می شود.

در طی تزریق ژل اسید هیالورونیک (viscosupplementation)، مقدار کمی اسید هیالورونیک (اغلب فقط 2 میلی لیتر) به طور مستقیم به داخل کپسول مفصل زانو تزریق می شود.

 

اهداف درمان آرتروز (استئوآرتریت) زانو با تزریق ژل هیالورونیک اسید عبارتند از:

 

  •     کاهش درد
  •     بهبود حرکت مفصل با افزایش روانکاری و کاهش اصطکاک و التهاب مفصل
  •     شاید کند کردن روند آرتروز

 

تزریق اسید هیالورونیک معمولا در مطب پزشک انجام می شود. بسته به نام تجاری مورد استفاده، این درمان شامل 1، 3، 4 یا 5 تزریق است. در صورت نیاز به بیش از یک تزریق، تزریقات با فواصل یک هفته ای انجام می شود.

 

ژل اسید هیالورونیک در مفصل زانو چکار می کند؟

 

یک مفصل زانوی سالم حاوی 4 میلی لیتر مایع مفصلی است. اسید هیالورونیک جزء کلیدی مایع مفصلی است. این ماده به مایع مفصلی، غلظت و حالتی چسبناک و لغزنده می دهد تا:

 

  •     لغزش سطوح استخوانی پوشیده شده با غضروف را در برابر یکدیگر ممکن می سازد و بنابراین باعث کاهش اصطکاک مفصل می شود
  •     برای محافظت از مفاصل در هنگام ضربه، حالت بالشتکی ایجاد می کند (مثل فعالیتی که متضمن فشار وزن است)

 

مفاصل مبتلا به آرتروز نسبت به مفاصل سالم در مایع مفصلی خود معمولا دارای غلظت پایین تری از اسید هیالورونیک هستند، و در نتیجه در برابر اصطکاک و ضربه محافظت کمتری می شوند. متخصصان معتقدند این باعث افزایش سرعت روند تخریب مفصل و ایجاد یک چرخه معیوب می شود.

 

چه کسی می تواند تزریق ژل اسید هیالورونیک را برای آرتروز (استئوآرتریت) زانو دریافت کند؟

 

تزریق ژل هیالورونیک اسید خط اول درمان برای آرتروز (استئوآرتریت) زانو نیست. این درمان ممکن است برای کسانی تجویز شود که:

 

  •     آرتروز (استئوآرتریت) زانوی متوسطی دارند که علائم آن زندگی روزمره را تحت تاثیر قرار می دهد.
  •     داروهای ضد درد را دریافت نمی کنند، زیرا آنها:

       – استفاده از داروهای ضد درد مانند داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) و / یا استروئید ها (قرص ها یا تزریقی) برایشان فایده کمی دارد و یا اصلا ندارد. بعضی افراد هم ممکن است از این داروها اجتناب کنند.

       – با استفاده طولانی مدت از داروهای ضد التهابی NSAIDs در معرض خطر عوارض جانبی مانند آسیب کلیه، مشکلات قلبی و / یا خونریزی شکمی هستند.

       – مشکلات دیگری مانند دیابت یا فشار خون بالا دارند و نمی توانند داروهایی نظیر استروئید (کورتون) ها را مصرف کنند.

  •     پس از اولین دوره درمان بهبودی را نشان می دهند. در چنین مواردی، هنگامی که علائم استئوآرتریت دوباره ظاهر شود ممکن است فرد از تزریق اسید هیالورونیک اضافی بهره مند شود.
  •     واجد شرایط جراحی نیستند، می خواهند عمل جراحی را به تعویق بیندازند یا نمی خواهند جراحی انجام دهند.

 

با وجودی که افراد در هر سنی می توانند تزریق ژل اسید هیالورونیک را دریافت کنند، این درمان ممکن است در افرادی که کمتر از 65 سال سن دارند، موثرتر باشد.

 

مواقعی که تزریق ژل اسید هیالورونیک مناسب نیست؟

تزریقات ژل اسید هیالورونیک ممکن است در برخی افراد مناسب نباشد، از جمله این موارد (اما نه فقط محدود به این موارد):

 

  •     زنان حامله یا شیرده
  •     کودکان و نوجوانان
  •     کسانی که دچار عفونت های باکتریایی و دیگر عفونت ها در داخل و یا در اطراف زانوی مبتلا به آرتروز (استئوآرتریت)  زانو هستند
  •     کسانی که به محصولات هیالورونات حساسیت شناخته شده ای دارند

 

علاوه بر این موارد، کسانی که به تخم پرندگان یا سایر محصولات پرندگان حساس هستند (مثل تخم مرغ) توصیه می شود به پزشک خود اطلاع دهند، به این دلیل که برخی از محصولات هیالورونات از تاج خروس ساخته شده و ممکن است برای این بیماران مناسب نباشد.

 

 

سوالاتی که در هنگام انتخاب تزریق ژل اسید هیالورونیک برای آرتروز (استئوآرتریت) زانو مطرح می شود

 

همگام تصمیم گیری برای انتخاب تزریق ژل اسید هیالورونیک برای زانوی، پرسش چند سوال از پزشک ممکن است به در مورد درمان کمک کننده باشد. این سوالات به سنجش میزان خطرات و مزایای احتمالی و تعیین انتظارات معقول کمک خواهد کرد.

 

چند نمونه از سوالاتی که می تواند پرسیده شود:

 

  •     نتایج معمولی که در مورد  بیماری مانند من انتظار می رود چیست؟
  •     آیا پس از تزریق واکنشی فوری در زانوی من وجود خواهد داشت؟
  •     خطرات مربوط به این تزریق چیست؟
  •     دوره نقاهت من چقدر طول خواهد کشید؟
  •     آیا کار نکردن و گرفتن مرخصی توصیه می شود؟
  •     چطور ممکن است این تزریق احتمال به تعویق انداختن جراحی تعویض مفصل زانوی من را افزایش دهد؟
  •     آیا من برای آماده سازی جهت تزریق کاری باید انجام دهم؟
  •     چه درمان های دیگری را می توان در نظر گرفت؟

 

با پرسیدن این سؤالات، بیماران می توانند نگرانی های خاص خود را در مورد سلامتی و شیوه زندگی خود بیان کنند و اقدامات لازم را برای حصول نتیجه بهتر درمان انجام دهند.

 

آیا تزریق اسید هیالورونیک برای آرتروز (استئوآرتریت) زانو جواب می دهد؟

نتایج حاصل از تزریق اسید هیالورونیک برای آرتروز (استئوآرتریت) زانو در هر بیمار متفاوت است. برخی افراد بهبود کامل علائم آرتروز (استئوآرتریت) زانو را تجربه می کنند، در حالی که بقیه تسکینی جزئی یا عدم تسکین را گزارش می کنند.

 

تحقیقات مربوط به تزریق ژل اسید هیالورونیک برای آرتروز (استئوآرتریت) زانو

 

چندین مطالعه بالینی اثرات تزریق اسید هیالورونیک را در درمان آرتروز (استئوآرتریت) زانو مورد بررسی قرار داده است.

چند یافته از این مطالعات عبارتند از:

 

  •     تسکین درد فوری نیست و معمولا حدود چهار هفته پس از اولین تزریق شروع می شود
  •     مدت دوره های تسکین ممکن است بین 2 ماه تا 6 ماه متغیر باشد. موثر ترین تسکین ها معمولا بین هفته های 5 تا  13 وجود دارد.
  •     رژیم های تزریق چندگانه ممکن است در بعضی از افراد موثرتر از یک تزریق واحد باشند.
  •     در برخی از بیماران که بهبود اولیه ای را نشان داده اند، تزریق های اضافی ممکن است تسکین های طولانی مدت تری (تا 3 سال) را ببخشد. این دوره طولانی مدت از تسکین درد ممکن است در برخی موارد در به تعویق انداختن جراحی تعویض کامل مفصل کمک کند.

 

اینطور نیست که در تمام مطالعات انجام شده برای تست اثر تزریق اسید هیالورونیک اسید در درمان آرتروز (استئوآرتریت
) زانو نتایج مثبت گزارش شده باشد. به همین علت، برخی از پزشکان ممکن است این درمان را توصیه نکنند. تحقیقات همچنین نشان می دهد که این تزریق ها ممکن است در افراد دارای اضافه وزن به دلیل محدود شدن فضای مفصلی در زانو جواب ندهد.

 

تزریق اسید هیالورونیک در آرتروز (استئو آرتریت) چگونه عمل می کند؟

 

تحقیقات نشان می دهد که تزریق اسید هیالورونیک ممکن است به چندین روش به کاهش علائم آرتروز (استئو آرتریت) زانو کمک کند. به عنوان مثال تزریق اسید هیالورونیک ممکن است التهاب و اصطکاک را کاهش دهد و روند تخریب (دژنراسیون) غضروف و استخوان را کند نماید.

اثرات درد زانو و التهاب

تزریق اسید هیالورونیک ممکن است علائم آرتروز (استئو آرتریت) زانو را به دلیل یک یا چند مورد از ویژگی های زیر کاهش دهد:

 

    اثر روانکاری. در برخی از افراد، حالت لزجی اسید هیالورونیک ممکن است برای مفصل زانو حالت روان کنندگی و جذب فشار را فراهم کند. این اثرات می تواند اصطکاک در مفصل را کاهش دهد، در نتیجه باعث کاهش درد و سفتی و جلوگیری از از دست رفتن غضروف و استخوان شود.

    اثرات ضد التهابی. تحقیقات نشان می دهد تزریق اسید هیالورونیک ممکن است اثرات ضد التهابی مانند کاهش درد، التهاب و یا تورم در زانو داشته باشد.

    اثرات تسکین دهنده درد. در برخی از افراد، مولکول های اسید هیالورونیک مرزی را در اطراف انتهاهای عصبی تشکیل می دهند و مانع فرستادن سیگنال های درد به مغز می شوند. این مولکول ها همچنین به سلول های دیگر در زانو که سیگنال درد را می فرستند، متصل می شوند. از طریق این مکانیسم ها، درد زانو ممکن است کاهش یابد.

 

حالت لزجی و ویسکوزیته اسید هیالورونیک همچنین ممکن است اثرات مثبتی بر غضروف، استخوان و سایر بافت های اطراف آن در زانو داشته باشد.

 

اثرات بر غضروف و استخوان زانو

به طور کلی، اسید هیالورونیک زمانی که در زانو تزریق می شود، تنها برای چند روز در مفصل باقی می ماند. با این وجود، نتایج آن ممکن است چند ماه دوام داشته باشد. طرفداران آن بر این باورند که این ماندگاری تسکین درد نشان می دهد که تزریق اسید هیالورونیک ممکن است روند بیماری آرتروز را تغییر دهد، نه اینکه فقط علائم را کنترل کند.

در برخی افراد، تزریق ژل اسید هیالورونیک در زانو ممکن است باعث این وقایع شود:

 

  •     کمک به رشد و حفاظت از غضروف از طریق تحریک افزایش رشد سلول های تولید کننده غضروفی که به نام کندروسیت ها موسومند. این تزریق ها همچنین از کنروسسیت های موجود محافظت می کند و در نتیجه باعث افزایش تولید کلی غضروف می شود
  •     تقویت غضروف موجود با تولید پروتئین ها (پروتئوگلیکان ها) و کربوهیدرات های (گلیکوز آمینو گلیکان ها) مهم .
  •     تقویت استخوان موجود با تغییر تراکم و ضخامت استخوان زیر غضروف زانو (استخوان بلافاصله زیر غضروف قرار گرفته). تغییرات در ساختار استخوانی ممکن است موجب شود زمانی که زانو زیر فشار وزن است از استرس فیزیکی بر غضروف کاسته شود.
  •     تحریک بدن برای تولید اسید هیالورونیک، که به نوبه خود، مقدار اسید هیالورونیک در زانو را حفظ کرده و موجب اثرات طولانی مدت می شود.

 

این اثرات ممکن است به جلوگیری از پیشرفت آرتروز (استئوآرتریت) کمک کند.

 

تزریق  اسید هیالورونیک: نام های تجاری مورد تایید

 

اداره غذا و داروی آمریکا (FDA) استفاده از تزریق اسید هیالورونیک برای آرتروز (استئوآرتریت) زانو را تایید کرده است. FDA همچنین توضیح می دهد که این تزریقات باید بعد از آزمایش درمان های دیگر مانند فیزیوتراپی و مصرف داروهای کاهش دهنده درد، و البته در صورت عدم موفقیت آنها مورد استفاده قرار گیرد. استفاده مورد تایید قرار نگرفته ای از تزریق اسید هیالورونیک ممکن است توسط برخی پزشکان در درمان آرتروز (استئوآرتریت) مفصل مچ پا، شانه و انگشت شست پیشنهاد شود.

 

بسته به برند دارویی آمپول ژل اسید هیالورونیک تعداد جلسات تزریق برای آرتروز (استئوآرتریت) زانو متفاوت است: (Synvisc One) یک تزریق ، (Euflexxa، Synvisc) سه تزریق ، (Orthovisc) چهار تزریق و (Hyalgan) پنج تزریق. برای برند های که به بیش از یک جلسه تزریق نیاز دارند، جلسات تزریق هر هفته یکبار (برای 3 تا 5 هفته) انجام می گردد.

 

 

روش کار و خطرات

روش تزریق برای وارد کردن اسید هیالورونیک در زانو با تزریق  intra-articular (داخل مفصلی) شناخته می شود. اصطلاح تزریق intra-articular (داخل مفصلی) به تزریق مستقیم به داخل کپسول مفصلی اشاره دارد.

 

این روش معمولا توسط پزشک و در مطب انجام می شود. انجام کار تزریق فقط چند دقیقه طول می کشد و معمولا هیچ آمادگی قبلی را نیاز ندارد. با این حال، توصیه می شود قبل از این درمان، در مورد تاریخچه پزشکی و داروهای در حال مصرف با دکترتان صحبت کنید.

 

گام به گام در تزریق اسید هیالورونیک برای زانو

 

عمل تزریق ژل اسید هیالورونیک شامل مراحل زیر است:

  •     بیمار با زانوی راست در وضعیت خوابیده به پشت یا با زانوی خم در وضعیت نشسته قرار می گیرد (بسته به ترجیح پزشک در ورود راحتتر سوزن به درون کپسول مفصلی)
  •     زانو با یک ضد عفونی کننده مانند الکل یا بتادین از تمیز می شود.
  •     از بیمار خواسته می شود که عضلات پایش را شل کند. این کار موفقیت تزریق را تسهیل می کند و همچنین ممکن است باعث شود تزریق درد کمتری داشته باشد.
  •     پزشک ممکن است از یک بی حس کننده ی موضعی مانند لیدوکایین برای بی حس کردن موضع استفاده نماید.
  •     اگر زانو به دلیل مایع اضافی متورم شده باشد، ممکن است پزشک این مایع را با یک سوزن و سرنگ تخلیه نماید.

 

  •     این تزریق فقط در صورتی موثر خواهد بود که اسید هیالورونیک به طور مستقیم به داخل مفصل زانو وارد شود (نه بافت های اطراف آن). برای دقت بیشتر، بعضی پزشکان ترجیح می دهند هنگام تزریق، از سونوگرافی استفاده کنند. در این موارد مقداری ژل بر روی پوست در نزدیکی محل تزریق استعمال می شود و یک تکنسین به آرامی یک دستگاه سونوگرافی را با دست بر روی پوست پوشیده از ژل فشار می دهد. یک تصویر از فضای مفصلی بر روی صفحه نمایش کامپیوتر نمایش داده می شود تا پزشک آن را ببیند.
  •     با استفاده از یک سرنگ یکبار مصرف استریل، پزشک ژل اسید هیالورونیک را در یک طرف زانو تزریق می کند.
  •     منطقه تزریق تمیز و بانداژ می شود.
  •     به بیمار گفته می شود که چندین بار زانو را خم و راست کتد تا به پخش شدن مواد در تمامی مفصل زانو کمک گردد.

این روش تزریق نیاز به پزشک آموزش دیده و متبحر دارد تا بتواند اسید هیالورونیک را به داخل کپسول مفصلی زانو وارد نماید. در غیر این صورت اگر مواد در هر قسمت دیگری از زانو تزریق شود، اثربخشی و ایمنی این روش ممکن است کاهش یابد.

 

پس از تزریق اسید هیالورونیک

 

پزشکان پس از تزریق ژل زانو، یک دوره 12 تا 24 ساعته استراحت را توصیه می کنند. استراحت بعد از تزریق کمک می کند تا درد پس از تزریق کمتر گردد و نیز احتمال نشت اسید هیالورونیک کاهش یابد.

 

در طی این دوره استراحت، بیماران ممکن است فعالیت های ساده و کم فشار مانند پیاده روی کوتاه مدت و آرام را انجام دهند. دویدن، حمل بارهای سنگین و انجام سایر فعالیت های پرفشار به طور کلی در طول این دوره منع می شود. اثرات اثرات تسکین درد در این روش معمولا در حدود هفته چهارم پس از تزریق ظاهر می شود.

 

فیزیوتراپی

معمولا در ادامه درمان یک برنامه پیگیری شامل درمان های فیزیکی و ورزش های خانگی زانو توصیه می شود. این تمرینات باعث افزایش و حفظ قدرت عضلات اطراف مفصل زانو می شود.

 

درمان فیزیکی و تمرینات همچنین می تواند علائم آرتروز (استئوآرتریت) زانو را کاهش دهد و دژنراسیون (تخریب و تحلیل) مفصلی را کاهش دهد. بیماران مبتلا به درد شدید ممکن است به آب درمانی که فرم ملایم و موثری از تقویت مفصل است، توصیه شوند.

مکمل های كوركومين

علاوه بر درمان فیزیکی، یک مکمل خوراکی، مانند کورکومین (یک ماده شیمیایی طبیعی مشتق از زردچوبه) ممکن است تجویز شود. شواهدی وجود دارد که مصرف مکمل های کورکومین ممکن است نتیجه درمان تزریق اسید هیالورونیک برای آرتروز زانو را بهتر نماید.

 

عوارض جانبی تو خطرا تزریق اسید هیالورونیک برای آرتروز (استئوآرتریت) زانو

 

تزریق اسید هیالورونیک برای زانو معمولا یک روش ایمن محسوب می شود، اما مانند هر روش دیگر پزشکی، ممکن است برخی عوارض جانبی و خطرات را به همراه داشته باشد.

شایعترین عوارض جانبی این روش شامل تورم و درد خفیف در محل تزریق است.

خطرات اگر چه نادرند، ممکن است شامل واکنش های آرتریتی (التهاب مفصلی) شبه عفونی باشد. آرتریتی شبه عفونی یک واکنش التهابی شدید در محل تزریق است. اگر این واکنش رخ دهد، معمولا در طی سه روز اول تزریق دیده می شود و با داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) یا استروئیدها (کورتون) درمان می شود.

 

سایر خطرات نادر شامل عفونت، واکنش های آلرژیک یا بورسیت (التهاب بورس مفصل) است. اگر اینچنین علائم یا نشانه هایی نشانه هایی رخ دهد توصیه می شود بلافاصله به پزشک مراجعه شود.

 


  • 0

پی آر پی PRP برای آرتروز زانو

بررسی اجمالی

درد زانو به علت آرتروز یافته بسیار شایعی در کلینیک های ارتوپدی است. بسیاری از بیماران با استراحت و یا مصرف داروهای ضد التهاب از این درد رهایی می یابند. گاهی اوقات یک تزریق کورتون می تواند در تسکین درد کمک کند، اما این داروها برای همه بی خطر نیستند و دارای عوارض جانبی بالقوه ای می باشند. اگر این نوع درمان های محافظه کارانه جواب نمی دهند و درد شما همچنان ادامه دارد، درمان با پی آر پی PRP (درمان با پلاسمای غنی از پلاکت) ممکن است گزینه درمانی موثر برای شما باشد.

 

روش های سنتی کنترل درد زانو ناشی از آرتروز (استئوآرتریت) شامل ضد التهاب ها، فیزیوتراپی، تزریق کورتون و جراحی هستند. در دهه گذشته، محققان بررسی کرده اند که آیا تزریق پلاسمای غنی از پلاکت ( پی آر پی ) می تواند برای درمان آرتروز زانو استفاده شود.

 

از دیدگاه تاریخی، پی آر پی PRP به طور گسترده ای در دندانپزشکی با موفقیت مورد استفاده قرار گرفته است. با این حال ، استفاده از آن امروز به میزان زیادی در پزشکی ورزشی و شرایط مختلف ارتوپدی افزایش یافته است. برخی از مطالعات انجام شده، کارآیی پی آر پی PRP در تسکین درد مفصل زانوی دچار التهاب را به اثبات رسانده است. در حال حاضر مطالعات زیادی در حال انجام است که در آن تعداد زیادی از بیماران مبتلا به آرتروز زانو وجود دارند، اما پزشکان در حال حاضر همزمان درمان بیماران مبتلا را با روش PRP برای تسکین درد ناشی از آرتروز زانو انجام می دهند.

پی آر پی PRP، دارای فاکتورهای رشدی به فرم پروتئین است که در روند طبیعی التیام ایفای نقش می کنند. بنابراین تزریق فاکتورهای رشد تغلیظ شده به محل آسیب می تواند منجر به رشد سلول های جدید و بهبود زخم شود.

 

عوامل رشد در پلاکت های خون شما یافت می شوند. بر اساس تئوری، پی آر پی عوامل رشد موجود در خون را به منطقه آسیب دیده تزریق می کند تا باعث ایجاد بافت های جدید شود. تصور می شود که با این کار التهاب در بافت کاهش یابد. هنگامی که عوامل رشد پلاکتی با سلول های آن موضع ارتباط برقرار می کنند، به سلول ها این پیغام را می دهند که تقسیم سلولی و مهاجرت را آغاز کنند.  این باعث تشکیل بافت می شود.

پی آر پی  چقدر موثر است؟

یک متا آنالیز از سال 2017، 14 آزمایش تصادفی کنترل شده را در مجموع 1423 شرکتکننده بررسی کرد. این یافته نشان داد که پی آر پی در درمان درد ناشی از آرتروز(OA)زانو موثر است. محققان خاطر نشان کردند که تزریق پی آر پی  در مقایسه با پلاسبو ( دارونما ) باعث کاهش نمره درد در پیگیری های 3، 6 و 12 ماهه گشته است. در مقایسه با کنترل، پی آر پی  به طور قابل توجهی بهبود عملکرد فیزیکی در این پیگیری ها را افزایش داده است. این مطالعه افزایش قابل توجهی در عوارض ناخواسته پس از تزریق را نشان نمی دهد.

کاندیداهای خوب برای این درمان چه کسانی هستند؟

اگر شما نتوانید علائم آرتروز زانو را از طریق روش های معمولی مانند ضد التهاب ها، تزریق کورتون و فیزیوتراپی کنترل کنید، ممکن است یک نامزد خوب برای انجام پی آر پی  باشید.

چگونه بیمار برای پی آر پی آماده می گردد؟

در مورد مواردی که باید قبل از درمان و بعد از درمان از آنها اجتناب کنید، با پزشک خود مشورت نمایید. دستورالعمل های زیر را دنبال کنید، به احتمال زیاد شما نیاز است:

از هفت روز قبل از پی آر پی از مصرف داروهای ضد التهابی پزهیز نمایدد
یک ام آر آی زانو داشته باشید تا پزشک بتواند میزان آسیب را تعیین کند
فرد دیگری همراهتان باشد و شما را تا منزل برساند

قبل از انجام مراحل، همچنین باید با شرکت بیمه خود تماس بگیرید تا ببینید آیا آنها هزینه های این روش را پوشش خواهند داد.

این عمل به چه صورت انجام می شود؟

برای انجام این روش در ابتدا دکترتان مقداری خون را از دستتان خواهد کشید. سپس پزشک نمونه خون را به مدت چندین دقیقه در دستگاه سانتریفیوژ قرار می دهد. دستگاه سانتریفوژ خون شما را به اجزاء زیر جدا می کند:

سلول های قرمز خون
گلبول های سفید خون
پلاسما
پلاکتها

پزشکتان از این نمونه خون که سانتریفوژ شده برای استخراج پی آر پی استفاده خواهد کرد. پزشک زانو را بی حس کرده و پی آر پی را به داخل منطقه تزریق می کند. پس از آن، قبل از ترخیص شما 15 دقیقه استراحت خواهید نمود.

این روش حدود یک ساعت طول خواهد کشید.

پس از عمل چه اتفاقی می افتد؟

پس از انجام این روش، هر 2 تا 3 ساعت یکبار به مدت 20 دقیقه بر روی زانوی خود یخ بگذارید. این کار را برای مدت سه روز ادامه دهید. اگر درد زیادی داشته باشید، ممکن است لازم باشد داروهای ضد دردی را نیز مصرف کنید ( طبق تجویز پزشکتان ). از شما خواسته خواهد شد که فعالیت بدنی خود را محدود کنید و از فعالیت هایی که وزنتان را روی زانو قرار می دهد اجتناب کنید. پزشکتان در مواردی ممکن است برای کاهش فشار وزن بر زانویتان، استفاده از عصا را برایتان تجویز کند.

6 تا 8 هفته پس از انجام عمل برای ارزیابی اثربخشی از طریق پزشکتان پیگیری نمایید. این مشاوره همچنین در مورد مراحل بعدی درمان خواهد بود.

آیا خطراتی وجود دارد؟

پی آر پی از خون خود فرد استفاده می کند، بنابراین خطر ایجاد عوارض کم است. با این حال، برخی از خطرات نادر شامل موارد زیرند:

عفونت موضعی
درد موقت در محل تزریق
تورم موقت در زانو

از پزشک خود در مورد علائمی که ممکن است نشانه ی عارضه ای باشد و علائمی که نیاز به خبر کردن پزشک دارد سوال کنید.

گزینه های دیگر درمانی من چیست؟

چند روش دیگر وجود دارد که ارتوپدی ها برای کنترل درد ناشی از استئوآرتریت ( آرتروز زانو ) آنها را توصیه می کنند. اکثر این روش ها می تواند در همراهی با پی آر پی  مورد استفاده قرار گیرد.

کاهش درد  در آرتروز

از یخ و حرارت بر روی زانو استفاده کنید
برای ایجاد یک برنامه ورزش خانگی با یک فیزیوتراپیست تعامل کنید. برنامه ورزش خانگی توصیه شده ی خود را دنبال کنید.
می توانید از داروهای ضد التهاب بدون نسخه ای مانند ایبوپروفن (ادویل) و داروهای تسکین دهنده درد مانند استامینوفن (تیلنول) را مصرف کنید.
استفاده از وسایل پزشکی مانند عصا، بریس، و کفش های ضربه گیر را در نظر داشته باشید.
از پماد های تجویز شده توسط پزشکتان استفاده کنید.
با پزشک خود در مورد تزریق کورتیکواستروئید (کورتون) یا تزریق ژل هیالورونیک مشورت کنید.
در موارد شدید و یا مواردی که حداقل بهبود علائم دارند، جراحی را در نظر داشته باشید.

چشم انداز پی آر پی چگونه است؟

پی آر پی یک روش نسبتا کم درد و کم خطر است که برای تحریک رشد در بافت های آسیب دیده از خون خود فرد استفاده می کند. شواهد اخیر نشان می دهد که پی آر پی  می تواند درمانی مؤثر در مدیریت درد استئوآرتریت (آرتروز) زانو باشد. با این حال، تحقیقات بیشتر برای نشان دادن مزایای دیگر آن ضروری است. شما می توانید پی آر پی را همراه با سایر روش های کنترل درد زانو ناشی از آرتروز استفاده کنید. با این حال، آگاه باشید که شرکت های بیمه از نظر پوشش پی آر پی متفاوت هستند.

 

سوالاتی که شما نیاز دارید از پزشکتان در مورد درمان آرتروز زانو با پی آر پی ( PRP ) بپرسید:

  1. درمان چه مدت طول می کشد؟
  2. آیا من به یک جلسه درمان با پی آر پی نیاز دارم یا بیشتر؟
  3. من ورزشکار هستم و با توجه وضعیتم، نگران مدت از کار افتادگی خود هستم. طول دوره بهبود من چه مدت خواهد بود؟
  4. این روش تا چه حد بی خطر است؟ آیا هیچ گونه عوارض جانبی وجود دارد؟
  5. آیا هیچ گونه عوارضی مرتبط با این درمان وجود دارد؟
  6. آیا این روش توسط FDA مورد تایید قرار گرفته است؟
  7. انجام این روش، چقدر هزینه در بر دارد؟
  8. آیا این روش تحت پوشش بیمه است؟

 

 

درمان با پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) برای آرتریت

 

درمان با پی آر پی PRP که گاهی اوقات تحت عنوان پی آر پی درمانی یا درمان با پلاسمای اتولوگ (ACP) نامیده می شود، به دنبال استفاده از خواص طبیعی ترمیم کنندگی خون برای بازسازی غضروف ها، تاندون ها، رباط ها، عضلات و حتی استخوان ها می باشد.

اگر چه پی آر پی PRP روشی استاندارد در نظر گرفته نمی شود، به تعداد افرادی که برای درمان لیست بلند بالایی از مشکلات ارتوپدی، از جمله استئوآرتریت به آن روی می آورند روز به روز افزوده می گردد. پی آر پی PRP اغلب برای درمان آرتروز (استئوآرتریت) زانو استفاده می شود، اما می تواند برای سایر مفاصل نیز استفاده گردد.

این مقاله به تشریح این موارد می پردازد: از نظر متخصصان پی آر پی PRP چگونه کار می کند، چه افرادی می توانند برای آرتروز خود پی آر پی PRP را در نظر داشته باشند، نحوه انتخاب پزشک و روش تزریق. همچنین مشخص می کنیم که آیا پی آر پی PRP درمانی مؤثر برای آرتروز (استئوآرتریت) است یا خیر.

برای درمان آرتروز (استئوآرتریت) با پی آر پی PRP ، پزشک پی آر پی PRP را مستقیما به داخل مفصل مبتلا تزریق می کند. اهداف این کار عبارتند است :

 

    کاهش درد

    بهبود عملکرد مفصل

    احتمالا آهسته کردن، توقف و یا حتی ترمیم آسیب به غضروف

 

پی آر پی PRP یا پلاسمای غنی از پلاکت از یک نمونه خون خود بیمار تهیه می گردد. تزریقات درمانی (پی آر پی) در واقع پلاسمایی با غلظت بالاتری از پلاکت ها نسبت به خون طبیعی می باشد.

 

    پلاسما چیست؟ پلاسما به جزء مایع خون اشاره دارد؛ این محیطی برای گلبولهای قرمز و سفید و سایر مواد موجود در جریان خون است. پلاسما عمدتا آب است و البته دارای پروتئین ها، مواد مغذی، گلوکز و آنتی بادی ها و مواد دیگری می باشد.

 

    پلاکتها چه هستند؟ به مانند گلبولهای قرمز و سفید، پلاکتها جزئی طبیعی از خون هستند. پلاکتها خود به تنهایی هیچ خواص ترمیمی یا درمانی ندارند؛ بلکه آنها موادی به نام فاکتور رشد و پروتئین هایی دیگر را ترشح می کنند که تقسیم سلولی را تنظیم ، بازسازی بافتی را تحریک و ترمیم را تسریع می کند. پلاکت ها همچنین به لخته شدن خون کمک می کنند؛ در نتیجه فردی با پلاکت های معیوب یا پلاکت های کم، پس از آسیب و برش پوست بیش از حد از خونریزی می کند.

 

هیچ تعریف پزشكی کاملا پذیرفته شده ای برای “پلاسما غنی از پلاكت” وجود ندارد، بنابراین تزریق پی آر پی PRP كه یک بیمار دریافت می كند می تواند بسیار متفاوت از دیگر بیماران باشد. این تفاوت ها به دلایل بسیاری رخ می دهد، از جمله:

 

    خصوصیات بیمار. ترکیب خون (مثلا تعداد پلاکتها) می تواند از بیمار به بیماری دیگر متفاوت باشد.

    پردازش و فرایند کار بر روی خون. چگونگی پردازش نمونه خون بیمار (از جمله سانتریفیوژ و فیلتر کردن) بر غلظت پلاکت ها و سلول های سفید خون در تزریق پی آر پی PRP تأثیر می گذارد.

    افزودنی ها. پزشکان ممکن است پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) را با موادی دیگر که به نظرشان خصوصیات ترمیمی پی آر پی PRP را بهبود می بخشد، تقویت کنند.

 

اینکه نحوه تولید و ترکیب پی آر پی PRP بر اثربخشی درمان چگونه و تا چه حد تأثیر می گذارد به درستی شناخته نشده است. تا زمانی که تحقیقات بیشتر انجام شود، بیمارانی که درمان پی آر پی PRP را در نظر دارند، خود باید وقتی را برای یادگیری این موضوع اختصاص دهند که در مورد پی آر پی PRP چه مطالبی شناخته شده است.

 

پی آر پی PRP یا پلاکت درمانی چه کار می کند؟

 

متخصصان دقیقا نمی دانند درمان با روش پی آر پی PRP چگونه علائم برخی از مشکلات ارتوپدی را کاهش می دهد. پزشکانی که از پی آر پی PRP برای درمان آرتروز استفاده می کنند این نظریه را دارند که پلاسمای غنی از پلاکت ممکن است:

 

  •     التهاب را مهار کرده و پیشرفت آرتروز (استئوآرتریت) را کند می کند
  •     تولید غضروف جدید را تحریک می کند
  •     تولید مایع روان کننده طبیعی در مفصل را افزایش داده، در نتیجه اصطکاک را در مفصل دردناک کاهش می دهد
  •     حاوی پروتئین هایی است که گیرنده های درد بیمار را تغییر داده و حس درد را کاهش می دهد

 

پی آر پی PRP ممکن است تمام این کارها را انجام دهد یا اینکه ندهد. پیش از آنکه دانشمندان بتوانند به این دانش برسند، مطالعات بالینی زیاد در مقیاس وسیع، با کیفیت بالای لازم است.

 

آماده سازی و ترکیب پی آر پی PRP

 

کیفیت  محلول های پی آر پی PRP های آماده شده  می تواند متفاوت باشد، زیرا آنها از خون بیماران استخراج می شوند و خون هر بیمار با بیمار دیگر کمی متفاوت است. علاوه بر این پزشکان مختلف روش های مختلفی برای فرمول بندی و آماده سازی محلول های پی آر پی PRP جهت تزریق دارند. از تاریخ نگارش این مقاله، هیچ دستورالعمل استاندارد شده ای برای استفاده از این تزریق برای درمان استئوآرتریت وجود ندارد.

در زیر دانسته های فعلی ما در مورد چگونگی تولید پی آر پی PRP و اجزای فرمول آن آورده شده است.

 

چگونه پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) تولید می گردد؟

 

معمولترین ترین راه برای آماده سازی پی آر پی PRP شامل سانتریفیوژ کردن نمونه خون بیمار می باشد. یک لوله از خون در یک سانتریفیوژ قرار می گیرد تا آن را با سرعتی بالا به چرخش درآورد. چرخش باعث می شود که خون به لایه های زیر جدا شود:

  • گلبول های قرمز خون، که تقریبا 45٪ خون را شامل می شود و به پایین لوله رانده می شود.
  • گلبول های سفید و پلاکت ها یک لایه میانی نازک را تشکیل می دهند که “بافی کوت” نامیده می شود. این کمتر از 1٪ از خون سانتریفیوژ شده را تشکیل می دهد.
  • “پلاسمای فقیر از پلاکت” یا پلاسما با غلظت پلاکتی پایین، همان پلاسمای باقی مانده یالایی است که حدود 55 درصد از نمونه خون سانتریفیوژ شده را تشکیل می دهد.

هنگامی که فرایند سانتریفیوژ کامل شد، پزشک یا دستیار وی لوله را از سانتریفوژ برداشته و محلول پی آر پی PRP را برای تزریق آماده می کند.

سرعت و زمان سانتریفیوژ کردن می تواند متفاوت باشد. تفاوت سرعت و زمان سانتریفوژ کردن بر ترکیب پی آر پی PRP تاثیر می گذارد. هیچ توافقی روشنی در مورد اینکه چه فرایند سانتریفیوژی بهترین نتیجه را برای درمان آرتروز (استئوآرتریت) ایجاد می کند، وجود ندارد.

 

در تزریق پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) چه چیزی وجود دارد؟

 

همه ی تزریقات پی آر پی PRP یکسان نیستند. فرمول دقیق پی آر پی PRP به چندین متغیر شامل غلظت پلاکت ها، غلظت گلبول های سفید و استفاده از افزودنی ها بستگی دارد.

 

    غلظت پلاکتها

    خون طبیعی در هر میکرولیتر خود (μL) 150 تا 450 هزار پلاکت دارد و غلظت پلاکت ها در پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) می تواند بین 2.5 تا 9 برابر متفاوت باشد. میزان غلظت پلاکت های پی آر پی PRP بستگی به خون فرد، میزان حجم خونگیری، فرایند سانتریفیوژ (به عنوان مثال، سرعت چرخش و مدت زمان) و سایر روش های آماده سازی در کلینیک دارد.

 

    با وجودی که منطقی به نظر می رسد پلاسما با بالاترین غلظت پلاکتی ممکن نتایجی بهتر از پلاسمای با غلظت پلاکتی کمتر را ارائه می کند، ولی لزوما این طور نیست. یک مطالعه آزمایشگاهی نشان می دهد که پلاسما با غلظت 6 تا 8 برابر بیشتر از خون طبیعی ایده آل است و غلظت های بالاتر ممکن است در واقع باعث کاهش رشد سلول های جدید شود. در این زمینه، تحقیقات بیشتری لازم است.

 

    شمارش گلبول های سفید

برای مبارزه با عفونت، سیستم ایمنی وابسته به سلول های سفید خون می باشد، اما نقش این سلول ها در درمان پی آر پی PRP  مشخص نیست. بعضی از متخصصان معتقدند که گلبولهای سفید خون شاید به دلیل ایجاد التهاب، بافت نابجا (اسکار) و آسیب رساندن به بافتهای اطراف باعث مهار توانایی بافتها برای ترمیم می شوند. سایر متخصصان معتقدند که اگرچه گلبولهای سفید خون ممکن است در ترمیم بافتی کمکی نکند، اما اثرات منفی هم نداشته و یا حتی ممکن است اثرات مفیدی هم داشته باشند.

همانند غلظت پلاکت ها، غلظت گلبول های سفید هم بسته به خون فرد و نیز روش های آماده سازی در مرکز درمانی مربوطه متغیر است.

 

افزودنی ها

بعضی از پزشکان افزودنی هایی را به پی آر پی PRP  (پلاسمای غنی از پلاکت) اضافه می کنند. این مواد افزودنی شامل ترومبین و کلرید کلسیم، به صورت مصنوعی پلاکت ها را فعال کرده و روند لخته شدن را تحریک می کنند و می توانند خواص نوسازی بافتی پلاسما را بالا ببرند.

تحقیقات بعدی ممکن است مشخص کند که آماده سازی و ترکیب پی آر پی PRP  (پلاسمای غنی از پلاکت) می تواند  برای چه مشکل خاص پزشکی مناسب است. به عنوان مثال، یک “دستور العمل” ممکن است برای درمان آرتروز (استئوآرتریت) مناسب باشد، در حالی که یکی دیگر برای درمان تاندونیت مطلوب باشد.

 

تا زمانی که دستورالعمل ها استاندارد نشوند، تفاوت ها در آماده سازی پی آر پی PRP بسته به هر پزشک متفاوت است.

 

طبقه بندی فرمول های پی آر پی PRP

 

از آنجا که تهیه و ترکیب محلول های تزریقی پی آر پی PRP بسیار متغیر است، ارزیابی میزان اثربخشی پی آر پی PRP مشکل است. به همین دلیل برخی دانشمندان خواستار یک سیستم طبقه بندی برای تفکیک فرمولاسیون های مختلف پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) شده اند. چنین سیستمی می تواند به محققان کمک کند که آیا این تفاوت ها اهمیت دارد یا خیر، و در صورت لزوم، چه روش تهیه و فرموله کردن پی آر پی PRP بهترین کارایی را دارد.

 

 

اثربخشی پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت)

 

پی آر پی PRP در جراحی برای تسریع بازسازی سلولی از سال 1987 مورد استفاده قرار گرفته است و شواهد روزافزون نشان می دهد که درمانی مناسب برای تاندینوز (تاندونیت) می باشد . ولی تا همین اواخر، متخصصان در اثر بخشی درمان پی آر پی یا پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) برای آرتروز (استئوآرتریت) بحث داشته و اتفاق نظر نداشتند.

 

تقریبا تمام تحقیقات در مورد استفاده از پی آر پی PRP برای درمان آرتروز (استئوآرتریت) و دیگر مشکلات غضروفی از سال 2000 انجام شده است و اکثریت مقالات پژوهشی در این زمینه از سال 2010 منتشر شده است.

همه مطالعات از استفاده از پی آر پی PRP برای درمان آرتروز (استئوآرتریت) حمایت نمی کنند؛ با این وجود، کارشناسانی که در متن این تحقیقات بوده اند معتقدند که شواهد عمدتا تشویق می کند که مطالعات بیشتری انجام شود.

 

آرتروز (استئوآرتریت) زانو با پی آر پی PRP درمان می شود

 

محققانی که بر روی پی آر پی PRP و آرتروز (استئوآرتریت) مطالعه می کنند اغلب بر روی بیماران مبتلا به آرتروز (استئوآرتریت) زانو کار می کنند؛ آرتروز (استئوآرتریت) وضعیتی  است که متخصصان برآورد می کنند تقریبا نیمی از همه آمریکایی ها در طول زندگی خود به درجاتی به آن دچار می شوند. دو مطالعه بالینی که پی آر پی PRP را برای درمان آرتریت زانو مورد بررسی قرار داده، در زیر شرح داده شده است.

 

    یک مطالعه که در سال 2013 منتشر شد، شامل 78 بیمار مبتلا به آرتروز (استئوآرتریت) در هر دو زانو (156 زانو) بود. هر زانو یک مورد از 3 درمان را دریافت کرد: 1 تزریق پی آر پی PRP ، 2  تزریق پی آر پی PRP یا 1 تزریق دارونما. محققان نتایج را پس از 6 هفته، 3 ماه و 6 ماه از تزریق زانو مورد بررسی قرار دادند. محققان دریافتند:

  • زانوهایی که با 1 یا 2 تزریق پی آر پی PRP درمان شده بودند کاهش درد و سفتی و بهبود عملکرد زانو را در 6 هفته و 3 ماه نشان دادند.
  • در ماه 6 ، نتایج واضح مثبت کاهش یافت، هرچند درد و عملکرد هنوز نسبت به قبل از درمان پی آر پی PRP بهتر بود.
  • گروهی که تزریق پلاسبو دریافت کردند، افزایش اندکی از درد و سفتی و کاهش عملکرد زانو را نشان دادند.

 

   پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) مورد استفاده در این مطالعه بالینی دارای 3 برابر غلظت پلاکت نسیت به خون طبیعی بود و برای حذف سلول های سفید خون فیلتر شده بود.

 

در مطالعه کوچکتر دوم، بيماراني كه درد خفیف زانو را به طور متوسط ​​14 ماه داشتند، مورد بررسي قرار گرفتند. برای هر زانوي آرتريتي به منظور ارزيابي آسیب مفصلي ام آر آی انجام شد و سپس یک نوبت پی آر پی PRP را دريافت کرد. زانوهای بیماران در هفته 1، ماه های 3، 6 و 1 سال مورد ارزیابی قرار گرفتند. علاوه بر این، برای هر زانو یک سال بعد، ام آر آی دومی هم انجام گردید. محققان به این نتایج رسیدند:

        یک سال پس از تزریق پی آر پی PRP ، اکثر بیماران درد کمتری نسبت به سال قبل داشتند (هرچند درد لزوما ناپدید نشد)

        ام آر آی ها نشان داد که فرآیند تخریبی (دژنراتیو) در اکثر زانو ها پیشرفت نکرد.

 

    با وجودی که به نظر میرسد غضروف زانو در بیماران بازسازی نداشته است، این واقعیت که آرتریت بدتر نشده است، قابل توجه می باشد. شواهد نشان می دهد که به طور متوسط هر سال ​​4 تا 6 درصد غضروف در مفاصل دچار آرتریت، از بین می رود .

 

پی آر پی PRP برای همه کار نمی کند

 

در همه مطالعات بالینی، شواهد کاهش علائم آرتروز (استئوآرتریت) وجود ندارد. در چندین مطالعه بالینی تزریق پی آر پی PRP بهتر از درمان با دارونما نبوده است. حتی در مطالعاتی که شواهدی را ارائه می دهند که پی آر پی PRP موثر بوده است، همه بیماران از آن نفع نبرده اند.

 

طرفداران پی آر پی PRP ادعا می کنند که شکست درمان پی آر پی PRP در درمان علائم در برخی از موارد به علت تفاوت در فرمولاسیون پی آر پی PRP یا مدیریت تزریق است، به بیان دیگر بعضی تفاوت ها در متغیرها مانند روش های آماده سازی پی آر پی PRP ، مقدار پی آر پی PRP تزریق شده و تعداد و فاصله تزریقات، می تواند باعث تاثیر کمتر پی آر پی PRP شود. برخی دیگر هم معتقدند پی آر پی PRP ممکن است درمانی موقتی باشد که فوائد محدودی دارد.

 

ممکن است درمان پی آر پی PRP مانند سایر درمان های آرتروز (استئوآرتریت)، به برخی افراد جواب دهد اما نه برای همه، و یا در بهترین حالت خود، در کنار درمان های دیگر مانند درمان فیزیکی موثر یاشد.

 

منافع و مضرات احتمالی تزریق پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت)

 

تقریبا مانند تمام درمان های پزشکی، مزایایی بالقوه و همچنین اشکالاتی بالقوه و عدم اطمینانی در استفاده از تزریق پی آر پی PRP برای درمان آرتروز (استئوآرتریت) وجود دارد.

 

مزایای درمان با پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت)

دلایل متعددی وجود دارد که بیماران مبتلا به آرتروز (استئوآرتریت) باعث می شود تزریق پی آر پی PRP را در نظر داشته باشند:

 

   – پی آر پی از خون اتولوگ است، بدین معنی که از بدن خود بیمار می آید، بنابراین طبیعی است و تزریق آن خطر بسیار ناچیزی دارد.

   – دیگر درمان های آرتروز (استئوآرتریت) خفیف تا متوسط ​​می تواند غیر قابل اعتماد باشند یا از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد و برخی از آن ها عوارض جانبی یا اشکالاتی داشته باشند:

  •         درمان فیزیکی و / یا کاهش وزن اغلب می تواند علائم را کاهش دهد، اما همیشه از بین نمی روند.
  •         تاثیر تزریق کورتیزون یا کورتون در کاهش درد آرتروز (استئوآرتریت) اثبات شده است، اما تزریقات مکرر در طول زمان می تواند رباط ها و تاندون ها را تضعیف کند و ممکن است بر روی غضروف سالم اثرات مضری داشته باشد.
  •         داروهای ضد التهاب (NSAIDS) مانند آسپرین و ایبوپروفن می توانند درد را کاهش دهند، اما استفاده طولانی مدت از این داروها می تواند مشکلات معده، فشار خون و مشکلات قلبی را تشدید کند.
  •         جراحی های کوچک برای درمان استئوآرتریت، مانند دبریدمان از طریق آرتروسکوپ، نتایج متفاوتی دارند و ممکن است بهتر از پلاسبو باشند.
  •         جراحی های تعویض مفصل، جراحی های بزرگی هستند که نیاز به توانبخشی طولانی مدت دارند و ممکن است مفصل را از تخریب بیشتر محافظت کند.

   – با وجودی که اطلاعات بیشتری مورد نیاز است، ولی به نظر می رسد تحقیقاتی که تا کنون انجام شده امیدوار کننده است.

 

از آنجا که آرتروز (استئوآرتریت) درمان قطعی ندارد و خطرات ناشی از تزریق پی آر پی (پلاسمای غنی از پلاکت) بسیار ناچیز است، برخی پزشکان معتقدند که پی آر پی PRP درمانی ارزشمند است.

 

بیماران باید در نظر داشته باشند که پی آر پی PRP یک درمان قطعی نیست، و این روش می تواند در ترکیب با درمان های غیر جراحی دیگر و تغییر سبک زندگی مانند درمان فیزیکی، کاهش وزن، استفاده از بریس و داروهای ضد التهاب غیر استروییدی (NSAID) موثرتر باشد.

 

اگر چه مطالعات آزمایشگاهی نشان داده است که پی آر پی (پلاسمای غنی از پلاکت) بازسازی سلول ها را تحریک می کند، دانشمندان به طور کامل متوجه نشده اند که چطور یا چرا این اتفاق می افتد. متخصصان همچنان در مورد پی آر پی سوالات زیادی دارند:

  •     اندیکاسیون ها، یعنی چه موقع این درمان باید مورد استفاده قرار گیرد؟ اگر پی آر پی درمانی مؤثر برای آرتروز (استئوآرتریت) باشد، آیا باید در مراحل اولیه آرتروز استفاده شود یا تنها زمانی که تمام گزینه های دیگر موثر نبوده است؟
  •     بهترین غلظت های پلاکت ها و گلبول های سفید کدامند؟
  •     چقدر پی آر پی (پلاسمای غنی از پلاکت) باید تزریق شود؟
  •     آیا افزودنی هایی مانند ترومبین پی آر پی PRP  را موثرتر می کند؟
  • پی آر پی PRP چه موقع و با چه فرکانسی (فاصله جلسات) باید تزریق شود؟ آیا یک نوبت تزریق کافی است؟
  •     بهترین پروتکل توانبخشی پس از تزریق پی آر پی PRP چیست؟

 

    چندین مطالعه بالینی در حال انجام است که نتایج آن به دانش بدست آمده در مورد پی آر پی PRP کمک خواهد کرد. تا زمانی که از این روش شناخت بیشتری به دست بیاید، پزشکان باید بر اساس داده های تحقیقات قبلی، تجربه شخصی و ارتباطات پزشک و بیمار، به این سوالات پاسخ دهند.

 

انتخاب پزشک برای درمان پی آر پی PRP

 

بسیاری از متغیرها در درمان پی آر پی PRP به خود پزشک بستگی دارد، بنابراین انتخاب پزشک می تواند نقش مهمی در درمان پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) داشته باشد.

 

سوالاتی که باید بپرسید

 

هنگام انتخاب پزشک برای درمان پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) ، بیماران ممکن است چنین پرسش هایی داشته باشند:

 

  •     پزشک چگونه مشکل را تشخیص و ارزیابی می کند؟ هنگامی که جراحی یا تزریق برای مفصل مطرح می شود، تشخیص آرتروز (استئوآرتریت) باید با تکنولوژی تصویربرداری، مانند عکس های ساده اشعه ایکس تایید گردد. علاوه بر تشخیص وجود آرتروز، پزشک باید ارزیابی کند که آیا شدت مشکل به حدی است که با پی آر پی PRP درمان شود یا خیر.
  • برای تزریق پی آر پی پزشک چه آموزش هایی را می بیند؟ “انجمن بین المللی پزشکی سلولی” توصیه می کند: پزشکی که درمان را انجام می دهد یا در یک دوره آموزشی رسمی شرکت کرده باشد یا آموزش کاملی را با یک پزشک با تجربه پشت سر گذاشته باشد.
  • آیا پزشک از سونوگرافی، فلوروسکوپی یا توموگرافی کامپیوتری (سی تی اسکن) جهت هدایت تزریق استفاده می کند؟ بیشتر پزشکان با تجربه قادرند بدون نیاز به تصویربرداری، تزریق دقیقی را در مفصل های مورد نظر (مثل زانو) انجام دهند؛ با این حال، در برخی موارد ممکن است از فن آوری های تصویربرداری برای اطمینان از ورود دقیق تزریق به کپسول مفصلی استفاده می شود.
  • تجربه پزشک و میزان موفقیت تزریق پی آر پی PRP در درمان آرتروز (استئوآرتریت) چقدر است؟ تزریق پی آر پی PRP برای درمان تعدادی از مشکلات مفصلی مورد استفاده قرار می گیرد و بیماران دیگر می توانند تأیید کنند که پزشک با پی آر پی PRP به خصوص برای درمان استئوآرتریت آشنایی دارد.

قبل از تزریق پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت)، پزشک همچنین باید این موارد را تشریح کند:

 

  •      خطرات احتمالی
  •      مزایای احتمالی
  •      مراحل انجام روش
  •      پروتکل پیگیری که شامل حداقل یک جلسه پیگیری می شود
  •      هزینه عمل

 

پزشک همچنین ممکن است از بیمار درخواست امضاء یک فرم رضایت آگاهانه را داشته باشد که بیمار تایید می کند، درمان پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) یک روش انتخابی ست و احتمال ضعیفی از خطرات و عوارض جانبی را دارد.

هزینه

تزریق داخل مفصلی پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) برای درمان آرتروز (استئوآرتریت) در اکثر شرکت های بیمه به عنوان روشی “تجربی” در نظر گرفته می شود، با این وجود اخیرا بسیاری از شرکت های بیمه روش پی آر پی PRP را تحت پوشش قرار می هند. یک جلسه درمان برای یک مفصل در امریکا می تواند از 400 تا 2000 و در ایران معادل 60 تا 200 دلار هزینه داشته باشد (اگر بیش از یک مفصل درمان شود، هزینه افزایش می یابد اما معمولا دو برابر نمی شود).

 

چه کسی نامزد درمان پی آر پی PRP (پلاسما غنی از پلاکت) است؟

 

دانشمندان هنوز در حال بررسی این موضوع هستند که کدام بیماران آرتریتی واجد شرایط تزریق پی آر پی PRP هستند. با وجودی که نمی توان نتیجه گیری قطعی کرد، ولی تحقیقات نشان می دهد تزریق پی آر پی PRP برای بیماران جوانتر در مراحل اولیه بیماری مناسب است.

این بیماران ممکن است قبلا درمان هایی مانند استراحت و فیزیوتراپی را امتحان کرده باشند اما هنوز در مورد عمل تعویض مفصل یا سایر جراحی ها فکر نمی کنند.

 

مواردی که تزریق پی آر پی PRP برای آرتروز (استئوآرتریت) پیشنهاد می گردد

 

با وجودی که هیچ لیست پذیرفته شده ی جهانی از معیارهایی برای توصیف افرادی که واجد شرایط تزریق پی آر پی اند، وجود ندارد، سازمان های حرفه ای مانند آکادمی جراحان ارتوپدی آمریکا و انجمن بین المللی پزشکی سلولی دستورالعمل هایی را پیشنهاد کرده اند که بسیاری از آنها در زیر آمده است:

 

  •     درد آرتروز (استئوآرتریت) بر فعالیت های روزمره تاثیر می گذارد
  •     درمان های محافظه کارانه دیگر از بین رفته یا شکست خورده اند:
  •         درمان فیزیکی برای تقویت عضلات مفصل کمکی نکرده است
  •         بیمار به داروهای ضد التهاب (NSAIDs) مانند ایبوپروفن حساس است و یا ضد التهاب های مورد نظر باعث کاهش درد به میزان کافی نمی شود
  •         کشیدن مایع مفصل مناسب نیست و یا باعث کاهش درد به میزان کافی نمی شود
  •         تزریق استروئید (کورتون) جواب نمی دهد یا بیمار نمی خواهد از تزریق استروئید (کورتون) استفاده کند

 

تزریق پی آر پی PRP (پلاسما غنی از پلاکت) برای موارد شدید آرتروز (استئوآرتریت) توصیه نمی شود.

 

تزریق پی آر پی PRP (پلاسما غنی از پلاکت) ممکن است برای این بیماران مبتلا به آرتروز (استئوآرتریت) مناسب نباشد:

 

  •      یک مشکل پزشکی دارند که با انجام تزریقات بدتر می شود، مانند عفونت فعال، بیماری متاستاتیک (سرطان گسترش یافته) یا بیماری های خاص پوستی
  •      بیمار اختلالات خونی و خونریزی دهنده دارد
  •      تحت درمان با داروهای ضد انعقاد است (و نمی توانند موقتا درمان را متوقف کنند)
  •      بیمار کم خونی دارد
  •      بیمار باردار است

 

علاوه بر این، بیمارانی که به محصولات گاوی حساسیت دارند باید به پزشک خود اطلاع دهند. این بیماران اگر پلاسمای غنی از پلاکت به همراه افزودنی ترومبین گاوی (که از گاو گرفته شده) را دریافت کنند، ممکن است دچار واکنش حساسیتی (آلرژیک) شوند. اخیرا ترومبین مورد نیاز، همزمان با آماده سازی پی آر پی از خون خود فرد گرفته شده و احتمال این خطر حذف می گردد.

 

روش تزریق پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت)

 

تزریق پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) روشی سرپایی است. از آنجا که خون بیمار باید کشیده شود و برای تزریق آماده گردد، این روش معمولا ممکن است 45 تا 90 دقیقه طول بکشد.

 

اینکه بیمار یک تزریق را در یک جلسه یا یک سری تزریقات را در طول هفته ها یا ماهها داشته باشد، به وضعیت بیمار و تصمیم پزشک بستگی دارد. اگر یک سری از تزریق ها برنامه ریزی شده باشد، پزشک ممکن است یک خونگیری را در اولین جلسه انجام دهد و پی آر پی PRP تازه را همان جلسه تزریق نماید و باقی مانده پی آر پی PRP را منجمد نماید و در صورت نیاز به تزریقات بعدی از آن استفاده نماید. با این حال، بعضی از متخصصان معتقدند انجماد و آب شدن پی آر پی PRP بر مفید بودن آن تاثیرات منفی می گذارد و ترجیح می دهند برای هر جلسه تزریق پی آر پی PRP خونگیری جداگانه انجام دهند.

در تزریق پی آر پی PRP احتیاط لازم است

 

تزریق باید توسط یک پزشک باتجربه انجام گردد. استفاده از تکنولوژی تصویربرداری (به عنوان مثال هدایت سونوگرافی) تزریق دقیق را تضمین می کند.

دقت مهم است، زیرا مانند تزریق روان کننده ها، پی آر پی PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) باید مستقیما به داخل کپسول مفصلی تزریق شود.

 

احتياطات قبل از تزريق

 

آکادمی آمریکایی جراحان ارتوپدی توصیه می کند که بیماران به دستورالعمل های پیش تزریق زیر توجه کنند:

 

  •      از 2 تا 3 هفته قبل از عمل از داروهای کورتیکواستروییدی (کورتون) اجتناب کنید
  •      از یک هفته قبل از عمل مصرف داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) مانند آسپرین یا ایبوپروفن یا داروهای آرتروز مانند  سلکسیب قطع شود
  •      داروهای ضد انعقاد را از 5 روز قبل از عمل مصرف نکنید
  •      در روز قبل از عمل مقدار زیادی مایعات بنوشید
  •      بعضی از بیماران ممکن است بلافاصله قبل از عمل نیاز به داروهای ضد اضطراب داشته باشند

 

گرچه آکادمی پزشکان ارتوپدی آمریکایی این دستورالعمل های پیش از تزریق را منتشر کرده است، این سازمان برای درمان پی آر پی برای آرتروز  موضعی موافق و یا مخالف اعلام نکرده است.

 

تزریق پی آر پی PRP، قدم به قدم

 

این روشی سرپایی و مطبی ست که شامل خونگیری، آماده سازی پی آر پی PRP و تزریق می باشد:

 

  •     خون از یک ورید در بازوی بیمار به داخل ظرفی (معمولا 15 تا 50 میلی لیتر مورد نیاز است) کشیده می شود.
  •     خون با استفاده از یک دستگاه سانتریفوژ فراوری می شود.
  •     پزشک یا دستیارش پی آر پی  (پلاسمای غنی از پلاکت) سانتریفیوژ شده را برای تزریق آماده می کند.
  •     سطح مفصل مبتلا با ضد عفونی کننده ای مانند الکل یا بتادین تمیز می شود.
  •     در صورت استفاده از اولتراسوند (سونوگرافی)، یک ژل مخصوص بر روی پوست نزدیک محل تزریق استعمال خواهد شد. پروب اولتراسوند بر روی پوست پوشیده از ژل فشرده می شود. یک تصویر زنده از مفصل، روی صفحه نمایش داده می شود تا پزشک ببیند.
  •     از بیمار خواسته می شود که آرام باشد، این تزریق را تسهیل می کند و همچنین باعث می شود که تزریق کمتر دردناک باشد.
  •     با استفاده از یک سرنگ و سوزن، مقدار کمی (اغلب فقط 3 تا 6 میلی لیتر) پی آر پی (پلاسمای غنی از پلاکت
    ) به کپسول مفصلی تزریق می شود.
  •     منطقه تزریق پاکسازی و بانداژ می گردد.

 

پی آر پی (پلاسمای غنی از پلاکت) معمولا یک سری از پاسخ های بیولوژیکی را تحریک می کند و محل تزریق ممکن است حدود 3 روز متورم و دردناک باشد.

 

پس از PRP تزریق: مراقبت و پیگیری فوری

 

به بیماران توصیه می شود تا چند روز فعالیت را کم نمایند و از فشار آوردن بر مفصل آسیب دیده اجتناب کنند.

 

پزشک ممکن است به بیمار توصیه و یا پیشنهاد کند:

 

  •     داروهای ضد التهابی مصرف نشود؛ داروهایی دیگر ممکن است توسط دکتر تجویز شود
  •     برای محافظت و بی حرکت کردن مفصل مبتلا از یک بریس استفاده شود؛ به بیماری که تزریق را در مچ پا، زانو یا مفصل ران دریافت کرده ممکن است توصیه شود که از عصا استفاده کند
  •     چند بار در روز و هر بار برای 10 تا 20 دقیقه از کپرس سرد استفاده کنید تا به کاهش درد و تورم پس از تزریق کمک کنید

 

بیمارانی که دارای شغل با فعالیت فیزیکی نیستند معمولا می توانند روز بعد به کار باز می گردند. معمولا چند روز پس از تزریق بیماران وقتی که تورم و درد کاهش یافت، می توانند فعالیت های طبیعی خود را از سر بگیرند. بیماران نباید  مصرف داروهای ضد التهاب تا قبل از تایید توسط پزشک شروع کنند.

درمان فیزیکی

اگر تزریق (ها) در کاهش درد بیمار موفق عمل کند، به احتمال زیاد برای بیمار فیزیوتراپی تجویز می شود. انجام تمرینات ساده برای افزایش و حفظ قدرت عضلات اطراف مفصل آسیب دیده باعث کاهش علائم آرتروز (استئوآرتریت) می شود و می تواند باعث کاهش سرعت و یا متوقف ساختن دژنراسیون (تخریب و تحلبل رفتن) مفصلی شود.

 


  • 0

همه چیز درباره لیفت با نخ

تغییرات وابسته به سن در اسکلت صورت، عضلات، بافت همبند، چربی و پوست به طور کامل شناخته شده است. افزایش شلی در بافت های نرم منجر به ابروی افتاده، افتادگی ناحیه آرواره، افزایش خط خنده و مسطح شدن گونه ها می گردد. علاوه بر این، ظاهر با طراوت پوست با ایجاد تیرگی و لکه ها و چروکیده شدن آن بیشتر به خطر می افتد.
روش های متنوعی برای جوانسازی صورت در دسترس می باشد. شایعترین گزینه هایی غیر جراحی زیبایی که بیشتر مورد استفاده قرار می گیرند شامل سم بوتولینوم (بوتاکس)، پرکننده های پوستی (ژل ها) و روش های لایه برداری شمیایی و اخیرا لیفت با نخ می باشد. به دلیل دوران نقاهت کمتر، عوارض کمتر و عدم تغییر در فرم کلی صورت، روش های غیر جراحی جوانسازی صورت هم از طرف بیماران و هم از طرف پزشکان در سال های اخیر بیشتر مورد توجه و اقبال قرار گرفته است.

تاریخچه نخ

در طی چند سال گذشته در ایران علاقه مجددی برای استفاده از لیفت با نخ ایجاد گشته است، شاید به این دلیل که پزشکان و بیماران به دنبال راه های جایگزینی برای جوانسازی صورت برای کسانی بوده اند که مایل به تزریق نیستند و یا اینکه آنها مایل به استفاده از روش های لیفت با کمترین دوره نقاهت و بازگشت به فعالیت های عادی بوده اند. با توجه به زمان بهبودی طولانی و هزینه های مرتبط با جراحی کشیدن صورت به روش جراحی، لیفت با نخ به عنوان جایگزینی برای روش های تهاجمی تر مانند جراحی لیفت صورت مطرح گشته است. در اواخر دهه 1990 جراحی روسی به نام آقای مارلن سولامانیدزه استفاده از نخ های بخیه خاردار برای لیفت بافت های افتاده صورت را معرفی نمود. انواع مختلفی از این نخ های بخیه ضد افتادگی (APTOS) استفاده گردید، که شامل قرار دادن نخ های خاردار در امتداد یک مسیر از قبل مشخص شده بود، سپس نخ ها برای لیفت  کردن پوست ، کشیده می شد، روشی امن که محل ورود نخ ها هم زیاد واضح نبود. این نوع از نخ ها غیر قابل جذب بودند و برای کار گذاری آنها نیاز به یک جراحی کوچک بود.
به دلیل  نیاز به این جراحی کوچک و ایجاد برخی عوارض در معدودی از بیماران، برخی از پزشکان زیبایی نظر مثبتی نسبت به این روش نشان ندادند، با این وجود روش لیفت با نخ های خادار آپتوس (روسی) و  پس از آن سیلوئت (امریکایی) به طور محدود مورد استفاده قرار می گرفت.

در سال های اخیر کشور کره نخ های پلی دی اکسان جذبی در انواع مونو، اسکرو، تورنادو و خاردار را به دنیا معرفی و وارد بازار نمود. در روش لیفت با نخ کره ای نیازی به جراحی جهت نسب کردن نخ ها نمی باشد. با توجه به سازگاری بسیار بالای این نخ ها با بدن و عدم نیاز به برش های جراحی، شاهد کمترین میزان دوران نقاهت و استراحت خواهیم بود.

نگاهی به موارد استفاده

شاید بهتر باشد لیفت با نخ را به عنوان یک روش ابتدایی که به خوبی می توان آن را در ترکیب با دیگر روش های غیر جراحی به کار برد، به جای یک جایگزین برای جراحی در نظر بگیریم. لیفت با نخ همچنین می تواند به عنوان روشی با اثر خوب پس از عمل جراحی در بیماری که تحت عمل جراحی کشیدن صورت قرار گرفته و می خواهد مجددا پوست خود را لیفت کند اما برای برای یک عمل جراحی دوم آمادگی ندارد، استفاده گردد. تشخیص ابتدایی برای مشخص نمودن اینکه برای انجام عمل نیاز به نخ های جوان ساز پوست یا نخ های لیفت کننده پوست داریم مهم است. هر دوی این نخ ها در پوست آزادند و نقطه اتصال و لنگری ندارند. نخ هایی که برای جوان سازی پوست و بهبود کلی در بافت و قوام پوست استفاده می شود، نخ های تک رشته ای یا مونو فیلامان هستند که با یک آرایش  شبکه ای در لایه درم پوست قرار داده شده می شوند. بسته به نیاز معمولا در حدود 10-120 نخ در یک جلسه در پوست قرار داده می شود. این نخ های راست و صاف بر روی یک سوزن سایز 25 تا 31 نصب شده اند، به حالت توری و با آرایش V مانند در پوست قرار داده می شوند. این  نخ ها عمدتا از جنس پلی دی اکسان یا PDO هستند. اگر بافت شناسی انجام شود، یک واکنش جسم خارجی را می توان از لایه درم میانی تا لایه زیر جلدی و فیبروز و لنفوسیت های خوشه ای مشاهده نمود. پس از نصب نخ های تک رشته ای یک لیف کم اما آنی قابل رویت است. نخ های لیفت کننده می توانند خاردار یا دندانه دار باشند که پوست را به صورت مکانیکال لیفت می کنند. بسته به مشکلی که تحت درمان قرار می گیرد، به طور معمول تعداد 1 تا 5 نخ خاردار در هر طرف صورت مورد استفاده قرار می گیرد. بدیهی است، نوع نخ مورد استفاده مهم است – هدف درمان را مشخص کنید؛ لیفت صورت مورد نیاز است و یا جوان سازی آن؟

درمان های ترکیبی

برای حصول بهترین نتایج، تمام انواع نخ ها را می توان با هم و یا در همراهی با سایر روش های درمانی مورد استفاده قرار داد. در واقع، با استفاده از نخ های خاردار در ترکیب با پرکننده های پوستی، از لحاظ لیفت و داشتن حجم مناسب نتایج مناسب تری حاصل خواهد شد. استفاده از نخ ها  در همراهی با RF یا میکرونیدلینگ هم برای بهبود وضعیت سطحی و سفت کردن پوست مناسب می باشد. نخ های مونو برای سفت کردن پوست انتخاب مناسبی می باشند ولی انتخاب نخ های خاردار به هدف دادن حجم ایده مناسبی نمی باشد.

    تشخیص تفاوت بین نخ هایی که برای جوان سازی پوست مورد استفاده قرار می گیرند از نخ هایی که برای لیفت کردن پوست استفاده می شوند مهم است.

نیازهای درمانی

1- گاهی یک بیمار ممکن است درمان با پرکننده های پوستی را نخواهد اما مایل به بهبود در ظاهر پوستش باشد: لیفت با نخ می تواند جایگزینی مناسب برای آن دسته از افرادی باشد که بدون استفاده از پرکننده های پوستی، خواهان این بهبود هستند. نخ های پیچ دار می توانند به عنوان روشی آسان به جای روش های دیگر برای نواحی خط خنده، گونه و خطوط ماریونت (کنار لب) استفاده گردند. نخ های پیچ دار یا اسکرو، نخ هایی تک رشته ای هستند، که در اطراف سوزن مربوطه اش پیچ خورده و شکل فنر را به خود گرفته است. نخ های تک رشته ای یا مونو فیلامان می تواند به عنوان جایگزین پرکننده های پوستی و همچنین هیدراتاسیون (آبرسانی) و تحریک کلاژن سازی استفاده گردد.
2- بیماری که قبلا از پرکننده های پوستی برای لیفت کردن پوست استفاده کرده و مایل به لیفت بیشتری می باشد: میزان لیفتی که از پر کننده های پوستی به تنهایی حاصل می شود محدودیت دارد، زیرا آنها تنها قادر به اضافه کردن حجم هستند و لیفت حاصل از آنها یک اثر ثانویه حاصل از توزیع مجدد حجم در صورت می باشد. برای آن دسته از بیماران که برای تقویت صورت از تکنیک “لیفت 8 نقطه ای” یا ” روش برج ” استفاده گردیده است ( روش هایی که پرکننده ها را در نقاط خاصی به طور متمرکز وارد می کنند )، نخ های دندانه دار و خاردار با دادن لیفت بیشتر می تواند بهبود بیشتری را در ظاهر پوست فراهم کند.

انتخاب بیمار

 روش لیفت با نخ در مقایسه با تزریقات زیبایی به تنهایی، اغلب دارای دوره نقاهت بیشتری می باشد. در مورد نخ های مونو یا تک رشته ای، به دلیل تعداد بالاتر سوزن هایی که استفاده می گردد، به ناچار ممکن است گهگاه کبودی داشته باشیم. در مورد نخ های دندانه دار و خاردار، به دلیل ضخامت کانولا یا سوزن های مورد استفاده،  نقطه ورود ممکن است تا مدتی قابل رویت باشد و همچنین در امتداد نخ های وارد شده، تا چند روز بر روی پوست تورم وجود داشته باشد. میزان تحمل بیماران در مورد دوره نقاهت و همچنین برداشت آنها از  نیاز به استراحت و از کار افتادگی متفاوت است. برخی بیماران با رضایت، کبودی و تورم را به عنوان جزیی از روش درمانی برای چند روز تحمل می کنند، در حالی که برخی دیگر در صورت  ایجاد هر گونه نشانه ای از انجام روش بلافاصله پس از انجام آن، از یک عدم اعتماد به نفس در مورد ظاهر خود رنج می برند. پس قبل از بحث در مورد امکان استفاده از روش لیفت با نخ، مهم است بدانیم بیمار در کجای این طیف قرار گرفته است. اگر ریسک تورم، کبودی و ناهمواری موقت پس از عمل گوشزد نگردد، ممکن است تعامل بین پزشک و بیمار به مشکل برخورد کند. بر خلاف پرکننده ی پوستی اسید هیالورونیک، اثر لیفت در روش نخ به سرعت معکوس نمی شود. مهم است که تمام عوارض احتمالی و عوارض جانبی قابل انتظار توضیح داده شود، تا بیمار قبل از تصمیم گیری زمان کافی برای بالا بردن اطلاعات خود را داشته باشد. مشاوره و سپس درمان در همان روز، روش مناسبی نمی باشد. ضروری است که بیمار قادر به تحمل عمل باشد. آستانه درد و پذیرش درمان، به میزان زیادی از فردی به فرد دیگر متفاوت است. با توجه به اینکه روش لیفت با نخ تهاجمی تر از تزریقات زیبایی است، مهم است که بیمار قادر به تحمل اندکی ناراحتی این روش در حین عمل باشد. احساس داشتن نخ های خاردار و دندانه دار که پوست را می کشند می تواند ناخوشایند، و برای برخی یک تجربه ناراحت کننده باشد.

 داشتن انتظارات واقع بینانه به وضوح امری ضروری است. طبق تجربه ما، حداکثر مقدار لیفتی که می تواند با استفاده از نخ های دندانه دار و خاردار حاصل شود در حدود 1 سانتی متر است. اگر بیمار خواهان لیفتی بیش از این میزان باشد، پس این روش نمی تواند مناسبش باشد. اگر بیمار نمی خواهد و یا نمی تواند عمل جراحی را داشه باشد، یک رویکرد مرحله ای ممکن است برایش مناسب باشد که در آن از نخ های مختلف در همراهی  با سایر روش های درمانی استفاده می گردد، تا هم نتیجه حاصله درخور توجه باشد و هم خطرات جراحی فرد را تهدید نکند. لیفت با نخ برای افراد با پوست بسیار شل، بیش از حد فربه، پوست های ضخیم و کسانی که انتظارات غیر واقع بینانه دارند مناسب نمی باشد. در مقابل، نخ های تک رشته ای و اسکرو می تواند در افرادی که شلی پوست دارند برای تحریک کلاژن سازی و در نتیجه سفت کردن و بهبود قوام پوست استفاده گردد.

خطرات و عوارض

عدم تقارن: برخی بیماران به جزئیات ظاهر خود نگاه موشکافانه ای دارند، بنابراین مهم است پیش از انجام کار احتمال میزان کمی از عدم تقارن دو طرفه گوشزد گردد. در مورد نخ های دندانه دار و خاردار، پس از استقرار نخ ها در هر طرف صورت، بیمار در حالت  نشسته در آینه صورت خود را چک می کند، بدین گونه تا حد امکان از مشکلات بالقوه عدم تقارن اجتناب می گردد.
موج دار شدن: این عارضه در هنگام استفاده از نخ های خاردار و دندانه دار ممکن است ایجاد گردد. اگر نخ ها بیش از حد سفت گردد ممکن است قسمتی از پوست به حالت موج دار درآید. هنگامی که نخ ها به درستی در جای خود باشند این عارضه موقتی ست و معمولا در طی چند روز بعد خودبخود بر طرف خواهد شد.

عفونت: طبق تجربیات ما، میزان گزارش عفونت پس از عمل لیفت با نخ بسیار کم است. برای کاهش خطر ابتلا به عفونت متعاقب کارگذاری تمام انواع نخ ها، باید از یک تکنیک ضد عفونی کننده استفاده گردد، این شامل استفاده از بتادین و یا کلرهگزیدین و استفاده از پارچه ها، دستکش ها و گازهای استریل می باشد.

گرانولوم: نخ هایی که در لایه های سطحی تر پوست نصب می شوند، می توانند مستعد ایجاد تشکیل گرانولوم باشند. طبق تجربه ما گرانولوم های ایجاد شده در غالب موارد پس از حدود 3 تا 6 ماه محو می گردند.  

از دست رفتن نخ: گهگاه  ابتدای نخ های خاردار در سطح پوست قرار می گیرد و تشکیل گرانولوم می دهد. در صورتی که گرانولوم در سطح پوست باز شود، نخ پدیدار می گردد و با کشیدن، نخ به طور کامل از پوست خارج می گردد. باید به بیمار یادآور شد تا حد امکان از دستکاری گرانولوم ها اجتناب نماید. در هر صورت چه نخ های خاردار و چه نخ های دیگر از دست بروند، به راحتی قابل تجدید نمودن هستند.
پاره شدن نخ ها: در موارد کمی نخ های خادار به دلیل کشش بیش از حد ممکن است پاره گردند. این اتفاق در مورد نخ های جذبی از جمله نخ های خادار اهمیتی ندارد و با جایگزین کردن نخ جبران می گردد.

عوارض جانبی بالقوه دیگر عبارتند از:

    هماتوم یا خونمردگی: این عارضه در طی یک تا دو خودبخود برطرف می گردد
    آسیب عصب موضعی: با استفاده از سوزن های کانولایی بسیار نادر است
    کاهش حسی موضعی: این عارضه در صورت ایجاد غالبا در طی 3 تا 6 ماه خودبخود برطرف می گردد    
    احساس کردن نخ ها: بیشتر در مورد نخ های خادار شایع است و معمولا پس از چند روز رفع می گردد.
    

نتیجه
استفاده از نخ برای پزشک زیبایی، درمانی با انعطاف پذیری بیشتر برای رسیدن به انتظارات بیمار را فراهم می کند. مهم است قبل از انجام لیفت با نخ، بیمار به درستی انتخاب گردد و علاوه بر اینکه انتظارات از این روش چند کاره واقع بینانه باشد، در مورد عوارض بالقوه آن هم گوشزدهای لازم انجام گردد.

بهترین مرکز لیزر لیفت با نخ تهران

بهترین مرکز لیفت صورت با نخ تهران


  • 0

لیفت با نخ

لیفت با نخ یکی از نوین ترین روش های زیبایی با حداقل تهاجم می باشد که پوست افتاده در مناطق صورت و گردن را با استفاده از نخ های خاردار لیفت می کند. این نخ ها از جنس پلی دی اکسان و کاملا سازگار با بدن است که سال ها برای مصارف پزشکی مورد استفاده قرار می گیرد. خارهای این نخ ها یک جهته، دو جهته و یا سه بعدی هستند. خارهای این نخ ها کمک می کند تا پوست لیفت گردد و علاوه بر این کانونی برای فیبروز و ساخت کلاژن در پوست می باشد.

این روش نیاز ی به بستری شدن ندارد و با استفاده از بی حسی موضعی در طی زمانی کمتر از یک ساعت با حداقل درد، خونریزی و تورم انجام می پذیرد. این نخ ها از طریق سوراخی کوچک در بین موهای جلوی گوش در پوست صورت کار گذاشته می شوند.

روش لیفت با نخ می تواند به طور کاملا موثر برای بالا بردن ابرو به منظور بهبود شکل و فرم آن مورد استفاده قرار گیرد.
لیفت با نخ برای مواردی که تغییراتی جزئی مورد نیاز است استفاده می شود و در نتیجه جایگزینی برای عمل جراحی لیفت صورت و گردن نیست. در عوض این روش قبل از تصمیم گیری بیمار برای عمل لیفت صورت و گردن به بیمار فرصت و زمان بیشتری را می دهد.

 

واقعیات لیفت با نخ

قابل توجه ترین مزیت لیفت با نخ موضوع عدم وجود رد قابل مشاهده، بهبود فوری و زمان بسیار کوتاه محدودیت فعالیت های روزمره است.
همه گروه های سنی با شلی پوست جزئی تا متوسط نامزد های مناسبی برای روش لیفت با نخ هستند.
این روش را به خوبی می توان با دیگر درمان های غیر تهاجمی مانند پرکننده های پوستی و یا لیپوساکشن، (که ممکن است همزمان برای بهبود ظاهر چهره انجام گردند) همراه کرد.

بهترین مرکز لیفت با نخ غرب تهران

بهترین مرکز لیف صورت با نخ تهران

 


  • 0

ماساژ درمانی

اسناد تاریخی نشان میدهد ماساژ قدیمی ترین شکل درمان جسم و روح بوده که با سیری در تاریخ،شاهدیم که مصری ها،ایرانیان،یونانیان،چینی ها و ژاپنی ها و همچنین در بین دانشمندان و اطبا قدیمی افرادی چون بقراط و بوعلی و.. از تکنیک های ماساژ استفاده می کردند.بوعلی سینا ماساژ را برای پخش کردن مواد زائدی که در عضلات تشکیل شده توصیه می کرده که اثر آن رفع خستگی بوده است.در زندگی مدرن امروزی،انسان ها از نظر جسمی و روانی در معرض فشارهای گوناگون و متفاوتی هستند که این امرباعث صدمات جبران ناپذیر برآنها می شود.در این میان ماساژ روشی است اثر گذار که میتواند به تعدیل این فشارها کمک کند و تاثیر شگرفی بر سلامت و کسب تندرستی و تناسب اندام بگذارد

ماساژ از ریشه لاتین ماسا و یونانی ماسئین و یا ماسو به معنای لمس،دست زدن،فشاردادن و مالش گرفته شده است

در حال حاضر در اغلب کشورهای جهان به ماساژ بعنوان روشی جهت پیشگیری از بیماری نگاه میشود که میتواند در راستای سلامت جامعه تاثیرگذارباشد

ماساژ درمانی:

ماساژعمیق باعث آزادسازی بافتها میشود.در این روش ماساژ درمانی از یک فشار ثابت و یکنواخت برای آزادسازی اسپاسم عضلات بدن و بهبود گردش خون به نواحی نیازمند درمان(کمر،گردن،پا،شانه و …) استفاده می شود.معمولا نقاط یا گره های خاص ایجاد شده در عضلات باعث ایجاد درد می شودو به همین خاطردر این روش سعی میشود این نقاط آزاد شده و از هم باز شوند

ماساژ عمیق بافت:ماساژ عمیق بافت می تواند به همراه ماساژ برای کاهش گرفتگی از عضلات موجود در سطح عمیق تر بر لایه های عضلانی وارد میشود

تمرکز بر آزادسازی نقاط به هم گره خورده یا بافت های آسیب دیده می باشد

ماساژ درمانی یک روش غیر تهاجمی است که میتوان بعنوان جایگزین دارو برای درمان درد (گردن،کمر،شانه،پا و … )مورد استفاده قرار میگیرد

طول دوره بهبودی گردن درد و یا … :

طول دوره ی بهبودی بستگی به شدت آسیب وارد شده و نیز سن،سطح سلامت و سابقه آسیب های قبلی وارد شده به نقطه مورد نظردارد در این حالت ممکن است به چند جلسه ماساژ درمانی قبل از بهبود وضعیت بیمار نیاز باشد متخصص ماساژ به شما درباره تعداد جلسات ماساژ که بهترین شرایط درمانی را برای شما ایجاد کند توضیح می دهد

ماساژ میتواند به افزایش سطح اندروفین در بدن کمک کند.افزایش سطح اندروفین در واقع یکی از بهترین مزایای ماساژ درمانی است

اندروفین یک ماده شیمیایی است که باعث میشود فرد احساس خوبی داشته باشد

و این ماده نقش بسیار موثری در مدیریت دردهای مزمن دارد

فواید ماساژ

ماساژ اندام را به حالت تعادل بر میگرداند و با افزایش گردش خون در بدن،تغذیه و اکسیژن رسانی به سلولها بخوبی صورت می پذیرد.

رفع گرفتگی های عضلانی و کمک به سفت شدن عضلات و همچنین تاثیر ماساژ بر لاغری میتواند باعث سلامتی جسم و روح و اعتماد به نفس شود.از دیگر فولئد ماساژ می توان به کاهش اضطراب و استرس،بهبود وضعیت جریان خون،بالابردن میزان انرژی،فعال کردن سیستم خود درمانی،رفع سردردهای مزمن،انعطاف بخشیدن به اندام ها و در مجموع تاثیر بر سیستم اعصاب،گردش خون،لنفاوی،تنفسی،گوارشی و … نام برد

از دیگر فوائد ماساژ میتوان به توان بخشی و بازتوانی بیماران کمک کردتا در کنار حرکات اصلاحی،بتوانند یا بهره گیری از تکنیک های تخصصی ماساژ به سلامتی پایداردست یابند و افرادی که از نظر اسکلتی و عضلانی دچار مشکل هستند نیز کمک نمود

ماساژ صورت و پاکسازی

در این روش تکنیک های تخصصی ماساز بر روی صورت انجام می شود

با انجام ماساژ رفع چین و چروک پوست صورت،تقویت عضلات،شادابی و طراوت در چهره نمایان می گردد

از دیگر فوائد ماساژ صورت:ریلکس شدن عضلات صورت و چشم ها،تسکین سر دردها و دردهای ناحیه صورت،کاهش چین و چروک های ریز و کم عمق پوست صورت و تحریک به جریان خون بهتر در صورت میشود

 ماساژ ریلکسی

در محیطی ارام و زیبا همراه با پخش موزیک های لایت ماساژ
افزایش گردش خون سطحی و آرامش ذهن و عمومی بدن-افزایش سوخت و ساز بدن
افزایش تمرکز ذهنی و جسمی
افزایش انرژی بدن و مقاومت در برابر بیماریها
کاهش اضطراب و استرس
بهتر شدن افسردگی
برطرف شدن خستگی و کوفتگی و گرفتگی های عمومی بدن
کاهش خشونت و پرخاشگری
رفع سموم بدن
احساسات: احساسات منفی ما برخی اوقات میتواند داخل بدن منجر به تنش در عضلات شودکه میتوان با ماساژ این موضوع را کاهش داد و فشار متقابل برعضلات را بصورت انرژی در بدن تبدیل نماید.در ماساژ با روغن معطر گیاهی، روغن های مفید و موثر از طریق سلولهای پوستی جذب بدن شده و به جریان خون راه می یابند و باعث تسکین تنش های عصبی، افزایش نیرو و انرژی و آرامش روح و جسم می شوند.
در صورت عدم تمایل ماساژ گیرنده در استفاده از روغن های معطر-به هر دلیلی- ماساژ با روغن پایه(بدون بو) قابل ارائه خواهد بود.
مدت زمان ماساژ 30 دقیقه میباشد

بهترین مرکز ماساژ غرب تهران

بهترین مرکز ماساژ تهران